RSS

Author Archives: jay vasavada JV

About jay vasavada JV

Count Dracula : Angel's Advocate !

ચૂંટણીચકરાવો : મેક્સિકન સ્ટેન્ડઓફથી મોડર્ન મેનિફેસ્ટો !

ગુજરાત ચૂંટણી જીતવાના કપરા ચઢાણ ચડવા માટે ભાજપને હાર્દિક અભિનંદન. સારી ફાઈટથી સ્થિતિ સુધારવા માટે કોંગ્રેસને ય કોન્ગ્રેટ્સ. ગુજરાત ચૂંટણી પર આ લેખ ૬ ડિસેમ્બરે મારી કોલમમાં છપાયેલો. એ ન વાંચનારે દિલીપ પટેલનો સાવ વાહિયાત લેખ મારા નામે વોટ્સએપ પર વહેતો કર્યો કે -ભાજપને માત્ર ૫૦ સીટ્સ મળશે ને evm મશીનમાં ગોટાળા શક્ય છે. – આવી  મારા નામે ભાજપવિરોધનો ગપોડી એજેન્ડા ચલાવવાની કુચેષ્ટા સામે મેં તો ફોજદારી ફરિયાદ પણ સાઈબરક્રાઈમમાં લખાવી. ૮ ડિસેમ્બરે અંગત મિત્રો સાથેની વોટ્સએપ ચર્ચામાં મેં કહ્યું હતું કે ભાજપ ૧૦૦ આસપાસ રહેશે. હું રાજકીય લેખો લખું ત્યારે મારી ભૂમિકા પેથોલોજીસ્ટ જેવી પહેલા હોય, જે છે એનો એક્સ રે કાઢવાનો. કેટલાક હાડોહાડ મોદીવિરોધી પૂર્વગ્રહ ધરાવતા મિત્રોને મારું એક વાક્ય આમાં ખૂંચ્યું : આમ તો ગુજરાતી પ્રજામાં જન્મજાત વેપારી કોઠાસૂઝ છે. એટલે ઉપર મોસાળનું જમણ હોય ત્યારે ભાણિયાને ભાણા પરથી ઉઠાડવાની ભૂલ ન કરે.કેન્દ્ર ને રાજ્યમાં એક પક્ષની સરકાર હોય ત્યારે વિકાસના હીંચકાના સેલ્લારામાં કડાંના કીચૂડાટ ઓછા થાય, એ દિલ્હી ન સમજે પણ અમદાવાદ સમજે એટલું શાણું છે.  આ સાચું જ સાબિત થયું. ગુજરાતના મતદારે વડાપ્રધાનનું માન ને કેન્દ્ર રાજ્ય બેય માં એક પક્ષના ગુજરાતી રહે એનું ધ્યાન પણ રાખ્યું ને સાથે જે સ્થાનિક ભાજપનો અહંકાર ઉતારવાનો હતો એ ઉતારી પણ દીધો. આ વાક્યની આગળ જ લેખમાં જ લખેલું કે, આ વખતે આમ વન વે સાવ નહિ ચાલે ( જે અમુક લોકોએ વાંચતી વખતે ચાતરી ગયા હતા !)  ને રસાકસી થઇ. આ લેખ ધ્યાનથી ને બનાવટી નહિ પણ સાચા નાગરિકહિતમાં વાંચશો તો એમાં કોંગ્રેસ-ભાજપ બંને માટે ઈલેકશન પછીનું ય એનાલિસીસ દેખાશે. એમાં આગોતરા જ કારણો છે. શ માટે ભાજપની સીટ્સ ઘટશે ને કોંગ્રેસની વધશે એના. અને એ કેવળ જાતિવાદ પૂરતા નહી હોય. એમાં એ ય દેખાડેલું છે, કે આ સમસ્યા છતાં નરેન્દ્ર મોદી ભાજપનો જીત સુધી પહોંચાડી શકશે. અને જીતની ચાવી પાટીદારો પાસે રહેશે. આજે જોઈ શકો છો કે, સુરત-રાજકોટ-મહેસાણા વિસ્તારમાં પાટીદાર મતદારે ભાજપને નિર્ણાયક સરસાઈ અપાવી દીધી. અને કોંગ્રેસની સીટ પણ અમરેલી-જૂનાગઢ-ચરોતર વગેરેમાં એ જ કારણથી વધી.  એમાં એ ય લખેલું છે કે છેલ્લે જોરમાં આવેલી કોંગ્રેસ  ગુજરાતમાં લોકપ્રશ્નોની લડત આપવામાં  નિષ્ફળ ગઈ. કોંગ્રેસના મુખ્યમંત્રીપદના લગભગ બધા જ નામો હારી ગયા. એમાં આ જ કારણ છે. વિપક્ષ તરીકે પાંચ વર્ષમાં ઓછું હોમવર્ક. નહિ તો ચિત્ર હજુ જુદું હોત. પણ અહીં નવી સરકારે કરવા જેવા કામની જાતિવાદથી ઉપરની શુદ્ધ વિકાસલક્ષી એજેન્ડા પણ છે. અને આપણી બધાની ફરજ પણ. લો વાંચો એ લેખ :


ms 2

ગુજરાતમાં ચૂંટણી ચરમસીમાએ છે ત્યારે એક આપણા માટે નવો, પણ ફિલ્મોના શોખીનો માટે જાણીતો શબ્દ છે : મેક્સિકન સ્ટેન્ડઓફ. એક ઉપર બીજો બંદૂક તાકે, બીજા પર ત્રીજો કે ત્રીજી, એના પર ચોથો… અલગ અલગ દિશાએથી બધા એક બીજા પર પિસ્તોલનું નિશાન રાખીને બેઠા હોય. જેને એવું લાગતું હોય કે પોતે જંગ જીતી ગયેલો છે ત્યાં અચાનક ખબર પડે કે પાછળથી દુશ્મનના કોઇ સાગરીતે એની કાનપટ્ટી પર પિસ્તોલ તાકેલી છે. એ પિસ્તોલ તાક્વાવાલો હરખાતો હોય ત્યાં એને ખ્યાલ આવે કે એ તો વળી અન્ય કોઇ ટાર્ગેટ પર છે.

પ્રેક્ષકોના શ્વાસ અદ્ધર થઇ જાય એવી થ્રિલ. ઈશ્કિયા પાઈરેટ્સ ઓફ કેરેબિયન જેવી સેંકડો ફિલ્મોમાં આવી સીન્સ જોયા હશે. રિવોલ્વર, છરી, ગ્રેનેડ, રોકેટ લોન્ચર અલગ અલગ હથિયારથી ખેલતી શતરંજ જેવી ચેક આપવાની ચાલ ! ટૂંકમાં, એવી સ્થિતિ જેમાં રોજ નવા નવા વળાંક અલગ અલગ સામસામા મોરચા માંડી બેઠેલા લોકો દ્વારા આવ્યા કરે. અને કોણ જીતશે એ નક્કી ન થતું હોવાથી જીવ તાળવે ચોંટી જાય દર્શકોનો.

આ વખતે ગુજરાત ઈલેકશનમાં બરાબર આવી સિચ્યુએશન જ છે. હવે રિયાલીટીમાં એ આપણી અર્થાત ગુજરાતના નાગરિકો સામે ભજવાઇ રહ્યા છે. આમ તો ગુજરાતી પ્રજામાં જન્મજાત વેપારી કોઠાસૂઝ છે. એટલે ઉપર મોસાળનું જમણ હોય ત્યારે ભાણિયાને ભાણા પરથી ઉઠાડવાની ભૂલ ન કરે.

કેન્દ્ર ને રાજ્યમાં એક પક્ષની સરકાર હોય ત્યારે વિકાસના હીંચકાના સેલ્લારામાં કડાંના કીચૂડાટ ઓછા થાય, એ દિલ્હી ન સમજે પણ અમદાવાદ સમજે એટલું શાણું છે. પણ એમ વન વે પૂરી થઇ જાય તો ફિલ્મી ક્લાઇમેક્સની થ્રીલ શું આવે ? પાછળથી સરકારે જે તાબડતોબ સુધારા કરવા પડયા એવા જીએસટીના બ્યુરોક્રેટિક  એપ્રોચને લીધે વેપારીઓમાં જ ચણભણાટ થયો !

આઈઆઈટી અને આઈઆઈએમ, એમ સાયન્સ ને કોમર્સની ભારતમાં અલ્ટીમેટ એવી બે ડિગ્રી લઇને પછી રાઈટર તરીકે આર્ટસમાં નંબર વન કોમ્યુનિકેશન કરનાર વિશ્વપ્રવાસી ચેતન ભગતને પણ શરૃઆતની જીએસટી રીટર્ન ફાઈલ સીસ્ટમ જ પઝલ જેવી લાગી હતી ! વિકાસ આંતરપ્રાન્યોરશિપ ને ઔદ્યોગિક ઉત્પાદનમાં પ્રગતિ સિવાય થાય નહિ.

અને નેહરૃવિયન સમાજવાદી (વાસ્તવમાં અર્ધસામ્યવાદી !) મોડેલમાં બિઝનેસમેનને કોમનમેનનો દુશ્મન ચોર માનવાની નીતિરીતિ શરૃ થઇ એમાં જ રૃપિયો વિદ્યા બાલનને બદલે દીપિકા પાદુકોણે જેવો ઝીરો ફિગર થતો ગયો ! ચેતન ભગતે લખ્યું એમ જીએસટી રેટ્સ આર ટુ હાઈ એન્ડ ટુ મેની. સરળીકરણ થતાં થતાં કોમ્પ્લેક્સ થઇ ગયું માળખું !

જે બાબતથી મોટા ભાગના સરકારી શિક્ષકો પરેશાન હતા એ નાના મધ્યમ વેપારીઓની માથે પણ આવ્યું. મૂળ કામ છોડીને કિસમ કિસમના ફોર્મ ભર્યે રાખવાનું ! બેશક, હેતુ ઉમદા કે ભારતમાં ટેક્સ ચોરી થાય નહિ ને બધું એક જ ટેક્સમાં સ્ટ્રીમલાઈન થાય.

પણ અમલની ગૂંચ તો સતત સુધારા કરી સરકારે ઉકેલવી પડી છે. ચૂંટણીપર્વનો લોકશાહીમાં આ ફાયદો છે. પ્રશાસને પ્રજા માટે ઝૂકીને ફ્લેક્સિબલ થવું પડે. પણ વળી પબ્લિક પોપ્યુલર થવા જુના જમાનાની એ માનસિકતા દરેક પક્ષો ઘૂંટયા કરે છે : દરિદ્રનારાયણની આરતી ઉતારવાની. માટે દરેક લકઝરી પર ઊંચા ટેક્સ નાખવાના નાટકો ચાલે છે.

આમ તો, ઉલટું લોકો ખર્ચ ઓછો કરે, ટેક્સ વધુ ગુપચાવે અને દેશની ઇકોનોમીમાં પુરા પૈસા આવે નહિ. મહેનત કરીને મેળવેલા પૈસા સતત ઊંચા ટેક્સમાં જ ચૂકવવા પડે તો મહેનત જ શા માટે કરવી એ માનવસ્વભાવ છે. સેલ્ફ ફાઈનાન્સ સ્કૂલોની લૂંટ બંધ કરાવવી જ પડે, પણ સિલેબસના કે ફરજીયાત સ્પોર્ટસ ગ્રાઉન્ડના એકેડેમિક નિયમોના પાલન વિના દરેકને એક જ ફીના ધોરણે બાંધી દેવામાં પોલ્યુલારિટી મળે. ક્વોલિટી નહિ !

એટલે સરકાર પેટ્રોલ-ડિઝલના ભાવ ઘટાડે નહિ, એ ય ઇકોનોમિક એન્ગલથી યોગ્ય છે કે, રેગ્યુલર ઇન્કમ જેમાંથી થાય એવા સોર્સમાં આ બહાને ફરજીયાત બચત કરાવવી ! (સરકારે આ દૂઝતી ગાયને એટલે તો જીએસટીના ખૂંટે બાંધી નથી !) પણ સમસ્યા ટેક્સ કરતા વધુ ટેક્સના પૈસા એડવાન્સમાં વાહન પણ લેતી વખતે ચૂકવ્યા પછી ને ટોલ પણ ભર્યા પછી એક ચોમાસે ખાડા પડે એવા ધોવાઇ ગયેલા રસ્તા પ્રતિવર્ષ કોન્ટ્રાક્ટરોની મિલીભગતથી જોવા મળે એ છે !

સતત જીત છતાં નજર સામે રોડ પરથી રખડતા ઢોર, ભસતા કૂતરાં, નડતા ખાડા, કનડતા સ્પીડબ્રેકર્સ, ગંધાતા કચરાં, ઉભરાતા નાળા અને ખોદાતા કન્સ્ટ્રકશન પ્રોજેક્ટ્સ કરપ્શન પછી ય બંધ ન થયા.

ફિક્સ પગાર જેવી સમસ્યાઓ લંબાઇ ને કળા ને યૂથ ફ્રીડમ સામે સંકુચિતતાની તોડફોડ વધી એજ્યુકેશન ફિલ્ડમાં મોટા ભાગની યુનિવર્સિટીઝમાં મિડીયોકેર પોલિટિક્સ વધ્યું. ડિગ્રી વધવા લાગી ને એજ્યુકેશન  કથળવા લાગે એ  તો કયા જાગૃત નાગરિકને ગમે ? ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં ખેડૂતોના ટેકાના ભાવ ન મળ્યા ને બેરોજગારીમાં ઊછાળો આવ્યો. જ્ઞાાતિવાદી છમકલાં કે શોષણ વધ્યા.

યુવાનોને ગમતા મનોરંજન પર સેન્સરશીપ કે બેનનો કોલાહલ વધ્યો. પ્રેમીપંખીડા કે સ્ત્રીના મોડર્ન ડ્રેસ પર કડક બનતો કાયદો લુખ્ખાગુંડાઓ સામે ઢીલોપોચો પડયો, કારણ કે એમની સાંઠગાંઠ દરેક પક્ષના સ્થાનિક આગેવાનો સાથે હોય છે. લવ પર લગામ ને લુખ્ખાગીરી બેલગામ એટલે યૂથ અકળાયું. અનામતનીતિની નોટબંધી જેવી ક્રાંતિકારી સમીક્ષા કરીને એમાં કાકલૂદી નહીં, તો વૈજ્ઞાાનિક પદ્ધતિની તાતી જરૃર છે. જેથી એકને ન્યાય અપાવવામાં બીજાને અન્યાય ન થાય ને નવા ભારતવિભાજનની માનસિક સરહદો ન વધે.

તમામ વર્ગના ઘણા યુવાનોમાં એક ઘૂટન પણ છે. બેરોજગારી જગતભરમાં વધે છે. અને અમુક રાષ્ટ્રીય મુદ્દા પર ઉતાવળી પ્રજાની ધીરજ ખૂટી… એમાં સ્વયંભૂ વિકાસ ગાંડો વાળા મેસેજીઝ એ જ માધ્યમોથી ફેલાયા, જેમાંથી પ્રચારના મેસેજીઝ ફેલાતા. જે પોષતું એ મારતું જેવો ઘાટ હવે સમજાયો. એટલે જ પ્રબુદ્ધજનોએ પહેલેથી જ વોટ્સએપ વિશ્વવિદ્યાલયના ફોરવર્ડેડ ગપ્પા ચકાસણી વિના ન માનવા એ સ્ટેન્ડ રાખેલું છે.

પણ નોટબંધી પછી વિઝીબલી કોઇ મોટા બ્લેક માર્કેટીઅરને સજા થતી જોવા અને ઇન્કમટેક્સથી સરકારી કોન્ટ્રાક્ટ સુધી કેશલેસ ટ્રાન્સપરન્સી અનુભવવા તડપતી જનતાના નાગરિકોએ રિઝર્વ બેન્કના બધી નોટો જમા થયાના ખુલાસા બાદ પણ દ્રાવિડી પ્રાણાયમ કરીને કાળા નાણા પર ધોળી કોમેન્ટ આપનારા અમુક રીતસરના ચાપલૂસચક્રમો પર ગિન્નાઇને વિકાસના મેસેજીઝવાળી બંદૂક તાકી. એમાં વળી હાર્દિક પટેલ સામે ફોજદારી, તડીપારી જેવી બંદૂક તાકી ચુકેલા ભાજપ પર એણે તૂટયા વિના પાટીદાર અનામતની બંદૂક તાકી.

રાજ્યસભામાં કોંગ્રેસનો તેજોવધ કરવા એમાંથી જીતી શકે એવા ઉમેદવાર જ ખેડવવા ભાજપે વળી બંદૂક તાકી. એમાં શક્તિસિંહની ચાલાકીથી અહેમદ પટેલ વન ડે મેચ જેવા દિલધડક ડ્રામામાં જીતી જતા અચાનક ફોર્મમાં આવી ગયેલી, પણ વિપક્ષ તરીકે પ્રજાનો અવાજ બનવામાં સદંતર સુપરફ્લોપ રહેલી કોંગ્રેસે બંદૂક તાકી.

પાસના કાર્યકરોને જ અમિત શાહની ચાણક્યયુક્તિથી ભાજપમાં જ લેતા જવાનું નિશાન, સામે વળી આ બાબતે રોકડનો વિડીયો રિલીઝ થવાનું નિશાન, અલ્પેશ ઠાકોર ને જીગ્નેશ મેવાણી માધ્યમે અન્યાયના મુદ્દે સામાજિક ધુ્રવીકરણના કોંગ્રેસી દાવાનું નિશાન, હાર્દિકની સેક્સ સીડીનું બિલો ધ બેલ્ટ ટાર્ગેટ, એ સામે ઓઝપાયા વિનાનો હાર્દિકનો પાટીદાર મિજાજનો પડકારો એ વળતું નિશાન, ઇન્દ્રનીલ રાજ્યગુરૃનું મુખ્યમંત્રી પર ટાર્ગેટ, રાહુલ ગાંધીની અચાનક વધેલી હિંદુ મંદિરોની આસ્થાનું નિશાન, એ સામે મોકો જોઇ ટેક્ટફૂલી ઉડાવાયેલા બિનહિંદુવાળા પણ બિનજરૃરી વિવાદનું નિશાન, સરદાર ને ઇન્દિરા અને હજારો કરોડના  અસામાન્ય આંકડાબાજીનું નિશાન…

સત્તાપક્ષ ને વિપક્ષ બેઉ આખું વર્ષ વાંચવા કરતા પરીક્ષા વખતે ઉજાગરા કરતા વિદ્યાર્થીઓના મોડમાં દોડોદોડ કરી હોર્ડિંગથી સભાઓ ઝગમગાવી – ગજાવી રહ્યા છે… વિધાનસભામાં શોભે એવા ભાજપના જયનારાયણ વ્યાસ કે કોંગ્રેસના શ્વેતા બ્રહ્મભટ્ટ જેવા આધુનિક શિક્ષણમાં ટોચ પર રહે એવા યુવાચિત્ત ધરાવતા ઉમેદવારો ઓછા છે, પણ જ્ઞાાતિવાદી કે બાહુબલી સમીકરણોથી ટિકિટ આપવી પડે એવા વધુ છે. કાશ, નવી ટેલન્ટ્સને વધુ તક મળતી હોત ! સ્વચ્છ પ્રતિભાઓની જ કેબિનેટ બનતી હોત ! પણ સપના કરતા વાસ્તવિકતા  જુદી હોય છે !

‘જાને ભી દો યારો’ના ટ્રેજીકોમિક ક્લાઈમેક્સ જેવો આ ડ્રામા ચાલુ છે. એટલે ચૂંટણી એક્સાઈટિંગ થઇ છે. એટલે એક જમાનામાં આપણી બેટિંગ લાઈનઅપ જેમ સચિન પર આધારિત હતી અને ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી અમિતાભ ફરતે રાસ રમતી હતી એમ ભાજપના ય ઘણા સમર્થકો-કાર્યકરો વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી તરફ મીટ માંડીને ભજન ગાઇ રહ્યા છે : ઓ પાલનહારે, નિર્ગુણ ઔર ન્યારે… તુમ્હરે બિન હમરા કોઇ નહીં ! અને મોદીસાહેબ પણ એકલપંડે પોતે જ વર્ષો સુધી ખીલવેલી હોમ પીચ પર મેચવિનર બનવા તમામ શક્તિ સાથે ઝઝૂમી રહ્યા છે.

એકચ્યુઅલી, મોદી દિલ્હી ગયા એમાં ગુજરાત ભાજપની ચા મોળી પડી. એમ તો, ડોકલામ જેવી ફોરેન પોલિસીમાં મળેલી દેખીતી સફળતા કે દેશની આઝાદી ટકાવવા જનરલ બિપીન રાવતની સેનાને મળેલી ફ્રીડમ નેશનલ લેવલ પર ચગી નહિ, ને મેઇક ઇન ઇન્ડિયા માટે અનિવાર્ય ફોરેન ઇન્વેસ્ટમેન્ટ આવતા ખચકાય એવા રાષ્ટ્રવાદના ઓઠા નીચે થતા મૂળ મોકળા સર્વસમાવેશક હિન્દુત્વની ઈમેજ ખરડતા અભણ વ્યક્તિના અભણ તોફાનો-નિવેદનો ગાજ્યા એ ખાળવા પણ મોદીસાહેબની મન કી બાતનું વોલ્યુમ પણ વધારવા જેવું છે.

ખરેખર જે ડિજીટલાઇઝેશન, અર્બનાઈઝેશન, ગેસલાઈન-વીજળી-સડક કે અમુક જેન્યુઈન રિફોર્મ્સ ને ડેવલપમેન્ટના વિકાસના કામો થયા અને ગુજરાતને એનો ફાયદો ય થયો. આનંદીબહેને પણ ટોલટેક્સ જેવા અમુક નિર્ણયોમાં યોગદાન આપેલું અને વિજયભાઇએ અમુક પગારપંચ જેવા નિર્ણયોમાં પ્રદાન કર્યું.

પણ નરેન્દ્ર મોદી જે રીતે વિકાસનું કોમ્યુનિકેશન સામાન્યજનને જાદૂઇ સ્પેલમાં લઇને કરી શકતા હતા, એમાં એમનો કરિશ્મા તો ભારતના ઇતિહાસમાં લખાય એવો બેજોડ છે. એટલે મોદીસાહેબની હાજરીમાં જે જીતનો સાવ ઇઝી કેચ થઇ જતી હતી, એ ગુજરાતની ચૂંટણી એમના ગયા પછી રસપ્રદ મેચ બની છે. કોંગ્રેસ આકડે મધ જોઇને જૂથવાદ પડતો મૂકી ૨૨ વર્ષની એન્ટીઇન્કમ્બન્સીનો લાભ લેવા આર યા પારના રિફ્રેશિંગ જોરમાં છે. સામે કેન્દ્રમાં  ગયા પણ મોદીસાહેબનો  જ વનમેન શો ભાજપ પાસે છે.

અને એટલે મેક્સિકન સ્ટેન્ડઓફની ટાઈટ પોઝિશનમાં ધડાકો ક્યાંથી થશે ને ગોળીબાર પછી કોણ ટપકશે ને કોણ બચશે એની આતુરતા એમાં ય પ્લેયર બનેલા મીડિયામાં વધી ગઇ છે ! કારણ કે, ગુજરાતની તાસીર સમજતા લોકોને લોકોને ખબર જ છે કે, ભલે અનેક મુદ્દા ગાજતા. આખરે ગુજરાતમાં વાત હિંદુ સંસ્કૃતિ  પર જ આવીને ટકરાવા, ટકવા  કે  અટકવાની છે.

અસ્મિતા કે અપેક્ષાભંગ બેઉ સારી નરસી અસરોના કેન્દ્રમાં તો સનાતન કાળની જેમ સોમનાથ જ રહેવાનું છે. અને નિર્ણાયક ફાયરની સરદારી આ આખા સ્ટેન્ડઓફમાં અત્યારે પાટીદાર મતદારના હાથમાં હોય એવું લાગે છે.

***

ms1
    
આતો વર્તમાનનો નિષ્પક્ષભાવે કાઢેલો ઈલેકશન એક્સ રે કે સ્કેન રિપોર્ટ થયો. પણ આ ચૂંટણીમાં જે સાઈડ ટ્રેક થઈ ગયો એ મેનિફેસ્ટોનું શું ? સોશ્યલ નેટવર્ક પર રીડરબિરાદર દર્શિત ગોસ્વામીએ એક પ્રામાણિક ને મૌલિક વિચારશીલ મતદાતાની માંગ જેવો વિકાસનો લોકલ એજેન્ડા સેટ મેનિફેસ્ટો આપ્યો છે. જરા એના સહેજ એડિટેડ વર્ઝન પર પહેલા નજર નાખો :

જ્યારે નાનકડા શહેરમાં ડહોળા પાણીનું વિતરણ ન થાય, પાણી માટે ફરજિયાત અંડરગ્રાઉન્ડ ટાંકા ના બનાવવા પડે. જ્યારે કોઈ પણ ઋતુમાં સ્ટ્રીટ લાઈટના અજવાળે ખાડા વિના ઘરે પડયા આખડયા વગર પહોંચી શકાય.

જ્યારે નગરજનો માટે દર થોડા થોડા અંતરે બાળકો મોજથી રમી શકે, યુગલો આનંદથી બેસી શકે તેવા સલામત ગાર્ડન બને. જ્યારે બાળકને ભણવા માટે સારી શાળામાં વ્યાજબી ભાવે ભલામણ વગર એડમિશન મળે અને ઉપદેશ વિના ખરેખર ઘડતર કરતું સારું શિક્ષણ મળે. જ્યારે કુટુંબના કોઈ પણ વ્યક્તિને બીમારી જેવા સંજોગોમાં વ્યાજબી ભાવે સારી મેડિકલ ફેસિલિટી મળે.

જ્યારે પરિવારને ઈચ્છા થાય ત્યારે સારા પુસ્તકો વાંચવા મળી રહે એવી એકાદ લાઈબ્રેરી દરેક ગામમાં જીમ્નેશિયમ સાથે હોય. જ્યારે શ્રીમતી ખરીદી કરવા જાય ત્યારે શાકભાજી કે કરિયાણાની ખરીદીમાં ભાવ વાંચી ક્વોન્ટિટી ઘટાડવી ના પડે. ને મોંઘવારી પછી ય ભેળસેળવાળી કેમિકલયુક્ત ગુણવત્તા ન મળે.

કુટુંબની કોઈ પણ મહિલા નિર્ભિક રીતે મનગમતા કપડાં પહેરીને મરજી પડે ત્યારે ને ત્યાં હરીફરી શકે. ગાડીમાં પેટ્રોલ/ડીઝલ પુરવતી વખતે ક્વોન્ટિટી મુજબ ભરાવી શકાય ના કે ઈન્ટરનેશનલથી પણ વધુ ભાવ મુજબ ! અને પછી રસ્તા સારા હોય જ પણ સ્પીડ બ્રેકર પર સફેદ પટ્ટા ય હોય, ને ટોલ હોય ત્યાં રોડ ફરતે ફેન્સિંગ પણ હોય.

જ્યારે બહાર જવાનું થાય ત્યારે ઘરની ગાડીને બદલે પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ વાપરવાનું સામેથી મન થાય એ વિકાસ. નોકરી ને જતાં રસ્તામાં મળતા અબ્દુલ પંચરવાળા કે પુંજાભાઈ ચા વાળા કે આઉટસોર્સમાં કામ કરતાં સિક્યોરિટી વાળાઓના મોઢા પર સાચુકલી મુસ્કાન હોય !

નોકરી દરમ્યાન રોજ મંગાતી અવનવી માહિતીઓને સમયસર તૈયાર કરવાના દબાણ વગર ખુશી ખુશીથી પોતાનું કર્મ કરી શકાય, અને સ્ટાફ સહિતના ઉપરી અધિકારીઓને પણ રોજ દબાણ વગર નોકરીએ આવવાનું મન થાય, તમામ સરકારી પોર્ટલો સારા સર્વર પર હોય તો કામ આરામથી થાય ને ઈ ગવર્નન્સથી નાના નાના કામોના ધક્કા બચે, ડિજીટલ સેટ અપ થતા ભ્રષ્ટાચારની શક્યતા ઘટે.

ઉપરાંત, ઉમેરવા જેવું એ ય લાગે કે આહારશુદ્ધિ સાથે વિહારશુદ્ધિ ને આરામશુદ્ધિ ય થાય. પ્રવાસનનો વિકાસ થાય. દારૃબંધી કે ગુટકાબંધી જેવા દંભી નાટકો સાવ દૂર ન થાય તો હળવા કરી એની એક કરપ્શન કે ક્રાઈમ વિનાની સીસ્ટમ બને. પોલીસતંત્ર નવી ભરતીથી વધુ મજબૂત બનીને ખુલીને લુખ્ખા ગુંડાઓ સામે કામ કરતું થાય. ધાર્મિક કે સામાજિક લાગણી દુભાવવાના નામે પોલિટીકલ સ્ટંટ કરી ટ્રાફિક ખોરવી નાખતી ને મન પ્રદૂષિત કરતી રેલીઓ પર અંકુશ આવે. કાયદાને ખિસ્સામાં લઈ ફરતા તત્ત્વો તળે રેલો આવે.

કોર્ટમાં માત્ર વકીલોને બદલે જજ પણ સેલિબ્રિટી મળે એવો ઝડપી ન્યાય તોળાય. સ્કોલર વિદ્વાનોના હાથમાં શિક્ષણનો જીર્ણોદ્ધાર થાય. મનોરંજનના નવા માધ્યમોને અવનવા હોબી એન્ડ કન્વેન્શન સેન્ટર્સ કે સાયન્સ મ્યુઝિયમ કે પાર્ક કે આઈમેક્સ થીએટર પણ ગુજરાતના વિકાસને ઈન્ટરનેશનલ કરે. સ્વચ્છતા સાથે ટ્રાફિકની શિસ્ત પણ આવે.

નવા વિચારો કે સર્જકતા કે સાહસ કે સ્પોર્ટસનું પણ સ્વાગત થાય. અવનવા પ્રોજેક્ટ માત્ર શરૃ જ ન થાય પણ યોગ્ય રીતે પૂરા ય થાય. કોસ્મેટિક ફેરફારોને બદલે રિયલ ચેન્જ આવે. કારણ કે ત્વચા મેક અપથી સુંદર લાગે છે, પણ સાચે સુંદર બનતી નથી.એ તો ખોરાક ને સારસંભાળથી જ ચમકે.

ટ્રાન્સપોર્ટેશન સ્પીડી બને, યુવાઓને વધુ મુક્તિ મળે ને બિઝનેસને વધુ રાહત સાથે મોટીવેશન. નેતા-અધિકારીઓના સંતાનો જ પરદેશ જાય એને બદલે પરદેશથી વધુ આધુનિક એવું જ આપણું ગુજરાત ગાંધીની કર્મઠતા અને નરસિંહના વૈષ્ણવજનના ભજન જેવી નાગરિકતા કેળવીને બને.

જેમાં સૌરાષ્ટ્રની રસધાર, ચરોતરના ખેતર, ઉત્તર ગુજરાતનો સનેડો ને દક્ષિણ ગુજરાતની વાનગીઓ સાથે મળીને ગિરનાર ને દાતાર જેવી સૂફીને સાત્વિક આધ્યાત્મિકતાનો સંગમ કરે. સાગર પર સ્પીડબોટને નર્મદા પર આંતરખોજ થતી રહે. મેળાના પીપુડાને મોલના પપુડા રંગત જમાવે. ગોંડલ સ્ટેટના મહારાજા ભગવદસિંહજીના નકશેકદમ પર ચાલે એવી નવી ધારાસભા ગુજરાતને મળે, એ દિલ બહેલાવતો ખ્યાલ હોય તો ય એ સપનાનું વાવેતર કોઈ પક્ષ કેમ ન કરે ?

નાગરિકોને ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ લેવાનો અહમ ભારતમાં ભલભલી સલ્તનતનો ય કાયમ ટક્યો નથી. આપણા દેશની આ વિશિષ્ટતા છે. ગરવ કિયો સોઈ નર હાર્યો. માટે ચૂંટણી લોકશાહીમાં મહત્વની છે. તગડા નેતાઓએ ત્યારે ધ્યાન દઈને પ્રજાના આક્રોશ કે આક્રંદનો તીણો સૂર સાંભળવો પડે છે. સાંઈરામ દવે કહે છે એમ, મત તો આપણો કિંમતી ને પવિત્ર છે. પણ ઉમેદવારો જ સસ્તા ને અપવિત્ર હોય ત્યાં શું કરવું ?

વેલ, મતદાન તો કરવું જ. તો જ ડર બની રહેને લોકોનો શાસકો પર ! અને અનિવાર્ય અનિષ્ટ જેવું ય લાગે તો ય બધા નોટા દબાવી સચ્ચાઈનો સખત મેસેજ આપી શકે એવી પુખ્ત આપણી લોકશાહી થઈ નથી. લોકશાહી તો અરીસો છે, નાગરિકો જેવી ડિઝર્વ કરે એવી જ ગર્વમેન્ટ એમને મળે ! બસ પ્રેમની ફોર્મ્યુલા અજમાવવી.

આંખ મીંચી બધા કોલાહલ પડતા મૂકી, બે મિનીટ મૌન ધ્યાન કરવું. આપણી આવતીકાલ કેવી હોય ને કોના હાથમાં વધુ સલામત લાગે કે શોભે ? કોનામાં લીડરશિપના બધા નહિ તો મહત્તમ ગુણ દેખાય છે ? કોણ અમુક કામ કરી શકે એમ છે ? કોણ આપણા પ્રશ્નોને કામચલાઉ નહિ પણ કાયમ કાન દઈ સાંભળે ને પછી દિલ દઈ ઉકેલવા પ્રયાસ કરે છે ? આપોઆપ પેટ ભરેલા હોય ત્યારે મન શાંત રહે છે. સદ્ભાવ ને સ્મિત વધે છે.

એવો સર્વાંગી વિકાસ ગુજરાત ને ભારતનો કરવામાં સહયોગી થાય એ નેતા/ઉમેદવારને મત આપવો. પણ હા, ચૂંટયા પછી કોઈ બેફામ ન થાય માટે સતત સોશ્યલ નેટવર્ક પર પોતપોતાની મનપસંદ રાજકીય વિચારધારાની આરતી ઉતારવાને બદલે સચોટ સવાલો પૂછવાનું કામ પાંચ વર્ષ માટે મતદારોએ પણ કરતા રહેવું !

ઝિંગ થિંગ

એક તમારા મતને ખાતર ખોટો ના ચુંટાઈ એ જો જો.
એક તમારા મતને ખાતર સાચો ના રહી જાય એ જો જો.
એક તમારા મતમાં અસલી જંતુનાશક દવા ભરી છે.
ઝીણા ઝેરી જંતુઓથી સભા ના ઉભરાય એ જો જો.
એક તમારા મુંગા મતને કારણ મહાભારત સર્જાયુ,
મહાન આ ભારતનો પાછો ચહેરો ના ખરડાય એ જો જો.
એક તમારા મતની કિંમત નથી જાણતા, તો જાણી લ્યો,
સોનાની વસ્તુ છે એ લોઢામાં ના ખર્ચાય એ જો જો.
એક તમારા મતથી ખાટુમોળું શું થાશે જાણો છો ?
એક ટીપાંથી આખ્ખે આખ્ખે આખ્ખુ દૂધ ન ફાટી જાય એ જો જો.
એક તમારો મત મેળવવા કહેશે તારા તોડી લાવું ?
રાહ જુઓ પણ ધોળે દાડે તારા ન દેખાય એ જો જો.
એક તમારા મતથી ધાર્યું નિશાન વીંધી નાખો છો પણ –
એ જ તમારી ઓળખનો અંગુઠો ના છિનવાય એ જો જો.
એક તમારા મતની પળને સમજીને સાચવજો અથવા
પાંચ વરસ માટે છાતીમાં ડૂમો ના અટવાય એ જો જો.
(કૃષ્ણ દવે)

 

 
8 ટિપ્પણીઓ

Posted by on ડિસેમ્બર 18, 2017 in gujarat, india

 

જે નિખાલસપણે કહેવું છે, જરા કહી તો શકાય… પ્રેમમાં એક દિન એવો કોઈ કજીયો નીકળે !

winter rose on a grave

Some say love, It is a river,
that drowns the tender reed
Some say love, It is a razor,
that leaves your soul to bleed
Some say love, It is a hunger,
an endless aching need
I say love, It is a flower,
and you, Its only seed

Its the heart of afraid of breaking,
that never learns to dance
Its the dream afraid of walking,
that never takes the chance
Its the one who won’t be taking,
who cannot seem to give
And the soul afraid of dying,
that never learns to live

When the night has been too lonely
and the road has been too long
And you think that love is
only for the lucky and the strong
Just remember in the winter,
far beneath the bitter snows
Lies the seed, that with the sun’s love
in the spring becomes the rose.

એકદમ આસાન અંગ્રેજીમાં લખાયેલું આ વિખ્યાત ફિલ્મગીત ‘ધ રોઝ’ એમેન્ડા મેકગ્રુમે લખ્યું અને બેટ મિડેલરે પહેલીવાર ગાયું. શબ્દોના પ્રાસ મેળવતાં મેળવતાં અહીં સર્જકે પ્રેમનો અભાસ તારવ્યો છે. પ્રેમ હળવેકથી ખળખળ વહેતી નદી છે કે લોહી નીંકળતા જખ્મો કરતું રેઝર ? કે પછી કદી શમે નહિ એવી દેહની ભૂખ ?

જે દિલને તૂટવાની બીક હોય (એ પગ મચકોડાવાની બીકે નૃત્ય શીખી ન શકાય એમ) કદી નાચી નહિ શકે. સપનું બહુ ગમી જાય એને જાગવામાં બીક લાગતી હોય છે, પણ જીવવાનું તો વળી વાસ્તવમાં જ છે. જે કશું મેળવતા જ નથી ને અંદરથી સાવ ખાલી રહે છે, એ કોઈને કશું આપી શકતા ય નથી. (લાગણીઓની લેવડદેવડની વાત છે). જો ચોવીસે કલાક મોતની બીક રાખો તો એક પળ પણ જીવી ન શકાય.

અને જ્યારે શિયાળાની ગુમસુમ રાતો એકલતાને ખેંચતી લંબાતી જાય, ને થાકેલા કદમો માટે ચાલવાના રસ્તા એકદમ લાંબાલચક થતા જાય… ને જીંદગીની સફરનો વટેમાર્ગું એમ વિચારે કે લવ તો લકી લોકોને કે ધરખમ ઉસ્તાદોને જ સાંપડે… ત્યારે જ યાદ કરો હાડ થીજાવી નાખતો બરફીલો શિયાળો. જેમાં થીજી ગયેલા હિમની નીચે ધરબાયેલું હશે એક નાનકડું પુષ્પબીજ. ને સૂરજના હૂંફાળા તડકા જેવા પ્રેમનો સ્પર્શ એને થશે, ત્યારે એ ઉલ્લાસથી વસંતમાં એમાં ગુલાબ ખીલશે !

અહા, સો પોએટિકલી સાયન્ટીફિક ! ઈરશાદ કામિલ અમસ્તા કહેતા હશે કે ‘કવિતા યેં પ્રેમિકાયેં હોતી હૈ… આઠવીં કી કલા, દસવીં કી આશા… બારહવીં કી શૈલી, ચૌદહવીં કી શહનાઝ… સમય કી ગર્દ મેં દબે રાઝ !’ કવિએ અહીં સ્માર્ટલી ઉંમરના તબક્કા સાથે છોકરીઓના નામના અર્થોમાં ગૂંથીને સર્જકતાની સફળતાના ક્રમિક તબક્કા કેવા વર્ણવ્યા એ પરખાયું કે ? અને કોલેજકાળને ચૌદમું-પંદરમું કહેવું એ જ તો છે જાણીતી વાતોને અજાણ્યો રંગ આપતી નજર !

એવી જ કેટલીક નિતાંત (સ્ટાર્ટ ટુ એન્ડ) મનમંદિરમાં દીવડાં પ્રગટાવતી – કેટલીક રોમેન્ટિક ફિલ્મોની બારિશ ઉપરાછાપરી થઈ ગઈ. એક જ પ્રેમના અઢળક રંગ વાર્તા-કવિતા-સિનેમામાં સતત નીખરતા હોય છે. આ અક્ષયપાત્ર સદીઓથી ખાલી નથી થયું. પણ આ બધી ફિલ્મોમાં એક કોમન થ્રેડ છે, ઈશ્કનો. મેલ-ફિમેલ રિલેશનશીપનો… ફીલિંગ્સનો.

***

listen
   
પ્રેમ થાય કઈ રીતે ?

માનવજાતને સતાવતા મોસ્ટ આઈએમપી ક્વેશ્ચનમાં ‘બિગ બેંગ’ કરતાં વધુ મોટો સવાલ આ છે. એનો જવાબ મિસ્ટિરીયસ છે, એટલે તો એટ્રેક્ટીવ છે. એકદમ ટપોરી લેંગ્વેજમાં કહો તો ‘છોકરી પટાવવાની કળા શું ?’ (આ ઈન જનરલ, બાકી પહેલા ને આજે તો વધુ પ્રમાણમાં બિન્દાસ છોકરી પણ ગમતા છોકરા ‘પટાવવા’ની ટ્રાય જરૃર કરે !)

ઘણા હડફાઓ એવું માનતા હોય છે કે શર્ટના બટન ખુલ્લા રાખી, જૂના વિલન રણજીત જેવી આંખોથી જોઈને કોઈ સીટીમાર કોમેન્ટ કરવાથી છોકરી ઈમ્પ્રેસ થઈ જાય. અમુક બળદિયાવ એવું ય માને કે શરીર પર ચોસલાં જેવા ગઠ્ઠા કસરતથી જમાવી એ દેખાડવાથી લડકી ફિદા થઈ જાય. સ્ત્રીને પણ સુડોળ શરીર ચોક્કસ ગમે જ. પણ એમ ઘેલી થઈ ચોંટી પડવાવાળી તો એ જ હોય જેના મગજમાં ગડીઓને બદલે ચરબીના ગઠ્ઠા હોય.

ઘણા ચંપકોને એવો ભ્રમ હોય છે કે દેશ-પરદેશની હોટ ગર્લ્સ જે આધુનિક મસ્તીખોર હોય, માદક વસ્ત્રો પહેરી વિહરતી હોય ને ખિલખિલ હસતી તસવીરો ખેંચાવતી હોય એ ‘ઓપન ફોર ઓલ’ એનું ચૂંટણીસભાનું ઈન્વિટેશન હશે. ના, એમ કોઈ અવેલેબલ હોતું નથી. ને સહજતાથી હાથ પકડે કે હગ કરે, પણ એમ કઈ પ્રેમમાં પાગલ થઈ પથારીમાં તરત હમબિસ્તર પણ ન થઈ જાય.

વ્યાવસાયિક રૃપજીવિનીઓની વાત જુદી છે, પણ બાકી એવી રીતે હોટલની વેઈટ્રેસ પણ પ્રેમદીવાની થવા રેડી ન હોય. આવી વાતો મોટા ભાગે ગમાર બેવકૂફો, સસ્તા વિકૃતો ને બાકી ગાડી ચૂકી ગયેલા પેસેન્જર્સ વટ મારવા કરતાં હશે કે ‘સારુ થયું આ ગાડીમાં ચડવા ન મળ્યું. ડબ્બામાં ભીડ બહુ હતી, ગંદકી બહુ હતી વગેરે… વગેરે…’ ખાટી દ્રાક્ષના હોલસેલ શિયાળભાઈઓ !

તો પછી ટ્રિક ગણો તો ટ્રિક, સિક્રેટ ગણો તો સિક્રેટ શું છે – ફોલિંગ ઈન લવનું ? ફર્સ્ટ સ્ટેપ તો એટ્રેકશનનું બાહ્ય દેખાવ જ. બિલકુલ સહી. સેટેલાઈટને ઓરબીટમાં પહોંચાડતા બૂસ્ટર રોકેટની જેમ એનું સ્ટાર્ટ કરાવી દે આ પ્રોસેસ. પણ લવ એને જ કહેવાય કે સમય જતાં એ રોકેટ ખરી પડે ને પ્રેમનો સેટેલાઇટ અનંત અવકાશમાં તરતો રહે. ઈગ્નિશનથી કાર સ્ટાર્ટ થાય. પણ દોડે તો ફ્યુઅલથી. વોટસ ધ ફ્યુઅલ ઓફ લવ ? જેને લીધે દેખાવ પહેલા જેવો ન રહ્યો હોય, ત્યારે ય પ્રેમ રહ્યો કે વધ્યો હોય ?

આમ તો અટપટો ભેદી પ્રદેશ છે આ. જેમાં ઘણું બધું ‘હરિઈચ્છા બલિયસી’ કે ‘ઈન્શાલ્લાહ’થી થાય છે. ન થતું હોય તો ય ‘આપણો ચિંતવ્યો અર્થ કંઈ નવ સરે’ એ તો હકીકત છે. છતાં ય કોન્ફિડન્સથી ફિલ્મી પડદે ને રિયલ લાઈફમાં ય પ્રેમનો સ્પાર્ક હળવે હળવે પેદા કરી શકનારા કલાકાર હીરો હોય છે. એમના ભાથામાં એવું ક્યું બ્રહ્માસ્ત્ર હોય છે, જે બીજા જીગરજાન ચાહનારા પ્રેમીઓ પાસે નથી હોતું ?

એ છે કન્વર્સેશન. વાતચીત. શબ્દોથી, ઈશારાથી, સ્પર્શથી, આંખોથી થતું મ્યુચ્યુઅલ કોમ્યુનિકેશન, બોલતા ન ફાવે પણ કન્વર્સેશન કરતા ફાવે એ વોટ્સએપમાં ચેટ કરીને પણ સામાના મનમાં ફીલિંગ પેદા કરી શકે. કોમિક જોકરવેડાં નહિ પણ ક્યારેક હળવેકથી સિચ્યુએશન મુજબ સ્માર્ટ હ્યુમરની કટ ફટકારવાની ગિફટ હોય તો એ કર્ણના કવચ કુંડળ જેવું વરદાન ગણાય. માત્ર સમય પારખવાની આવડત જોઈએ. ક્યારે મૌન, ક્યારે અને કેવી જોકિંગ કોમેન્ટ.

વાતવાતમાં પરાણે ગોઠવેલું નહિ પણ સહજ સસ્પેન્સ પણ ક્રિએટ થાય, થોડીક જેન્યુઈન કેર પણ દેખાય અને સામાને સ્પેશ્યલ ફીલ કરાવતી (ઓન્લી ફોર યુ ટાઈપની) અંગત સિક્રેટસ કે વ્યૂઝ શેરિંગની ઓનેસ્ટી પણ પ્રગટ થવી જોઈએ. સૌંદર્ય માટેના સાપોલિયાં સિવાય એનાથી પ્રભાવિત-મોહિત-ચકિત થયાનો ભાવ આંખોમાં ટપકવો જોઈએ. ચેટ ઘણી થાય ને કરવાની. પણ એમાં વચ્ચે ખામોશી આવવી જોઈએ. લાંબા લાંબા પેરેગ્રાફ – ડાયલોગ્સના જમાના ગયા !

ચેતન ભગતની નોવેલ્સ કે આનંદ રાયની ફિલ્મોનો જાદૂ આ પરસ્પર બેડમિન્ટનમાં ફેંકાતા શટલ કોક જેવા કન્વર્સેશનમાં છુપાયેલો છે. ફીલિંગ એન્ડ ફનનું બેલેન્સ્ડ કોમ્બિનેશન. યુ નો ‘મૈ ને પ્યાર કિયા’નો સંવાદ ? “દોસ્ત વો હૈ, જીસે મિલને કો જી ચાહે… બાત કરને કો જી ચાહે !” એટલે તો પત્રોથી મોબાઈલ મેસેજ સુધી રોમાન્સ અનલિમિટેડ છલકાતો જ રહ્યો છે. સુનિયે કહીયે…. કહીયે સુનિયે… કહતે સુનતે બાતો બાતો મેં પ્યાર… હો જાયેગા ! ધીરે ધીરે સામાનું મૌન પણ સમજાવા લાગે એ તબક્કો આવી જાય.

આ વાતચીત એટલે ચાંપલા “હાઉ આર યુ, ગુડ નાઈટ” વાળી ટોક નહિ. કમ્પેનિયન એટલે એવું પાત્ર જ્યાં ખીલી ઉઠે અવનવા રંગોની વાતો. અણુ-પરમાણુની, સંગીત ને સિનેમાની, સાહિત્ય ને પ્રવાસની, ખાણીપીણી ને સ્કૂલની યાદોની, કડવા અનુભવો અને ખારાધૂધવા અધૂરા સપનાઓની, સેક્સ એન્ડ ઈરોટિકાની, કોઈની ઘાટીલી કાયા અને કોઈના ઘેઘૂર કંઠની, જીવનના અર્થની, ઈશ્વરની શોધની, દૂર-સૂદૂરની આકાશગંગાઓની, બારીએ ટહૂકતા બુલબુલની.

નદીકાંઠાના લીલા ઘાસની, પહાડ પરના કાળમીંઢ પથ્થરની, કોઈ કોમન ફ્રેન્ડના સ્વભાવની, કોઈ સાંજે ચાલતા અભાવની, મધરાતે ઝાપટેલી ચોકલેટની, પ્રભાતે કરેલા યોગાસનની, બોલેલા જૂઠાણાની, પકડાઈ ગયેલી નબળાઈઓની, ગમતા પરફ્યુમની સુગંધની, ન ગમતા રંગની, શાકમાંથી દૂર કરાતી કોથમીરની, ચોરછૂપી પીધેલા જામની, બચપણના ટીચરની, બૂઢાપાના વૈદની… !

પ્રેમ કરો તો ખબર હોવી જોઈએ કે કઈ બાબત રાતના ઉજાગરા કરાવે છે ? કઈ અસલામતી બાબતે માણસ જરાક ટચી છે… ક્યાં ઉતાવળ કરે છે ને ક્યાં ડરે છે. શું સાચે જ ગમે છે. શું કરવાથી ચીડ ચડે છે. આના કોઈ ફોર્મ ભરીને અપાતા નથી. આ તો કાનને બદલે હૃદયથી સાંભળો, આંખને બદલે મગજથી જુઓ તો ખબર પડતી જાય. સપાટી  પર શરૃ થયેલા સંબંધોમાં આ ફ્રીકવન્સી મેચિંગની વેવલેન્થ પકડાતી નથી. બેઉમાં કે બેયમાંથી એકમાં એટલી ડેપ્થ જ હોતી નથી કે ખોદે તો માટી નીકળે. એટલે તળિયે પાવડા ટકરાય છે.

વન વે ચાલતી ફાલતુની ડસ્ટબીન સમજીને થતી વાતો તો ઓવર ઈરિટેટિંગ છે. વાતોના નામે પિંજણ કરનારા, વિવેચક બની કાયમ એકની એક કચકચ કરનારા ને જરાય રસિકતા કે સ્માર્ટનેસ વગર સમય વેડફીને હેવી હથોડા જેવી ઉધાર ફિલસૂફીઓ ફટકારનારા લપિયાઓની ય કમી નથી. જેને એ લોકો વળી મહાન પ્રેમ સમજતા હોય છે !

વોટ્સઅપ ? ક્યા હાલચાલ હૈ ? એવા સવાલો જ પૂછ્યા કરવાને બદલે માત્ર મુશીમુશી ને બદલે થોડા સંવાદ કેળવવાના આવા કોમ્યુનિકેશન વધતા જાય, જો એ ન થાય ત્યારે એનો જરાતરા પણ ખાલીપો વર્તાતો જાય – શેર કરવાનો કોઇક ઉમળકો ગળામાં આવીને અટકે, રસ્તો ખૂટે નહિ…. એમ સામાની નાનીઅમથી નોનસિગ્નિફકન્ટ ટોકના ભણકારાનો તલસાટ જાગે એમ મહોબ્બતની મેંદીનો રંગ આવે ! આમાં બહુ પ્લાનિંગ કે સ્ટ્રેટેજી થઈ શકે નહિ, થાય તો લાંબી ટકે ય નહિ. આખરે બે માણસો તો જોઈએ ને, જેને આ કોમ્યુનિકેશન ચાલુ રાખવું હોય !

આ ‘ખટ્ટીમીઠી નોકઝોક’નું સ્ટેજ આવે નહિ તો રિલેશન ફોર્મલ જ રહે. લાઇફટાઇમ. ગેરેન્ટીડ. ઈન ફેક્ટ, જ્યારે આ તમામ વર્બલ ને નોન વર્બલ કન્વર્સેશન્સની ભીનાશ સૂકાઇ જાય, પછી જ રિલેશન રણની રેતી જેવા ખૂંચે છે. સ્વીટ ટોક પછી લડાયક કે કચકચ લાગે છે. આ તંતુ પહેલા કપાય છે, પછી લવમાં બ્રેકઅપની તિરાડો આવે છે.

યારીદોસ્તીનું ય આમ જ સમજવું. એટલે જ ઉગ્ર કે તીવ્ર નહિ, પણ થોડો ઝગડો ય જોઇએ. રિલેશનની ઈંટો વચ્ચે સિમેન્ટ તરીકે. આવા કજીયા કરી શકાય એ ય વ્હાલ ને વિશ્વાસ છે, સામાની સમક્ષ આપણે હોઇએ એવા દેખાઇએ તો વાંધો નહિ આવે. એકબીજાના ઈમ્પરફેકશનના સ્વીકારથી તો લાઇફમાં પરફેક્ટ લવસ્ટોરી રચાતી હશે ! કોઇનો ઉકળાટ, ઉચાટ ત્યારે જ સહન થાય, જ્યારે એને આપણે સાચા દિલથી પ્રેમ કરતા હોઇએ.

અને લાઇફની જેમ જ લવમાં કોઇ ડેસ્ટિનેશન હોતું નથી. જર્ની જ હોય છે. મંઝિલે પહોંચીને ય શું કરવાનું છે ? ગેલ, ગમ્મત ને ગપસપ જ ને ! માટે પ્યાર એ જ નિત્ય યાત્રા. સનાતન સમાગમની સુહાની સફર. વેલ, નૉટ સો સુહાની. એમાં બમ્પી રાઇડ પણ હોવાની. સીધા સ્મૂધ આંચકા કે વળાંક વગરના રોડ તો ધરતી શું આકાશમાં ય નથી. પ્લેનમાં ય થોડાક આંચકા કે ખલબલી તો આવે જ્યારે સીટ બેલ્ટ ટાઇટ રાખવા પડે.

પણ જરાક ક્લીઅર ટ્રાન્સપેરન્ટ ડિસ્કશન્સ થાય, ડિફરન્ટ સિચ્યુએશન્સમાં પરસ્પરના રિએકશન્સ નોંધાય, પછી એ ભરોસો ‘ભાવ’માં ભરતી લઇ આવે, સ્નેહનો સુધારો થાય. અને આમ  ઈવન ઈન મેરેજ પણ એકબીજા ડિસ્કવર થતા જ રહે, તો એ નાની નાની મોમેન્ટ્સની મોજ મોટી મોટી કોમેન્ટસથી રિશ્તાને સુરક્ષિત રાખે !

અલબત્ત, કન્વર્સેશનમાં કન્ફયુઝન થાય ત્યારે ઘણી વાર કોઇ ત્રીજાની જરૃર પડે – ગૂંચ ઉકેલીને ગાડી પાટે ચડાવવા, કે પછી કોઇ એવું કે જેની હાજરીથી કોઇ એકને જરાક જલન થતાં ખુદની ભીતર ઊઠેલા ખેંચાણની પરખ થાય. ક્યારેક દૂર જવાથી દ્રશ્ય આખ્ખું કેમેરાની ક્લિકમાં આવે છે. ક્લોઝ અપ્સ અધૂરા રહી જતા હોય છે.

અને એટલે જ પ્રેમ કાયમ પરફેક્ટ કેન્ડલ લાઇટ સેટ અપમાં પાંગરતો નથી. એ જરાક ‘ટેઢીમેઢી’ રીતે ખરબચડા બેકગ્રાઉન્ડમાં પણ ખીલે છે. ગુલદસ્તા પરફેક્ટ હોય છે, ગુલાબના છોડ તો અનિયમિત આકારના હોય છે. રિયલ લવના બેકગ્રાઉન્ડમાં એક્ટીવાની પાછલી સીટ હોય છે, રીક્ષાની ઘરઘરાટી હોય છે, ટ્રેન સ્ટેશનના પગથિયાં કે ધર્મસ્થાનકની આરતી બંદગી પ્રેયર હોય છે.

ટુવાલથી ટિફિન સુધી એ વિસ્તરે છે. બીજાના લગ્નના ફુલેકામાં ફૂલેફાલે છે. ઓઢણી સલવાતા ઈયરફોનના વાયર કે શર્ટના કોલર સાથે ઘસાતી કાબરચીતરી દાઢી સુધી ફેલાય છે. સાંકડમોંકડ બાંકડે બેસી ખવાતી ખારી શિંગથી એક ફિલ્મની બે ટિકિટ સુધી પહોંચે છે. હોંઠ પર લિપસ્ટિકની જગ્યાએ ચોંટેલા આઈસ્ક્રીમ અને નાકમાં મૂછને બદલે અથડાતી કોઇના શેમ્પૂની ખૂશ્બુ પિઝા ને  પાણીપૂરીની જેમ રોમાન્સના  વિટનેસ બને છે.

બોટમલાઇન ઈઝ કે વાત કરતા ન આવડે તો કોઇ છોકરી (કે સેલિબ્રિટી પણ) ધ્યાન ન આપે તો ઈમાન ક્યાંથી આપે !

qr 3

***
   
કરીબ કરીબ સિંગલ. શાદી મેં જરૃર આના. તુમ્હારી સુલુ. લવની ભવાઇ. ચાર ફિલ્મો એકધારી ચાલી ગઇ. ત્રણ હિન્દી, એક ગુજરાતી. બધામાં પ્લોટ ને કેરેક્ટર્સ અલગ-અલગ છે. ડિફરન્ટ ટ્રિટમેન્ટ ને થીમ છે. પણ લ.સા.અ. યાને લઘુતમ સાધારણ અવયવી છે : પ્રેમનું પ્રત્યાયન. લવ કન્વર્સેશન્સ.

કોઇ જૂની રંગભૂમિના ક્વૉટબલ ક્વૉટ ડાયલોગ્સ જેવા નહિ, પણ રિયલ કન્વર્સેશન્સ. ચારેય ફિલ્મો મસ્ટ સી એવી મસ્ત છે. આપણી અધૂરપને પૂરી કરે એવી. ધ બેસ્ટ એમોંગ ઓલ ઈઝ કરીબ કરીબ સિંગલ. પણ બીજી બધી પણ ગુલાબ સાથે મોગરા, જૂઇ, પારિજાતની  જેમ મહેકતી જ છે.

ફુરસદે જેના પર લખવાનું મન થાય, પણ લખવા કરતાં વધુ એક વાર એ જોવાનું મન થાય એવી વર્લ્ડ ઓવર બેસ્ટ રોમેન્ટિક ક્લાસિકના દરેક લિસ્ટમાં સ્થાન પામતી ફિલ્મ ૨૨ વર્ષ પહેલા આવેલી : બિફોર સનરાઇઝ. (પછી એની એટલી જ સરસ બે સિક્વલ્સ આવી) એમાં ય ફેમિનિઝમથી ફેરી ટેલ્સ સુધીના, ચુંબનથી ચિત્ર સુધીના કન્વર્સેશન્સ જ હોય છે.

beforeબે પાત્રોની એક નગરમાં થતી બહારની અને ભીતરની સફરની યાત્રા છે. સિતારાઓની સાક્ષીએ ઊઘડતા સ્પર્શથી, શરાબની હાજરીએ જોવાતી  હથેળીઓની વાતો ! એ ફિલ્મમાં સિગારેટના કશ પછી ઊઠતી ધુમ્રસેરોની જેમ હતી. બાકી બધી અહીં નોંધી એ ફિલ્મનો થોડો થોડો ભાગ ને કરીબ કરીબ સિંગલની કરીબ કરીબ કહાની એની યાદ દેવડાવે છે.

પ્રેમકહાની તો સરખી જ હોય છે. એક લડકા, એક લડકી. ને પછી ત્રિકોણ – ચતુષ્કોણ કે બીજા બધા ટવીસ્ટના તડકા ભડકા. પણ એની તરોતાજા રિફ્રેશિંગનેસ રાઇટર ને ડાયરેક્ટર પાત્રોને અને એમની ઝીણીઝીણી આદતોને ઉત્તમ અભિનેતાઓની મદદથી કેવી રીતે રજૂ કરે એમાં હોય છે.

કશાક હાર્ટફેલ્ટ કન્વર્સેશન્સ થયા હોય તો પછી જ્યારે વિખૂટાં પડીએ, અને એ કોલાહલ શમે ત્યારે બે ઘટનાઓ થાય : પહેલું, એ સભર સાર્થક સંવાદની યાદ આપણને કશીક વગર સ્યુગરની મધુરતાનો રસઝરતો અનુભવ કરાવે. બીજું, એનો અભાવ અંદરથી ઉધઇની જેમ આપણને ખોતરી નાખે. એસિડિક જલદતાથી એ મિસિંગ મહેસૂસ થાય.

પડદા પર આ ઉપસાવવું અઘરું છે. દિગ્દર્શક અનુભવ સિંહાએ આખી જિંદગીમાં જેટલી બનાવી એના કરતાં પત્ની રત્ના સિંહાએ એક જ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ સરસ બનાવી, એવી ‘શાદી મેં જરૃર આના’માં આમ જ નાયક-નાયિકામાં ફીલિંગના અંકુર ફૂટે છે, પણ પછી બધું તૂટેફૂટે છે.

એમાં જબ્બર સરપ્રાઇઝિંગ ને ફિલ્મી હોવા છતાં ફીલિંગ્સની દ્રષ્ટિએ રિયલ એવો રિવેન્જ, આક્રોશ, નફરતનો કાતિલાના વળાંક છે. કૃતિ ખરબંદા ને અન્ય કલાકારો સાથે રાજકુમાર રાવના અત્યારે ચાલતા આ ગોલ્ડન ઈયરના ડ્રીમ રનમાં એણે શાનદાર, ધુંઆધાર પરફોર્મન્સ આપ્યું છે. ફિલ્મ નાટક કરે છે ફેમિનિઝમનું, પણ વાસ્તવમાં કાબેલ સ્ટોરીટેલર એના ભાવકને ગાફેલ રાખી સરપ્રાઇઝ આપે એવો સેકન્ડ હાફ છે.

Dhun-Laagi-Song-from-Love-ni-Bhavai (2)‘લવની ભવાઈ’ પોસ્ટરથી જ ખબર પડે એમ ત્રણ પાત્રોના તાણાવાણામાં ગૂંથાતા-ગુંચવાતા સંબંધની વાત છે. મેચ્યોર ‘કૂલ’ ટ્રીટમેન્ટ, કસાયેલા અભિનયની રમઝટ ‘પ્રેમમાં પડયા પછી ઉડવાનું હોય’ એવા યૂથફૂલ ફીલિંગ્સને ફિલસૂફીમાં ઢાળતા સંવાદ ને સંગીત બધું જ ખરું. પણ કૉર એલીમેન્ટ છે : લવ હેપન્સ. બહુ બધી ઈન્ટેલેક્ચ્યુઅલ પ્રોફેશનલ ટોક કરનારને ય હ્યુમરસ પ્લસ મીનિંગફુલ કન્વર્સેશન્સ ચંદ દિવસોમાં જે રીતે ખેંચી લે છે, ત્યાં પૈસા કે સલામતી કે પ્રતિષ્ઠા પણ ટૂંકી પડે. વ્હાલમ જીતાય વાતચીતથી. ‘કોઈ આપણને ગમવા લાગે ત્યારે એનું બધું જ ગમવા લાગે !’ વાહ.

qar 3‘તુમ્હારી સુલુ’ વળી જુદી જ ભાત કંડારતી ને જુદી જ વાત માટેની સુંદર ફિલ્મ છે. પણ એનું એક એલીમેન્ટ છે, મિડલ ક્લાસના લવિંગ કપલ બનતા માનવ કૌલ અને વિદ્યા બાલન વચ્ચેના કન્વર્સેશન્સ. રોજના, ઘરના, મોબાઇલના, ઘરકંકાસના, ડચકારા અને જીભડાના પણ ! પાડોશના ઘરમાં ચાલતા હોય ને આપણે બારીમાંથી જોતા હોય એવું લાગે. સુરેશ ત્રિવેણીએ અહીં ખામોશીનો બખૂબી ઉપયોગ કર્યો છે. ગૃહિણીની આઇડેન્ટીટીની પ્રેમાળ જદ્દોજહતની વચ્ચે.

એન્ડ કરીબ કરીબ સિંગલ. આમાં બે પાત્રો સાવ ટીનએજ ટોળટપ્પાવાળાં નથી. જીંદગીના ઉઝરડાએ કરચલીઓ જેમની આંખો નીચે મૂકી દીધી હોય એવા મધ્યવયસ્ક છે. ઓપોઝિટ છે પ્રકૃતિથી. બેઉં ભૂતકાળમાં સંતુષ્ટ પણ વર્તમાનથી અસંતુષ્ટ છે. પણ સ્ત્રી ભવિષ્યને ભયથી જુએ છે. શંકાથી સાવચેત રહીને. પણ પુરૃષ, અનુભવે મોજીલો થયો છે. સેન્સેટિવ, કૅરિંગ અંદરથી હોવા છતાં બહારથી જાણી જોઇને રંગબેરંગી ને લાઉડ છે. એનો એક સતત ચાલતો કટાક્ષ છે. બનાવટી ડિજીટલ દેખાડાની પ્લાસ્ટિક થતી જતી સૃષ્ટિ સામે.

ને શું ગજબનાક એકટિંગથી એ પાત્ર નિભાવ્યું છે ખાનો મેં ખાન ઈરફાને ! ફિલ્મની રાઈટર ગઝલ ધાલીવાલ પહેલા પુરૃષ હતી, પછી સ્ત્રી ઓપરેશન કરાવીને થઇ છે, એટલે મર્દ-ઔરત બેઉ સેન્સિબિલિટી એણે એવી ઝીલી છે કે ડાયરેકટર તનુજા ચંદ્રા અનટચ્ડ લોકેશન પર વધુ ફોકસ કરે તો ચાલે. ફિલ્મ પૂરી થાય ને આપણને થાય કે અરે આ ‘સિંગલ’ એવા કપલનો સંગાથ કાયમ માટે છૂટી ગયો ! અહીં પણ અઢળક શાયરાના ને સટલ મોમેન્ટ્સ છે.

‘બિફોર સનરાઇઝ’નો ડાયલોગ છે : જગતમાં મેજીક હોય તો એ છે ”એટેમ્પ્ટ ટુ અન્ડરસ્ટેન્ડ સમવન શૅરિંગ સમથિંગ.” આવા શૅરિંગ સમજવામાં પૂરી સફળતા તો ન ય મળે. પણ તો શું ? મહત્વનો છે : એટેમ્પ્ટ. આવા સમજણના સંવાદ માટેનો પ્રયાસ. (શીર્ષક : મરીઝ)

Qarib-Qarib-Single-1

ઝિંગ થિંગ

તુમ્હારી યાદ સે ફુરસત ઘડીભર કી નહીં મિલતી
યે કૈસી નૌકરી હૈ ? એક છુટ્ટી ભી નહીં મિલતી !

(મિલિન્દ ગઢવી)

અનાવૃત : ગુજરાત સમાચાર ૨૯ / ૧૧ / ૨૦૧૭

 
9 ટિપ્પણીઓ

Posted by on નવેમ્બર 29, 2017 in cinema, feelings, romance

 

पटाखा और धमाका !

 

कुछ दिन पहेले फेसबुक में एक मजाकिया पोस्ट रखी. दिवाली के त्यौहार पर पटाखों की बिक्री पर दिल्ही में सर्वोच्च अदालत ने रोक लगा दी, इस विषय में आरोग्यविषयक जानकारी और नागरिकधर्म, स्वयंशिस्त और त्यौहारों के आनन्द पर तो पहेले ही लम्बी पोस्ट सामाजिक उत्तरदायित्व से रखी हुई थी. तो कुछ विनोद में और  इन्स्टाग्राम पे सेलिब्रिटी बन गई महशूर मोडल लैला लोफायर की खूबसूरती की प्रशंसा में.यह रही वो पोस्ट :

screenshot-21.png

https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjayvasavada.jv%2Fposts%2F10154965996971398&width=500

चूं कि , पोस्ट हिंदी में थी , तो यह भी हिंदी में ही लिख रहा हूँ. जब यह लिख रहा हूँ तब तक करीब तीन हजार लोगोने उसे लाइक किया, ८0 से ज्यादा लोगो ने शेर भी किया. कुछ संकुचित चित्त वाले लोगो को यह बात हमेश की तरह रास न आई तो उन्होंने एफबी में इसका रिपोर्ट भी किया. ठीक है, लोकशाही है, उन का ये अधिकार है. फेसबुक के तो वल्गारिटी और न्यूडिटी पे बड़े स्ट्रिक्ट मापदंड भी है हर भाषा में. लेकिन पोस्ट में कुछ आपत्तिजनक था ही नहीं. जिस को सोश्यल मिडिया पे रखा न जा सके. तो फेसबुक ने इस को हटाया ही नही, और वो जैसे आप देख सकते हो, मौजूद है.

मानि , सोश्यल मीडिया में यह किसी भी हिसाब से गलत नही है, यह नतीज़ा अधिकृत तौर पे फेसबुक ने ही दे दिया. अधिकार तो प्लेटफोर्म को है , सीमारेखा तय करने का. सोश्यल मिडिया आखिर उन की प्राइवेट प्रोपर्टी है, कोमेंटेटर्स की नहीं. हर एक की सोच और संवेदना अलग हो सकती है, उस के हिसाब से तो कोई भी चल नही सकता. कुछ नियम जो है, उस में यह पोस्ट आपत्तिजनक नहीं है, वोह फेसबुक ने स्पष्ट रूप से कह दिया, तब व्यक्तिगत अभिप्रायो की अदालत वहां समाप्त हो जाती है. सोश्यल मीडिया पे क्या रखना ये या क्या नहीं, वो खुद सोश्यल मीडिया डिसाइड करेगा. फेसबुक- टविटर-इन्स्टाग्राम आदि की यह स्पेस है. वो हटा देते है, जब उन के रूल्स का वायोलेशन होता है तब. हर एक आदमी अपने घर पे बैठ के अपने अनुग्रह -पूर्वग्रह से यह तय नही कर सकता.

लेकिन कुछ मेंटल लोग जज-मेन्टल हो जाते है. चुनावी माहौल गर्म है तो कुछ को राजकीय दावपेच दिमाग में आता है. कुछ हर्ट हो जाने के लिए ओवरसेंटीमेंटल बैठे ही होते है. कुछ को पीछे से प्रोवोक किया जाता है. ज्यादातर ये अद्रश्य रह के किसी के खिलाफ जहर भर के उकसाने वाले लोग पुराने असंतुष्ट और जूठे बदमाश होते है जिन के किसी गलत काम या बात को  मैंनेपहेले नकार दिया हो और वो उसका बदला लेने के लिए कानाफूसी करते रहते है. रामायण में अपनी गलती स्वीकार करने के बजाय शूपर्णखा ने सत्यप्रिय राम के ही खिलाफ रावण को उकसाया और सीताहरण हुआ. आगे से चला आता है. तुलसी इस संसार में भात भात के लोग.

लेकिन बहुतो ने जिस का आनन्द लिया और सराहा वो पोस्ट में कुछ मित्रो को यह आपतिजनक लगा (या उन के दिमाग में यह इन्सेप्शन किया गया)  यह पोस्ट ऑब्जेक्टीफिकेशन ऑफ़ विमेन है. और ख़ास तौर पे कुछ ( केवल कुछ ही, ज्यादातर तो समजदार और परिपक्व और आनंदमार्गी ही है ) लोगो को यह बिलकुल रास नहीं आया कि एक जानेमाने लोकप्रिय लेखक ने स्त्री के लिए ‘पटाखा’ शब्द क्यों लिखा. काफी सारे जवाब तो  वहीँ दिए , लेकिन त्यौहारों में और भी काम होते है सोश्यल नेटवर्क पर एक ही बात को रगड़ने के अलावा. उस पोस्ट के बाद मैं तो कही आगे चला गया लेकिन कुछ लोगो की दिवाली अभी भी वहीँ अटकी हुई है. मुजे तो हंसी आती है के लेखक की चिंता करने वाले मित्रो का खुद का शब्दों के बारे में सामान्य ज्ञान भी कितना अधूरा है. तो चलिए कुछ वृध्धि करते है इस में.

पहेले बात करते है स्त्री या लड़की को ‘पटाखा’ कहने की. यह एक्सप्रेशन तो मेरे जन्म से पुराना है. तकरीबन देश-परदेश में है. हिंदी में पटाखा , अंग्रेजी में बोम्ब या गुजरातीमे ‘फटाकडी’ कहना. अब लेखक को कसे शब्द का प्रयोग करना चाहिए वो कहनेवाले लोगो खुद कितना भाषाज्ञान है ? चलो देखते है.

गुजराती भाषा का सब से मशहूर और बड़ा एवं पुराना शब्दकोश है ” भगवदगोमंडल”. गोंडल के महाराजा भगवतसिंहजी जाडेजा ने स्वयं इस को भारत की आज़ादी से पहले तैयार करवाया था. अब फटाकडी ( गुजराती में पटाखा ) अर्थ उस में क्या है यहाँ देखए :
ફટાકડી

लीजिये तसवीर भी रख देते है, देखिये पांचवा नम्बर का अर्थ :

20171015_143921

मानि की, फटाकडी शब्द तब भी गुजराती में था और प्रतिष्ठित शब्दकोश इस का अर्थ लिखता है : नाजुक और सुंदर स्त्री ! अब जय वसावडा की अभिव्यक्ति बदलने से पहले अपने भाषा ज्ञान का विस्तार करे या फिर महाराजा भगवतसिंहजी के भगवतगोमंडल को चेंज कीजिये जिसको पढ़ के मैं बड़ा हुआ हूँ.

वास्तव में, यह सब शब्द प्रशिष्ट नहीं है, तो एसा नहीं है कि उन का अस्तित्व ही नहीं है. इस को ‘slang’ माना जाता है और साहित्य में इस का चलन भी है, उस की डिक्शनरी भी प्रकाशित होती है. यह कोई अस्पृश्य शब्दावली या वर्जित गाली नहीं है. जैसे अंग्रेजी के समानार्थी शब्द ‘बोम्बशेल’. जो ब्यूटीज़ के लिए पूरी दुनिया के मीडियामें इस्तमाल होता है. उसका अर्थ भी शब्दश: पटाखा ही है.  इन फेक्ट इसी नाम से १९३३ में होलीवूड फिल्म बनी थी ! तो ऑक्स्फ़र्ड जैसी प्रमाणित डिक्शनरी क्या कहती है यह इस तसवीर में देख लिजिये :

Screenshot_20171015-045423

यहाँ भी वही अर्थ है : अति आकर्षक स्त्री. ब्यूटी क्वीन. ऑनलाइन नए शब्दों के लिए लोकप्रिय अर्बन डिक्शनरी उठा के देख लीजिए. यह रहा स्क्रीनशॉट :
Screenshot_20171015-042846.png

Screenshot_20171015-045020

मानि की यह कोई वर्जित शब्दप्रयोग नहीं है. कोई सडकछाप रोमियो शाद इसका गलत इस्तमाल कर दे,  तो यह ऐसे ही हुआ जैसे शेक्सपियर के महान रोमेंटिक नायक रोमियो शब्द का हम इस्तमाल कोई टपोरी के लिए कर रहे है अनजाने में.

फिर भी कोई अपनी ही सुन्दरता को खुद लोगो के सामने रखने वाली मोडल के लिए पटाखा शब्द कहेता है और अगर चंद ओवरसेंसिटिव लोग एसा सोचते है के यह स्त्री का अपमान है तो ध्यान से आगे पढ़े. याद रहे बात तो यहाँ पे ही ख़तम हो जाती है, शब्दकोश से. फिर भी हम आगे जा रहे है.

यह है यूट्यूब की ओफिश्यल लिंक. बीस साल पहले १९९८ में अमिताभ बच्चन की फिल्म ‘मेजर साब’ फिल्म के गीत मशहूर ‘सोणा सोणा’ की. लाखों व्यूज़ तो इस के यहीं पर है. यह गीत तो काफी जानामाना है. सुदेश भोसले की तो करिअर बन गई उस की वजह से. अमिताभ बच्चन जैसे आज भी सम्मानीय और शालीन कलाकार की होम प्रोड्क्शन की फिल्म का गाना उन्हीं पर फिल्माया गया है. और उस में तो पुरा देश ज़ुमता रहा ” इक पंजाबन…कुड़ी पटाखा हो गई” गीतकार देव कोहली भी पंजाबी थे. अमिताभ की माता तेजी भी पंजाबन थी , फिर भी यह आया. भारत के सख्त माने जाने वाले फिल्म सेंसर बोर्ड ने इसे पास भी किया और आज तक इतने सालो में पुरे हिन्दुस्तान में से एक भी आवाज़ नहीं उठी के कुड़ी पटाखा कहने से स्त्री का ओब्जेकटिफिकेशन हो गया ! पंजाब में तो शायद आम होगा. दलेर मेहँदी का पहला गाना भी ‘कुड़ी पटाखा’ ही था. और हनी सिघ का लडकियाँ जिस पर जूमती है वो गाना भी ‘बोम्ब सी लगती मैनू’ था. खैर, बात सोणा सोणा की करे. किसी के दिमाग में आज तक एसा  नहीं आया. मैं ने लेख तो क्या एक फेसबुक पोस्ट तक नहीं पढ़ी इस गाने के शब्दों के खिलाफ ! शादीब्याह में पूरा परिवार ज़ूम के गाता है, आज भी. गुजरात में भी इस गीत पर. तो क्या ‘अमिताभ बच्चन ने स्त्री का ओब्जेक्टीफिकेशन किया’ एसा ओब्जेक्शन लिया किसी ने ?

एसे गाने और भी है कुड़ी पटाखा वाले. ‘अपने दम पर’ फिल्म का एक है, रिचा शर्मा का गाया हुआ भी एक है, रिचा चढ्ढा पे फिल्माया गया एक और भी है. सब की लिंक्स रखूंगा तो अप बोर हो जायेंगे. सर्च कर लिजिये इतना शौक है तो. भोजपुरी गानों का तो भंडार है. लेकिन, एक लिंक पढने योग्य है. जिन स्त्रीयों को एतराज़ है, उन की जानकारी हेतु कि यह लिंक एक महिला लावण्या बहुगुणा ने लिखा है. अंग्रेजी में है. इंडियनविमेन ब्लॉग पे है. जिस में इसी चर्चा करते हुए लेखिका ने साफ़ साफ लिखा है कि जिन युवतीओ से उस ने बात की उस में से काफी सारी लडकियों ने यह वर्ड नोर्मल कोम्प्लिमेंट की तरह ही लिया है. शायद जय वसावड़ा को न पढने वाले लोग और कुछ भी पढ़ना वाजिब नहीं समजते होंगे !  महिलाओ के इंटरनेशनल मेगेजिन के टाईटल ‘एल’ ( एल्युरिंग , याने मूंह में पानी लाने वाला – उस का शोर्ट फॉर्म. और यह फेशन मैगेजीन है) से किसी की भावना आहत नहीं हुई.  और भी एक लिंक है. “अगर आप जल्ली पटाखा लड़की है” निश्चित तैर पे आज की नारी का बखान करता हुआ. कोई आपत्ति नहीं. तो क्या यह सिलेक्टिव एटेक है जय वसावड़ा की एक छोटी सी फेसबुक पोस्ट पर बड़ा बबाल करने की व्यर्थ कोशिश ? एक लिंक विकीपीडिया की भी है हाउ टु लुक बोम्ब. अंग्रेजी में बहुत सारे लेख मिलेंगे नारी बोम्ब्शेल कैसे बन सकती है ब्यूटी में, महिला लेखिका द्वारा लिखे हुए. हर महिला एक जैसा ही सोचेगी, यह भी स्टिरियोटाइप ही है. ज़लक देख लिजिये :

http://www.indianwomenblog.org/are-you-a-pataka/

http://themoi.in/23-things-youll-totally-get-if-youre-a-jhalli-patakha-girl/

https://www.wikihow.com/Be-a-Bombshell 

याद रहे जल्ली पटाखा शब्द का एक गाना ‘साला खड्डूस’ जैसी मल्टीप्लेक्स फिल्म में भी आया था.  अधिकृत  सेंसर बोर्ड से पास किया हुआ. यह तो स्वाधीन नारी को सूचित करता है. अवमानना नहीं.  यह रहा वीडियो :

और यूं भी बड़े झहीन विनयी ए.आर. रहेमान, इम्तियाज़ अली ने एक गीत’ हाई वे’ जैसी लड़की की आज़ादी की बात करने वाली फिल्म में रखा जो हर जगह पे पसंद किया गया. बड़े जानेमाने संवेदनशील गीतकार इरशाद कामिल ने लिखा. ‘पटाखा गुड्डी’ . यह रहा वीडियो. इस को भी ५४ लाख से ज्यादा लोग देख चुके है :

दो अलग तराजू होंगे कुछ कथित  क्रातिकारी महिलाओ में. इरशाद कामिल जी और जय वसावडा के लिए. लेकिन पटाखा शब्द के लिए कितनी अच्छी बात उन को गाने वाले लोगों ने की है पढ़िए. और ये भी सोचिये की आज़ादी मानि केवल शिक्षा या शौच नहीं, अपने शरीर के सौन्दर्य को पसंद करने की, उस की प्रशंसा सुनने की या उस की तस्वीर शेर करने की भी आज़ादी होती है. क्या यह भी अधिकार नही है ? स्त्री को सिर्फ एक ही व्याख्या में बंध करना कौन सा प्रोग्रेसिव मोर्डनिजम है ?


यह गीत जिस पे पिक्चराइज हुआ , वो आलिया भट्ट ने तो टेटू ही करवाया था ‘पटाखा’ लिखा हुआ ! बड़े बड़े मीडिया ने कवरेज किया था. गौरी खान के लिए भी न्यूज़ में बोम्ब शब्द का सौन्दर्य की प्रशंसा के लिए ही इस्तमाल किया गया है.  मुजे तो याद नहीं किसी महिलाने या खुद उन्होंने प्रोटेस्ट किया हो ! आखिर प्रशंसा ही तो है. देखिए :

http://aajtak.intoday.in/story/alia-bhatt-s-pataka-tattoo-secret-revealed-1-766915.html

timesofindia Firecracker-Alia-Bhatts-pataka-tattoo

https://www.missmalini.com/2016/06/07/gauri-khan-looks-like-bomb-photo/

 

इलिना डी क्रूज़ने तो अभी एक न्यूज़ में अपने लिए पटाखा शब्द का इस्तमाल साक्षात्कार में किया था और अनुष्का शर्मा ने भी.  एक बड़े न्यूज़पेपर की हेडलाइन में करीना कपूर के लिए भी इस्तमाल हुए.  मानि सेलब्रिटी अगर महिला हो, और अपने लिए पटाखा शब्द का खुद प्रयोग करे तो किसी को प्रोब्लेम नही. जय वसावड़ा अगर सुन्दरता के बखान में बोम्ब या पटाखा कहे तो दकियानूसी और रिग्रेसिव हो गया ?  क्या यह रिवर्स जेंडर बायस नहीं है ? ये स्क्रीनशोटस देखीये.

 

अभी देखा एक भारतीय टीनएजर लड़की का इन्स्टाग्राम आईडी. तस्वीरे नोर्मल है लेकिन उस ने नाम क्या रखा है देखो, और टेगलाइन क्या रखी है वो भी. मतलब जरुरी नहीं कुछ स्त्री को यह शब्द आपत्तिजनक लगे तो यह हर स्त्री की सोच हो ! :

Screenshot (5)

कई सारे गीत है लेकिन एक बड़ी फिल्म का अक्षय अनुष्का पर फिल्माया गया यह गीत देखिये. 52 लाख व्यूज़ है इसके भी. ‘पटियाला हॉउस’ फिल्म में अगर अक्षय कुमार ने गा लिया ” तेज़ तडाका है, लड़की पटाखा है” तो क्या अक्षय जिन की पत्नी टविंकल खुद आधुनिक बुध्धिमान नारी की मिसाल है और गुजराती में उन कि कताब का सर्वप्रथम परिचय मैंने करवाया था वो पर्सनली स्त्री के लिए बायस्ड सेक्सी शैतान हो गए ? महत्व की बता यह है कि इस गीत को एक स्त्री ने ही लिखा है. अन्विता दत्त ने. तो क्या यह स्त्री का नजरिया संकुचित हो गया स्त्री के लिए ?

गुजराती मीडिया में तो यह हेडलाइन में  खूबसूरत लड़की के लिए ‘फटाकडी’ शब्द का इस्तमाल बार बार  होता ही है. उस के भी उदाहरण है, लेकिन थक जाओगे सब पढ़ते. मगर ये एक वीडियो एक तस्वीर जरुर देखिए. एक कविता है कविता चोकसी की. दूसरी काव्यकृति है रक्षा शुक्ल की. काफी महीनो से है. दोनों में लड़की को शृंगारिक तौर पे ‘फटाकडी’ कहा गया है.  मुझे तो दोनों कृति अच्छी लगी. लेकिन एक शब्द भी किसीने इस के खलाफ कहा नहीं. कहना भी नहीं चाहिए. फ्रीडम ऑफ़ एक्सप्रेशन सर्जक का मौलिक और मूलभूत अधिकार है. लेकिन क्या ये दोगलापन नहीं है के औरत मस्ती में लड़की के बखान के लिए फटाकड़ी लिखे तो माफ़ और पुरुष कह दे तो नारी का पितृसत्ताक रवैये से घोर अपमान ? यह भी है रिवर्स जेंडर डिस्क्रीमिनेशन !

Screenshot (11).png

चलो , बहुत हो गया. इतने से जो लोग नहीं समजनेवाले वो तो यूं भी नहीं समजनेवाले. मान्यता से चर्चा नहीं होती. चर्चा होती है ठोस आधार पर, सही संशोधन पर. व्यक्तिगत आलोचना से परे, प्रमाणिक और निष्पक्ष सत्यशोधन के लिए.  जैसे यहाँ पे कर रहा हूँ. कुछ भोले लोगो को ट्रुथ को ट्विस्ट कर के प्रोवोक किया जाता है. अफवाहों से उकसाया जाता है, वो यह अगर खुल्ले मन से पढ़े तो कुछ समज आयेगा यही आशा है. यह है लेखक का सामाजिक उत्तरदायित्व की… लोग दूसरो से प्रोवोक हो के , किस पर जजमेंटल हो के नहीं मगर फेक्ट्स पे ओपिनियन बनाये. किसी को अन्याय न करे और मन संकुचित न रखे. थोडा हँसना भी सीखे. थोड़ा खुलापन रखे। हर बात को अपने ही पूर्वग्रह के तराजू से तौलोगे तो कभी मुस्कुरा नहीं सकोगे. बीमार हो जाओगे. पता नहीं जहा पे कुछ भी इरोटिक होता है , वहीँ कुछ लोग टीका करने के लिए बेताब रहते है. बाकी तो दिखते नहीं.

आखिर में बात करे जिस की तसवीर शेर की और कुछ अल्पमति लोगो को उस में गुजरात की नारी का अपमान दिखाई दिया वो पोस्ट की. पहली बता तो यह यह सुन्दरी जर्मन है. नाम है : लैला लोफायर. इन्स्टाग्राम के उसकी प्रोफाइल की लिंक ओरिजिनल पोस्ट में है ही लिकिन यहाँ पे रख दूं : https://www.instagram.com/leilalowfire/?hl=en

अगर विजिट करेंगे तो पता चलेगा कि उस की तो कई सारी बोल्ड तस्वीरे उस ने खुद पब्लिक में शेर की है. यूं भी कभी किसी स्त्री की तसवीर तब ही शेर करता हूँ जब वो उस ने खुद अभिनेत्री या मोडल के तौर पे पब्लिक के लिए खिंचाई हो. जो पब्लिक डोमेन में प्रसिध्ध हुई हो. न्यूड तो कभी शेर ही नहीं की. कुछ लोगो की सोच में जो ‘ओब्ज्कटीफिकेशन ऑफ़ विमेन’ है, वो लैला के लिए ‘सेलिब्रेशन ऑफ़ फिगर’ है. यह मैं नहीं कह रहा हूँ. उस के प्रोफाइल की टेगलाइन उसने खुद रखी है : Curls & Curves from Berlin, Germany ! कर्व्ज़ का मतलब समजाने के लिए डिक्शनरी की जरुरत नहीं. मैं तो जर्मनी गया हूँ, जर्मन लोगो के घर में उन के साथ रहा हूँ. थोड़ी जर्मन भी समज़ आती है. उसने हेशटेग भी जर्मन में रखा है ##Sexvergnügen यानि #sexWeEnjoy. पोडकास्ट भी काफी बोल्ड होते है उसके. और यह उसका हक़ भी है. जरुरी है की चंद गुजराती महिला जिसे आधुनिक फ्रेमिनिज्म मान के चलती हो उसी हिसाब से लैला को अभिव्यक्त होना चाहिए ? उस की इरोटिक फ्रीडम जुर्म है क्या ? और लगता है तो जर्मनी जा कर उन को समजाइए अपनी बातें. देखिये एक जर्मन मिडिया साक्षात्कार में उस का परिचय क्या लिखा गया.

मैं ने तो अपनी पोस्ट में हालाँकि लैला के बोल्ड विचार नहीं रखे. सिर्फ स्माइली के साथ हँसते हुए उस के रूप की प्रशंसा की. इस में पटाखा इत्यादि शब्द के लिए तो उपर सब सबूत रख दिए पुख्ता. और क्या गलत लिखा ? आप को रॉकेट बना दे ऐसा लिखा. तो हवा हवाई की तरह सुंदरता को देखके आप हवा में उड़ने लगेँगे यह लिखा. तो क्या काव्यात्मक अभिव्यक्ति जुर्म है ?  आभूषणयुक्त लिखा. ज्वेलरी के इश्तहार में फिमेल मोडल्स नहीं देखी ? प्रदूषणमुक्त लिखा. तो क्या इतनी सुंदर स्त्री के लिए गंदी लिख दूं ? आग लगा दे या धड़कन तेज कर दे लिखा वो तो बड़े नार्मल डायलोग है. नवलकथा में आते है. इंग्लिश में पढ़िए : my heart sets on fire / my heartbeats sound like bomb after seeing her. मुज़ से ज्यादा इरोटिक बाते लैला ने कही है. वो तो सिर्फ यही कहती है। तो वो भी महिला है. आदर्श महिला या सही फेमिनिज्म क्या है, यह चंद लोग तय करेंगे ? यह तो ओप्रेशन ऑफ़ विमेन हो गया.

तो क्या यह मामला कथित सम्भ्रान्त वर्ग अंग्रेजी में इसी एक्सप्रेशन के गाने भी सुन लेंगे लेकिन हिंदी में बिलख जायेंगे यह तो नहीं है ? पुरुष ‘स्टड ‘कहते है. वो तो सब सुन लेते है. देहात के लोक मुहावरे अश्लील  या चीप और बड़े लोग की भाषा में कह दो तो शिष्ट ? और यह सीमारेखा तय कौन करेगा ?  चिक-लिट् तो बड़े साहित्यकार कहेते है स्त्री के लिए छपती किताबो के बारे में. तो अंग्रेजी में चिक कहो वो नारी की अवहेलना नहीं हुई ? यह तो सामंतशाही हुई ! अभी दिवाली में काफी मेगेजिन आयेंगे जिन के कवर पर बिना वजह स्त्री होगी दिए के साथ. कभी जय की पोस्ट की चिंता करने वाली महिलाओने इस को ओब्जेक्टीफिकेशन मान के आवाज़ उठाई ?

पोस्ट नारी जाति पर नहीं एक सुंदर इरोटिक मोडल पर है. मैं ने तो सुंदर नारी को प्रकृति का उपहार कहा. यह हमारे संस्कृत साहित्य में है. यह भी लिखा के मत छुए. मानि उस का टीजिंग मत करे, सिर्फ अपने भीतर उस के सौन्दर्य के आन्दोलन को महसूस कीजिये. इस को जो लोग पोर्न मानते है उन को तो शायद पता ही नहीं, पोर्न क्या होता है. और आखिर में श्री, ऐश्र्वर्य कि सौन्दर्यलक्ष्मी ( लक्ष्मी भी सुन्दरता की देवी है) कहा और “भुवनमोहिनी” कहा. यह शब्द तो कृष्ण की बांसुरी का नाम है. दुनिया को मोहित करने वाली. यह क्या अपशब्द है ? मतलब, जो लोग संस्कृति की बात करती है, उन को संस्कृत आती नहीं. अच्छा है क्योंकि नारी के अंगसौन्दर्य का वर्णन तो रामायण, महाभारत या शंकराचार्य की सौन्दर्यलहरी या जयदेव के गीतगोविन्द में इस से कहीं ज्यादा मुखर है. लिंगपूजा का देश है. महाकवि कालिदास तो उन में विश्वश्रेष्ठ है. उन को किसी ने विकृत नहीं माना जिन को पर्वत में वक्ष दिखाई देते है मेघदूत में। यह तो पूरे अध्ययनग्रन्थ का विषय है, लेकिन मैं तो इस विरासत के साथ बड़ा हुआ हूँ.

इटाली या ग्रीस में प्राचीन प्रतिमाए है वो तो नग्न भी है. और हमारे देश में तो गुलामी से पहले के हर महान मंदिर में ( सिर्फ खजुराहो नहीं ) मोढेरा से महाबलीपुरम तक एसे शिल्प है जिस के बारे में भी मैं ने लिखा है. कल कोई आ के कहेगा की यह प्राचीन शिल्प या चित्र ‘ओब्ज्कटीफिकेशन ऑफ़ विमेन’ है, मेरी भावना आहत हो गई. केस कर के, गोलीबारी कर के इस को उड़ा दो. तो क्या कुछ लोगो की सोच की वजह से हेरिटेज एक्सप्रेशन को खत्म करना वाजिब है ?  यह सोच त्रासवाद की सोच है. ISIS और तालिबान ने बामियान में, ईराक में क्या किया ? उन की मान्यताओ को को जो पसंद नहीं , उन की धार्मिक भावना या फिर स्त्री की उन की बनाई हुई व्याख्या के खिलाफ जो है उसे नष्ट कर दो. क्यूँ ? सिर्फ कुछ लोगों ठेकेदारी कर के तय करेंगे कि एक्सप्रेशन क्या और कैसा होना चाहिए ? यह तो फ्रीडम ऑफ़ एक्सप्रेशन पे कुठाराघात है, जिस के पक्ष में सालों से सब चूप रहे एसे मौके पर भी मैं ने खुल के लिखा है. बलात्कार हो या टीजिंग. स्टेंड ले के लिखा है पुरातन मान्यता के खिलाफ. ओंर किलिंग, भ्रूण हत्या, किचन में स्त्री को बंध  मत करना, लव मेरेज की छूट देना, कुपोषण , रिग्रेसिव ड्रेस कोड सब पर लिखा. पढ़े भी नहीं होंगे यह लेख. लेकिन ओफेंस के नाम पर गला घोंटना और अपनी सेंसिटीविटी को पचे नहीं उस को वल्गर कहना यह कौन सी कांगारु कोर्ट है ? राइटर क्या ऑर्डर पे डिश पेश करने वाला वेईटर है जो हर कोई उस को सीखाएगा की कैसे जीना चाहिये ? अपने पर्सनल प्रोफाइल पे क्या रखना चाहिए या क्या लिखना चाहिए ? आज कहेते है यह आपत्तिजनक है, कल कहेंगे यह टी शर्ट आपति जनक है . तो क्या टी शर्ट उतर के खड़ा हो जाय कोई ? यह तो और आपत्तिजनक हो जाएगा !

खुशवंत सिंह ने कहा था कि श्रेष्ठ सेंसर बोर्ड हमारी अपनी आँखे है. पसंद न हो वो देखो ही मत. कृति को नहीं, अपनी आँखों को बंध कर दो. हर एक आदमी पर्सनल सेंसर बोर्ड ले के बैठ जायेगा तो हर एक पेरेग्राफ को लिखते बोलते समय सर्जक घर घर जा कर एप्रूवल पूछता फिरे क्या ? रूल्स है, संविधान है, जैसे उपर स्पष्ट किया की कहीं इस का भंग नहीं है. एक मिनिट टिके नहीं कोर्ट में भी एसा पर्सनल बायस से किया हुआ  बेतुका आक्षेप. इतने सारे ठोस सबूत तो यहाँ रख दिए है. उलटा मुज़े मानहानि के बदले में धन की प्रतीक्षा रहेगी. फेसबुक की स्पेस में फेसबुक तय करेगा क्या वल्गर है वो. उसके स्टैण्डर्ड में यह कतई आपत्तिजनक नहीं है. फ़रियाद के बावजूद उस ने पोस्ट हटाई नहीं. और बात अगर सामजिक स्वीकृति की है तो उस को सराहनेवाले बहुत ज्यादा है टीका करने वाले से. और समाज तो मान लो, बुरखा और घूँघट को स्वीकृति देगा, जीन्स को नहीं देगा तो के हर बात में नारी की स्वतंत्रता उस से भी तय करना जोखिमकारक है.

सिम्पल सी बात है. फेसबुक की पोस्ट कोई होर्डिंग नहीं है जो अपने आप दिखाई दे. यह पब्लिक प्लेस है यह कूथली – पंचात के लिए लोगोने पाला हुआ भ्रम है. मेरी पोस्ट या आर्टिकल किसी के घर की डोरबेल बजा के नहीं कहते के मुजे पढो. आप जब किसी को फोलो करते है, फ्रेंड बनते है या उस की पोस्ट सर्च करते है तब सोश्यल मीडिया की पोस्ट्स दिखाई देती है. या किताबे भी, फिल्मे भी. आप चोइस करते है. अगर पसंद नहीं आता तो रुक के देखते ही क्यों हो ? अनफोलो कर दो. ब्लोक कर दो , आगे चलो. आते ही क्यों हो ? हां, बात कर सकते हो कोमेंट कर सकते हो. यह आप का अधिकार है. उस को सुनना या जवाब देना न देना या मानना न मानना सर्जक का अधिकार है. फेक्च्युअल एरर होती है तब मैंने खुद काफी बार बिना कहे पब्लिकली इस का स्वीकार किया है. फेसबुक पोस्ट मेरा निजी आनन्द है, पुरस्कार थोडा कोई देता है ? लैला की तस्वीर से ज्यादा लाइकस तो दूसरे दिन मेरी खुद की कवर फोटो रखी तो मिली. अब पब्लिसिटी चाहिए किस को ?

लेकिन बात तो यह है कि कुछ तेजोद्वेश से, कुछ लोग इर्षा से. कुछ तो एटेन्शन सीकर असंतुष्ट भी है. कुछ भूतकाल में उन को सत्य सुना दिया उससे हर्ट हो गए उस के पोलिटिक्स की वजह से और कुछ इगो की वजह से पीछे पड जाते है. थोड़े बहुत नादानी की वजह से जेन्युइन सवाल उठा रहे है, वो शायद समज जाए. एक पर्सनल प्रोफाइल की फेसबुक और भारतीय सेंसर बोर्ड एप्रूव्ड तसवीर और भाषा वाली पोस्ट पे कुछ लोगो ने एसी प्रतिक्रिया दी जैसे पहली बार एसा देखा-पढ़ा हो. मतलब, सोचिये, अनजाने में विरोध में जुड़ के किसी की जूठ के आधार पर बनी मेलाफाइड साज़िश का आप हिस्सा तो नहीं बन रहे हो ? जय वसावडा ने जैसे बीच सडक पर लड़की छेड़ दी हो, किसी को अगवाह किया हो या बलात्कार कर दिया हो एसे रिएक्शन कुछ लोग दे रहे है. यह कोई देशभक्ति का महान कार्य है इस सोच कर जान से मार देने की धमकी को सराह भी रहे है ! जान तो उपरवाले की देन है, उस की मर्ज़ी तब ले लेगा. सुकरात और इसु और गाँधी को मार दिया तो और अमर हो गए उन के विचार.

मगर नुक्स और तो क्या ढूंढोगे मुज़ में ? शादी की नहीं को कोई अफेर या बीवी की प्रताड़ना की बात कर सके. कुंवारे इन्सान की गर्लफ्रेंडस होना तो गुनाह नहीं कहीं पे भी. मैं तो बिंदास जीता हूँ. फिर भी मैं तो किसी को सामने से मेसेज भी नहीं करता. किसी को जूठे वादे नहीं किये शादी के. चीटिंग नहीं की. घर पे आये तो विदा कर दिया इसे लोगो को. जो है वो पब्लिक में लिखता हूँ. प्राइवेट चेट नहीं करता. जैसा हूँ वैसा दीखता हूँ. मेरी आलोचना करने वाले काफी लोग दंभ करते है . पर्सनल लाइफ में एक चहेरा पब्लिक में दूसरा. मेरा तो यही चहेरा. शृंगाररस अगर मुजे प्रिय है तो खुल के कहता हूँ. व्यसन नहीं, शराब क्या चाय भी नहीं पीता. माँ की यथाशक्ति सेवा की. पिता की कर रहा हूँ. शिक्षा में भ्रष्टाचार देखा तो नौकरी छोड़ दी. कोई प्रवचन सामने से लिया नहीं. दान किया है मगर एक रुपये का कभी गबन नहीं किया. कलम या विचार को बेचा नहीं. मेहनत कर के यहाँ तक पहुंचा. आज तक परदे के पिछे कोई पोलिटिक्स नहीं किया. कितने सारे विषय पर लिखा है. अनेक जगहों पर बोला है. पैरन्टिंग और कृष्ण पर किताबे है सायंस पर है. कला, साहित्य, ज्ञान, प्रेम के बारे में लिखा है . तीन सौ लोगो का लिखित सन्देश है की मेरी किताब ‘जय हो ‘ पढ़ के आत्महत्या का विचार त्याग दिया. यह है मेरा एवोर्ड. पद्मश्री या नोबेल नहीं. समाज के बीच जा के बात रखता हूँ अपनी. हर विषय पे. कुछ आलोचकों की तरह मेरी सुई एक जगह पे जमी नहीँ रहती. विषयवैविध्य रखता हूँ अपार. लोकल सोच को ग्लोबल बनाने का ओपन एजेंडा है. और हमारी चैतन्यमय विरासत के मोती ढूंढ के नई पीढ़ी तक पहुँचाने का भी. जोर जबरदस्ती से बुलाता नहीं किसी को सुनने या किताब लेने. काम कर के पैसा लेता हूँ. एडवांस भी नहीं लेता. हां, दोस्तों को मदद करता हूँ. हर तरह से. मेरे सारथी को भी भाई मानता हूँ. तुच्छकार नहीं करता. पाठको को भी देता रहता हूँ. लोगो ने प्रेम दिया, इश्वर ने कृपा.

तो और कुछ न मिले तब जो हाथ में आ रहा हो उस की टांगखिंचाई के लिए कोई भी मुद्दा उछालो और वक्त बर्बाद करो बगैर स्टाफ के अकेले जी रहे आदमी का., खुद का भी. सब को अखरता यह है कि कोई इतने आनन्द या मस्ती में कुछ गलत किये बिना ही कैसे जी सकता है. असीम लोकप्रियता और प्रज्ञा बगैर पटाखों के जलन का धुँआ पैदा कर सकती है. मुजे दुःख यह नहीं होता कि मेरी आलोचना हुई. मुजे पीड़ा यह यह होती है मेरी वजह से मेरे लाखो चाहनेवालो को और कुछ बड़े महानुभाव जो मुज़े दिल से प्यार करते है उन को भी लोग खरीखोटी बेवजह सुना देते है. तब उन का विवेक पलायन हो जाता है. दूसरो को सलाह देते वक्त जिसकी दुहाई दी जाती है.  लेकिन आनन्द भी है के काफी लोगो का सच्चा चहेरा मुझे दिख जाता है इस में. नरसिंह महेता ने वैष्णव जन जैसे कुछ भजन लिखे तो सैंकड़ो दैहिक खुले शृंगार के रासरतिक्रीडा के पद भी लिखे. लेकिन फिर भी अंदर से आध्यात्मिक सन्त रहे, दूसरो को भी सही रास्ता दिखाया. आप को जो पसंद आये वह पढ़िए. महेता जी तो कहेंगे ‘ ऐवा रे अमे एवा रे’. गांधी की अहिंसा, चरखा और ब्रह्मचर्य के विचार मुजे पसंद नहीं है. लेकिन मैं गांधीजी को बहुत प्यार करता हूँ. उन्होंने छूट दे रखी है. जो ठीक लगे उस को ग्रहण करो. और बाकी सब छोडो.

अच्छा है आज का सो कोल्ड  फेमिनिज्म आया उससे पहले ‘लाल छड़ी मैदान खडी, क्या खूब लड़ी’ गाना आ गया. वर्ना शैलेन्द्र और शम्मी कपूर के उत्तरदायित्व पर ओब्जेकटीफिकेशन ऑफ़ विमेन की उंगलिया उठती ! खैर, दिवाली है. अमृत मंथन में विष की अंजलि निकलती है, लेकिन अमृत का कुम्भ. अपनी सडक जो शुध्ध नहीं करते कुत्तों या गंदकी से, ट्राफिक में बोल नहीं सकते,  वो ऑनलाइन विचारशुध्धि और विरोध का झंडा ले के खड़े है. यह कोई रियल इश्यु है ? दया आती है यह माहौल देख के जहा असली समस्या को पड़कार फैंक नहीं सकते. मगर कोई ईमानदार इंसान हाथ में आये उसे  तो सूली पे चडाने अंधेर नगरी के राजाजी घूम रहे है ! प्रसार माध्यमो के शब्दों के बारे भी में जिन का बेज़िक सामान्य ज्ञान नहीं है, वो खुद को लेखक या समाज के विवेचक बतियाते है.

मुजे अवश्य खेद है, अफ़सोस है के जिस का हेतु सिर्फ मुस्कान और आनन्द था उस वजह से कुछ लोग दुखी हो गए. जिन्होंने शालीनता से अपनी असहमति प्रगट की उन को प्रणाम. द्वेष तो मैं किसी के लिए रखता नहीं. कर्म का बंधन है वो. आसक्ति भी नहीं. मगर, कानून के दायरे में मुजे अपनी अभिव्यक्ति का हक़ है. और बहुत चीज है जिन के बारे में बोलना चाहिए. जैसे बीबीसी पर मैं प्रथम गुजराती पुरुष लेखक था जिस ने मासिक धर्म के बारे में स्त्री की वकालत की. यह भी मैं ही हूँ. और सौन्दर्य का रसिक भी मैं ही हूँ. चिदानन्द रूपम शिवोहम शिवोहम. मैं दूसरों की तरह नकाब नहीं पहनता डिप्लोमसी का. विरोध तो समझ बगैर विकृत कह के राजा रविवर्मा से ले कर राज कपूर तक किस का नहीं हुआ गुलामी के बाद जड़ता से हमारे यहाँ ? मगर खुल के जिन्होंने मेरा समर्थन किया उन का विशेष आभार.  वो तो बहुत सारे है. और उन के लिए मैं जीता हूँ. उन की दुआ चलती है साथ. अब कोई वाद विवाद नहीं. कोई अगर कुछ लम्बा खींचे तो शुभचिंतको को अनुरोध है कि यह ब्लॉग पोस्ट की लिंक शेर कर दो. जैसी जिस की सोच.

रजनीश जी भारत की एक प्राचीन बोधकथा बार बार सुनाते थे. गुरु-शिष्य साथ में थे और नदी में डूबती भीगे वस्त्रोवाली सुंदर महिला दिखाई दी. शिष्य ने कंधे पे रख के बचा लिया. गुरु क्रोध में आ गये. धर्म भ्रष्ट हो गया, विलास का विकृत पाप हो गया एसा सुनाते रहे. एक सप्ताह बाद शिष्य ने कहा. मैंने तो उस स्त्री को किनारे पे छोड़ दिया था. लेकिन आप ने तो अभी भी बिठा के रखा है !

लैला की तस्वीर और पोस्ट धृणा से शेर करनेवालों  ने और अभी तक एक छोटी सी मजाक को तूल देने वालो ने उस को अभी भी कंधे पे बिठा के रखा है ! 🙂 सब से बड़ा चिंता का विषय तो ऑनलाइन विश्व को इतना सीरियसली ले के जज बन जाना है. मैं तो अटल बिहारी वाजपेयीजी की तरह निरंतर काल के कपाल पर लिखता मिटाता हूँ, गीत नया गाता हूँ… मेरे बहुत सारे रस है. बहुत कुछ पड़ा है भीतर और एक बात पर अटक कर, भटकता नहीं हूँ. सो बाद में मेरी बहुत पोस्ट आ गई. लक्ष्मी और भारतीय संस्कृति पर लेख आ गया. मैं ने भी काम-प्रवास कर लिये काफी. और उत्सव आ गया. पटाखे भी सुनाई देने लगे बाहर. आप सब को दीपावली की हार्दिक शुभकामनाएं. मुजे जो पसंद नहीं करते उनको भी परमात्मा सुख दे, और थोड़ी सदबुद्धि भी ! 🙂

~ जय वसावड़ा #JV

 

 

 
16 ટિપ્પણીઓ

Posted by on ઓક્ટોબર 16, 2017 in personal

 

ડૂબી છે જઈ ને નાવ, અમારી ક્ષિતિજ પર…. દુનિયાનો છે ખ્યાલ, કે પાર ઉતરી ગઈ !

પ્રેમ તો બદલાતી મોસમ છે, વરસાદની જેમ ભીજવે અને તડકાની જેમ સૂકવે ! લવર્સ જેમાં છેલ્લે ભેગા ન થાય એ કથાઓ વધુ રોમેન્ટિક હોય છે. કારણ કે એમાં પ્રેમીઓની વાર્તા પૂરી થાય તો ય પ્રેમ ક્યાંક જીવતો રહેતો હોય છે !

A bit of madness is key
To give us new colors to see
Who knows
where it will lead us?
And that’s why
they need us

So bring on the rebels
The ripples from pebbles
The painters,
and poets, and plays

And here’s to
the fools who dream
Crazy as they may seem
Here’s to
the hearts that break
Here’s to
the mess we make !



પીપલ લવ વોટ અધર્સ આર પેશનેટ એબાઉટ.

લા લા લેન્ડ ફિલ્મનો આ સંવાદ છે. તમે કશુંક જેન્યુઈન પેશનથી કરતા હો, તો લોકોને એમાં ખબર ના પડે તો ય રસ પડે છે ! બનાવટી સેલ્ફ ઓબ્સેસ્ડ દેખાડાની વાત નથી. પણ ખુદને ખતમ કરીને ય જીવતો રાખવાનું મન થાય એવા કોઈ શોખના ઝનૂનની વાત છે. આટલી હદે ફના થઈ જવાની કોઈ ચાહત હોય, તો એ વ્યક્તિ કે એની અભિવ્યક્તિમાં એક જાદૂઈ અદ્રશ્ય તાકાત ભળે છે. જે પર્સન એન્ડ એક્સપ્રેશનને બીજાઓ સાથે કનેક્ટ કરે છે.  આઈડિયા કે કન્ટેન્ટ પારકો ચોરી શકાય છે. સ્માર્ટ સ્ટ્રેટેજીઝ સકસેસની રચી શકાય છે. પણ આ પેશનની પ્યોરિટી ફિંગરપ્રિન્ટની જેમ આગવી અને એક્સક્લુઝિવ હોય છે. બિયોન્ડ બાયોડેટા. એમાં વધુ ને વધુ લોકોની લાઈક ઉઘરાવવાના વળગણને બદલે પોતાની ભીતર ઘૂંટાતી  વાત કહેવાનો ઉમળકો વધુ હોવાનો ! 

ફિલ્મના આરંભમાં એક ફૂલગુલાબી સપનું છે. પ્રેમીઓ રીતસર એકબીજાની જોડે આકાશના તારાઓ સુધી ઉડે એવું. પણ પછી સપનું સમાપ્ત થયા બાદનો ઉજાગરો છે. દુનિયામાં જે કંઈ સર્જન થાય છે, પછી એ સ્માર્ટફોનમાં ઉમેરાયેલા નવા કેમેરા ફીચરનું હોય કે કોઈ જગ્યાએ ચાલી રહેલી જળસંચય – વુક્ષઉછેર ક્રાંતિનું – એની પાછળ બળ હોય છે, થોડાક પાગલપનનું. બિટ ઓફ ક્રેઝીનેસ, ફૂલિશનેસ. અહીં મહત્વની વાત છે : બિટ. એની માત્રા થોડીક હોય તો એ મહેચ્છા બને પણ શાકમાં નમક હોય એમ. નમકનું શાક બનાવવાનું ન હોય. એ દીવાનગીનો ઓવરડોઝ કેવળ ઘેલછા પેદા કરે, અને સર્જનને બદલે બરબાદી નોતરે.

અહીં આરંભે મુકેલા  સોંગમાં ય એક બેકસ્ટોરી નરેટ થઈ છે. નાયિકાની પેરિસ રહેતી આન્ટીની. જેણે એક વાર એકદમ ચિલ્ડ, ઠંડીગાર એવી સીન નદીના પાણીમાં ખુલ્લા પગે જવાનું પરાક્રમ ( કે પાગલપન) કર્યું હતું. ઠૂઠવાઈને થીજી ગયેલા પગ છતાં મજા આવેલી છત વિનાના આકાશને નીરખવાની. અને એટલે વધુ એક વાર પણ  આવું એ કરશે એમ એને થતું હતું ! ડિટ્ટો, આર્ટીસ્ટીક પેશન. ભલે પછી એક ઝબકારા સાથે પ્રકાશ ફેલાવી ને ખરી પડતા દીવાસળીના ટોપકા જેવી આપણી નીયતિ હોય !

થોડુંક વાંચતા વિચારતા દરેક સિમ્પલ માણસને, આપણને બધા ને એક સપનું હોય છે : પરીકથા જીવી લેવાનું. કોઈ પાંખાળા ઘોડા પરનો રાજકુમાર ગુલાબ લઈને આવે..કોઈ સોહામણી પ્રિન્સેસ ઝરુખે એની વાટ જુએ ગીતો ગણગણતી…અને નદીકિનારે એક મસ્ત મજાના વિશાળ ઘરમાં નાચતા જ રહીએ એકબીજાની સાથે…બીટલ્સે ગાયેલું ને કે ઓલ યુ નીડ ઈઝ લવ. એટલે ચોકલેટો ખાતા અને પતંગિયાઓની પાંખે પોઢતાં બસ અમર પ્રેમના આનંદમાં લિવ્ડ હેપીલી એવર આફ્ટર.

પણ આવા તો હવે પિક્ચર પોસ્ટકાર્ડ ય છપાતા નથી. જમાનો બદલાઈ ગયો છે અને રિયાલિટીનો ટચ પરપોટાં જેવી કલ્પનાઓને ફોડી નાખે છે. આજે પ્રિન્સેસ બનવા કરતા ઇન્સ્ટાગ્રામ પર કેટલી લાઈક્સ મળી એ છોકરીઓ જુએ છે. પાંખાળા ઘોડા ને બદલે છોકરાઓ ઇન્સ્ટોલમેન્ટ પર કાર લઈને જોબ પર જાય છે એમાં. દુનિયા ઝપાટાબંધ ફેક થતી જાય છે. બધાને પોપ્યુલર થઈ બીજાના દિલ પર રાજ કરવું છે, પણ પોતાનું દિલ જોવું નથી. બધાને સ્પીડમાં આગળ જવું છે, પણ પાછળ શું છૂટે છે, એના પર ધ્યાન નથી.

મ્યુઝિક વોઈસ મટીને નોઈઝ થતું જાય છે. સ્વીટ મેલોડીઝ આર આઉટડેટેડ. નવી ધુન રચવા કરતા જૂની ઉપાડીને માત્ર ધમધોકાર બીટમાં ગોઠવી દો. ફિલ્મો ત્રણ દિવસનો વીકએન્ડ ઇનિશ્યલ મેળવવાની પ્રમોશન પ્રપોઝલ બની ગઈ છે. એટલે કોઈ મોટો સ્ટાર આજે બીજા મોટા સ્ટાર સાથે કામ કરતો નથી. ક્રિકેટ શાકબકાલાની હરાજી બની ગયું છે. ક્યો મેચ કોની સાથે રમાયો ને કોણ કેવું રમ્યું એની મેમરી હવે સ્ટોર થતી નથી એટલું બધું રમાય છે. એટલે રેકોર્ડ્સ કોલા ટીન ખુલતા ઉભરાતા ફીણની પેઠે કેવળ ન્યુઝ હેડલાઈન્સ બનીને રહી ગયા છે. ટીવી રિયાલીટી શો નાટક છે, અને ન્યુઝ જાણે કોઈ ડ્રામેટિક સોપ ઓપેરા છે.

ફૂડ પ્રિપેર નથી થતું, ઓર્ડર થાય છે. લવ કરવાનો ટાઈમ નથી. ફીલિંગ્સ સેલ્ફી ફોટો બની ગઈ છે. પોતાની જાતને પ્રાયોરિટીમાં મુકવાની. ખુદની શરતો જ રાખ્યા કરવાની, બીજાઓની જેન્યુઇનિટી જોવાની નહી. સુગંઘ વગરના રંગીન ફૂલોના બૂકેની જેમ રિલેશનશિપ દુનિયાને દેખાડવાનો ઈગો બની ગયો છે. કરિઅર બધાને ગમે છે, એમાંથી મળતા પૈસા માટે. એમાંથી મળતો આનંદ યાદ નથી. લાઈફ ફાસ્ટ છે. મિત્રો કોન્સ્ટન્ટ કોલ અને વોટ્સએપ ચેટમાં સચવાય છે. એટલે જ્યાં જેની સાથે હોઈએ ત્યાં એની સાથે હોવાને બદલે ફોનમાં હોઈએ છીએ. આંખમાં આંખ કે હાથમાં હાથ નાખી ફરવાના જમાના જુનવાણી થયા. ફીલિંગ્સ સાઈડ પર રાખીને ફાઈનાન્સ પર ફોકસ કરવાનો ફેઝ છે. છોકરીઓ ઈન્ડીપેન્ડન્ટ થટી જાય છે, અને છોકરાઓ ઇનડિફરન્ટ થતા જાય છે.

એવામાં કોઈ ‘લા લા લેન્ડ’ જેવી ફિલ્મ રિમાઇન્ડર આપે છે, કે કેવો હતો ઓલ્ડ ચાર્મ. કેવું હોય છે – ડ્રીમ પાછળ ભાગવાનું અને આસમાન મુઠ્ઠીમાં રાખવાની હોંશ પછી થોડાક સિતારાઓ પામીને રાજી રહેવાનું જોશ. કેવો હોય છે નેચરલ કોમ્યુનિકેશનમાંથી વિકસતો જતો પ્રેમ અને કેવું હોય છે, એક ગુમાવી દીધેલી પળ પછી ખોવાઈ ગયેલા પ્રેમપ્રદેશમાં જઈ, ફરી એ પ્રેમપદાર્થ ચાખી લેવાની તડપ અને એનો ખાલીપો ! સતાવતો એક સનાતન અફસોસ કે કાશ, આ સમયે આમ થયું હોત તો…જિંદગી કેવી જુદી દિશામાં હોત !  એટલે ગીત કહે છે કે, આ જામ તૂટેલા દિલોને નામ. આ જામ આપણે જ ઉભા કરેલા સંબંધો અને સ્મૃતિઓના ગૂંચવાડાને નામ !

લા લા લેન્ડ આંખનો ઉત્સવ છે. રંગોની બહાર, જાદુઈ ચાદરની જેમ પથરાતી લાઈટ્સ, પેઈન્ટિંગ જેવી ફ્રેમ્સમાં મઢાયેલા વિઝ્યુઅલ્સ  એન્ડ કોસ્ચ્યુમ્સ. કેમેરાના ફરતા હોવા છતાં નડતા ન હોય એવા એન્ગલ્સ. એ કાનનો ઉત્સવ છે. જરાક ‘સિટી ઓફ સ્ટાર્સ’ જેવા એના ગીતો સાંભળજો. પિયાનો પર વાગતી પેલી રૂંવે રુંવે રુદન ફેલાવતી સિગ્નેચર ટયુન. ‘અનધર ડે ઓફ સન’ની યુવામસ્તી. ‘સમવન ઇન ધ ક્રાઉડ’માં વ્યક્ત થતી સુખોની કુંવારી ઈચ્છાઓ. લવલી નાઈટમાં ધીરે ધીરે પાકતી કેરીની જેમ રંગ બદલતો રોમાન્સ. એ દિમાગનો ઉત્સવ છે. અવનવા પેઈન્ટર્સ અને ફિલ્મ્સના દીવાલોના મ્યુરલ પેઈન્ટિંગ્સથી લઈને બેકગ્રાઉન્ડમાં પડેલા સટલ લેયર્સ ઉભા કરતા રેફરન્સીઝની ભરમાર છે. બે લવર્સ ફિલ્મ જોવા જાય એ ય ‘રેબેલ વિધાઉટ એ કોઝ’ નામની હોય. લોસ એન્જેલસની ગ્રિફિથ ઓબ્ઝરવેટરીમા સાયન્સના કોસ્મિક બેકડ્રોપમાં રોમાન્સ નેવરબિફોર કોન્સેપ્ટ છે. ટિપિકલ લાગતો પ્લોટ હોવા છતાં એમાં વળાંકો એવા છે કે નેક્સ્ટ ૧૦ મિનીટ પછી શું થશે એ કળી ન શકો. બસ સાથે ચાલતા રહો એના પત્રોને નીરખતા. અને એ દિલનો ઉત્સવ છે. એ હાર્ટવોર્મિંગ ફિલ્મ નથી, ખુદ બ્લીડિંગ, થ્રોબિંગ હાર્ટ છે !

ઓલરેડી લા લા લેન્ડ પર ડ્રીમ ને પ્રેમની વાત એક વાર તો અનાવૃત કરી ગુજરાત સમાચારમાં ( તા. ૨૧/૧૨/૨૦૧૬). પણ વધુ વાત કેરેક્ટરના કરિઅર માટેના પ્રેમની. ઇટ્સ ઓલ્સો લવ લેટર ટુ એલ.એ. ( લોસ એન્જલ્સ યાને કોમર્શિયલ ડ્રીમ ફેક્ટરી એવું હોલીવૂડ !) એન્ડ લવ સ્ટોરી બિટવીન પર્સન એન્ડ પેશન ! અમસ્તા જ વર્ષમાં સૌથી વધુ ગોલ્ડન ગ્લોબ, બાફટા ને ઓસ્કાર એવોર્ડ્સ એને મળ્યા નથી. બીજી ફિલ્મો બે ચાર વર્ષ જીવશે. લા લા લેન્ડ તો ટાઈટેનિકની જેમ ટાઈમલેસ ક્લાસિક છે. વારંવાર એની રાઈડ લો એમ ગુડથી ગ્રેટ થતું જાય એવું ! સો, સ્પોઈલર્સ એહેડ.

***

રીડરબિરાદર રાહુલ ઠાકરે ‘લા લા લેન્ડ’ જોઇને લખેલું કે આ ફિલ્મમાં લવ જ નથી, સર્ચ ફોર એકસલન્સ છે. બંને પાત્રો તલાશ કરે છે, પોતપોતાના પેશનને ચેઝ કરવાના રસ્તાઓની. ઇટ્સ સ્ટોરી એબાઉટ આર્ટ, ટેલન્ટ એન્ડ હોપ. રિચ ફીલ ત્યારે જ ન  થાય જ્યારે ફાઈવ સ્ટાર હોટલમાં પાર્ટી હોય. એ ત્યારે ય થાય જયારે તમારી પાસે કશીક અદ્ભુત કળાત્મકતા કે વિચાર કે વિજ્ઞાન હોય. એને અંદરથી બહાર કાઢી, લોકો સુધી પહોંચાડી, લોકોને એ જ અનુભવમાં તરબોળ કરવાનો તલસાટ જાગે…એ છે પેશન. એક સાચો આર્ટીસ્ટ બીજા આર્ટીસ્ટ માટે જેલસી નહી, પણ રિસ્પેકટ અનુભવે ! ફિલ્મમાં સેબાસ્ટીયન ( રાયન ગોસલિંગ) મિયા ( એમા સ્ટોન)ને કહે જ છે કે “તું જેટલી રસપ્રદ છે, એટલું જ તારું લખાણ પણ નીવડશે જ. તારી કળા જોઈ શકે એ તો ભાગ્યશાળી હશે !

ખંત અને સમર્પણ વિના સફળતા મળતી નથી. પણ લા લા લેન્ડ સકસેસ, હેપિનેસ, લવ એન્ડ પેશનનો ચતુષ્કોણ છે. મહાન સફળતા મહાન ભોગ માંગે છે. કરિઅર પાછળ જાવ તો રિલેશન હાંસિયામાં રહે છે. રિલેશનને પ્રાયોરિટી આપો તો કરિઅરમાં પગથિયાં ઉતરી જવા પડે છે. આ બધા માટે અઘરું છે. ફિલ્મમાં કમાણીનું એડજસ્ટ કરવા મથતો નાયક એ માટેના પ્રોફેશનલ ફોટોશૂટમાં હાજરી આપે છે, એટલે વ્હાલી નાયિકાના પોતે જ આગ્રહ કરી કરાવેલા સોલો એક્ટિંગ શોમાં પહોંચી શકતો નથી. કેટલી વાર આ તો થયું હોય છે, આપણા બધાની જીંદગીમાં. પ્રોફેશનલ કમિટમેન્ટ નિભાવવા જતાં કમિટેડ લવરને રાહ જોતાં છોડીને પછી સોરી કહેવું પડે ! બે ય હાથમાં લાડવા ન રહે. “ હું સેલિબ્રિટી હોવાને લીધે મારી પત્નીએ મને હસતા મોઢે બાકીની દુનિયા સાથે વહેંચવો પડે છે !” એવું શાહરૂખખાને હમણાં કહેલું. મોટા ભાગે અંગત જીવનના ભોગે, એની કુરબાનીની લાશ પર જ તાલીમાર જાહેર જીવન ઘડાય છે. ગાંધીજી હોય કે નરેન્દ્ર મોદી.

ખરા સર્જકની જિંદગી પેઈનફૂલ જ હોવાની. બહાર ફૂલ વરસતા હોય ત્યારે અંદર લોહી ઝમતું હોય ! કારણ કે, સફળતા બલિ માંગે છે. સેક્રીફાઈસ વિના સકસેસ ના મળે એ તો મોટીવેટર્સ ઉછળી ઉછળીને કહે છે. પણ કઈ ક્ક્ષાના સેક્રીફાઈસ ? ખુલીને કોઈ કહેતું નથી કે સફળતાની વેદી પર એમણે પર્સનલી ક્યા સંબંધો અને કેવી શક્યતાઓ છોડી છે. પેશન લવમાં ય હોય અને કરિઅરમાં ય. પણ દરેક વખતે બે યનું બેલેન્સ થઇ શકતું નથી. એમાં ય હો, બંને પાત્રો કરિઅર ઓરીએન્ટેડ હોય તો ગમે એવી આધુનિક ફિલસુફીઓ કરીને ભલે જાતને છેતરે, ક્યાંક તો યુગલત્વનો લય ખોરવાય જ છે.

આ થયું સર્જકનું આંતરિક દુ:ખ. વળી પરફોર્મિંગ આર્ટીસ્ટનું જાહેર દુ:ખ એ કે, લોકો એની સમયસર કદર ન કરે. વિન્સેન્ટ વાન ગોહ જેવો મેધાવી ચિત્રકાર હોય કે મરીઝ જેવો શતાબ્દીવર્ષમાં ય શાનદાર રીતે ધારદાર લાગતો શાયર. એ ફેઈલ નહોતા ગયા, એમને સમજવામાં કે એમની કળાને આદર આપવામાં સમાજ ફેઈલ થયેલો. ‘લા લા લેન્ડ’ આ આરંભના દ્રશ્યમાં જ માત્ર રોટલા રળવા સામાન્ય હોટલમાં મહેમાનોના મનોરંજન માટે પણ હીરો જીવ રેડીને લાજવાબ સંગીત વગાડે છે. પણ ત્યારે કોઈનું ધ્યાન જ એના પર જતું નથી. બધા પોતપોતાનામાં મશગુલ છે. આ ચિત્ર છે આપણી સોસાયટીનું. બધા પોતપોતાનું ખાવામાં પડ્યા છે. કોઈને બીજાની ટેલન્ટ માટે ભાવ આપવો નથી. ખાસ કરીને, એ ગુમનામ હોય ત્યારે. માત્ર અચાનક એ સાંભળી ત્યાં આવેલી હીરોઈન જ મંત્રમુગ્ધ થઇ જાય છે. એને કદાચ આ દર્દ એટલે સમજાય છે કે, એ ખુદ બીજાના અપમાનો સહન કરી, કોફી શોપમાં વેઈટ્રેસનું કામ કરતા અભિનયના ઓડિશન્સ આપવા જાય છે. રિજેક્ટ થઈ કાયમ પાછી ફરે છે. હીરોઈન હીરોના પ્રેમમાં તો પછી પડે છે, પહેલા એની કળાના પ્રેમમાં પડે છે.

અને એ હીરો પણ એને સતત પ્રોત્સાહિત કરતો જ રહે છે, ઇન ફેક્ટ, ઝગડા પછી પણ ખાસ એને એક લાસ્ટ ચાન્સ ઝડપવા માટે આગ્રહ કરીને મનાવવા જાય છે. તો હીરોઈન હીરો પોતાની કળા સાથે કલદાર કમાવા સમાધાન કરે એનાથી અકળાય છે. આ એવા પ્રેમીઓ નથી, જે પ્રિયજનને પ્રેમના નામે બંધનમાં રાખે. એમનો પ્રેમ એકબીજાની ઉડાનનો પવન બને છે ! મિયા સેબાસ્ટીયનને પૂછે છે – હું મારી રીતે જે શો કરું એ લોકોને ન ગમે તો ? સતત બીજાઓને ગમાડવાના વેપારી દબાણથી અકળાયેલો સેબ જવાબમાં મીડિયોકર પબ્લિકને ગાળ આપે છે ! પણ સતત રિજેક્શન કોને ગમે ? જાતે કરેલો પ્રયાસ સુપરફ્લોપ થતા ભગ્નહ્રદય મિયા બધું સમેટીને સપનું છોડી વતન આવી જાય છે. ત્યારે દલીલોમાં એ સેબાસ્ટીયનને કહે છે : કોને ખબર ખરેખર મારામાં ઉંચી કક્ષાની પ્રતિભા ના પણ હોય. કાયમ ધક્કા ખાઈને અને જાકારો મેળવીને હવે થાકી ને કંટાળી છું. નથી જવું ફરી વાર મારું દિલ લઈને એને કચડવાની તક આપવા દુનિયા સામે હવે !

પ્રેમ હોય કે કારકિર્દી, ઉપરાછાપરી રિજેકશન ભલભલાને સેલ્ફ ડાઉટમાં મૂકી છે, નાસીપાસ થવાને લીધે નબળા બનાવી દે છે. હેડ અને હાર્ટ વચ્ચેનું કો-ઓર્ડીનેશન તૂટી જાય છે. આની સાથે જ સરસ રીતે ફિલ્મમાં એ વાત પણ મુકાઈ છે કે ભૂતકાળ, નોસ્ટાલ્જ્યા ગમે તેટલો સુંદર હોય. કાયમ માટે એની ભક્તિ કરી શકાતી નથી. જેમ ઓલ્ડ વર્લ્ડ મ્યુઝિકલ રોમાન્સની ફેન્ટેસીનું ડ્રીમ બહુ ગમે પણ આજે આવી ફિલ્મો ચાલે નહી. હવે આકરી ગંદી રિયાલિટી બતાવવાનું ફેશનમાં આવી ગયું ! ફિલ્મમાં જાઝ મ્યુઝિકનું મંદિર બનાવવાની હદે પૂજારી એવા હીરોને એનો મિત્ર પણ કહે છે કે જૂની ટ્રેડીશનમાં જ પડ્યો રહીશ તો ભવિષ્યમાં જવા અને જીવવા માંગતી નવી પેઢી સુધીં કેમ પહોંચવાની ક્રાંતિ કેવી રીતે કરીશ ? વીતેલા સમયની મધુર યાદો ગમે તેટલી ગમે, એમાં ઘર બનાવીને કાયમ રહી શકાતું નથી.

એટલે ફિલ્મના સેકન્ડ હાફમાં ગીતો ઓછા થાય છે. શોટ ટેકિંગમાં રેઈનબો મૂડ ડાર્ક થતો જાય છે. એન્ડ ધેર કમ્સ ક્લાઈમેક્સ. ઓલ્ટરનેટીવ રિયાલીટીવાળો અંત જ ફિલ્મને ફોરએવર ક્લાસિક બનાવે છે. અચાનક ફાસ્ટ ફોરવર્ડ થતી ફિલ્મ બતાવે છે કે સપનું અને સ્નેહ સાથે સાથે નહી ટકે, એમ માની અળગા પડેલા લવર્સમાં નાયિકા સફળ અભિનેત્રી બની છે, નાયકના આગ્રહથી ઝડપેલા કરિઅર ક્વેસ્ટના લાસ્ટ ચાન્સને લીધે. એની પાસે હવે પ્રસિદ્ધિ, સમૃદ્ધિ ઉપરાંત ફેમિલી છે. હાઈસોસાયટી હસબંડ અને એક ઢીંગલી જેવી દીકરી. અનાયાસ જ એ પતિ સાથે પુરાણા પ્રેમીએ શરુ કરેલી જાઝ ક્લબમાં જઈ ચડે છે. દિગ્દર્શક આપણને બતાવે છે કે નાયિકાની લાઈફ સેટ છે, જયારે એકલા રહેતા નાયકે એને જેની ઘેલછા હતી એ જુના સંગીતની ક્લબનું સપનું પૂરું કર્યું છે. પ્રેમિકાએ સૂચવેલું જ નામ પણ રાખ્યું છે. પણ એની પર્સનલ લાઈફ ખાલી છે. એકલા જ રહેવાનું, હાથે જ જમવાનું. એની બધી જાહોજલાલી એના પ્રોફેશનમાં છે.

એ બંને કે કદાચ આપણે ખોવાઈ જઈએ છીએ કે, જો એ બે સાથે હોત તો કેવું ફિલ્મી હેપી એન્ડિંગ થયું હોત ! પણ આજની જિંદગી એ બાળકોની પરીકથા નથી. સંવેદનશીલ ડાયરેક્ટર તમાચો મારી સચ્ચાઈમાં જગાડવાને બદલે હળવેકથી કડવી દવા ચાસણીમાં ઝબકોળીને આપે છે. બધું ક્યારે કોને મળ્યું છે ? દરેકનું આ જીવનમાં કશુને કશું તો છૂટ્યું જ છે. કાયમ માટે અધૂરું જ રહી ગયું છે ! ચાહ્યું એ બધું તો ના મળ્યું. બ્યુટીફૂલ મેસ વી મેઈડ. અને એ બેઉનો ઝળઝળિયાંભરી આંખે એકબીજાને સ્મિત આપતો, જૂના જખ્મો ખોતરવાને બદલે મૌન સંવાદ કરતો એ લાસ્ટ ગ્લાન્સ ! એમ્બિશનને લીધે હવે સાથે માણેલું અને કલ્પેલું લા લા લેન્ડ હવે માત્ર યાદો અને સપનાઓમાં જ છે !

ટ્રેનની સફરમાં જેમ સ્ટેશન આવે, એમ લાઈફની જર્નીમાં ઇન્સાન આવતા હોય છે. સ્ટેશનની જેમ જ એ થોડા સમય બાદ પસાર થઇ જતા હોય છે, આપણામાં એમની યાદો અને એમની હાજરી થાકી આવેલો બદલાવ મુકીને !  ડેમિયન શેઝ્લે ૧૯૨૭ની સાયલન્ટ ફિલ્મ ‘સેવન્થ હેવન’ની ચર્ચા કરી છે. જેમાં યુધ્ધમાં મરેલો સૈનિક એની ચાહતમાં ઝૂરતી પત્નીને છેલ્લે અચાનક દેખાય છે. મતલબ, કોઈ સાવ તો છૂટતું જ નથી. ઇન ડ્રીમ્સ, ઇન મેમરીઝ સેપરેટેડ લવર્સ આર ટુગેધર. અને માનો કે, સહિયારા સંગાથની ક્ષણ આવી જ નહી, તો ય લવ ઈમ્પોર્ટન્ટ નથી ? જેમ બજારમાં સકસેસ મળી જ નહી, તો શું પેશનનું મહત્વ ઓછું થઇ જાય ?

ફિલ્મ જેમ ઈમોશનમાં ખેંચીને આપણને થોડી કલાકો માટે જાત ભૂલાવી દે છે ,એમ લવલાઇફમાં ય ફીલિંગ અને ઈમોશન બાકી બધી જ વાસ્તવિકતા ઉપર છવાઇને એને ઢાંકી ન દે ? પછી એ લોસ્ટ લવના અધૂરપની વેદના અને પાસ્ટ મેમરીઝના આનંદની સંવેદના સાથે મળીને રચે છે, આપણું પોતાનું લા લા લેન્ડ. જ્યાં મૂનલાઈટ ઉપર આપણે લવરની સાથે ઉડી જઈએ છીએ. હકીકતને પેલે પાર… મનના મૃગજળમાં ! ( શીર્ષક : મરીઝ )

 ફાસ્ટ ફોરવર્ડ

“Take Your Broken Heart, Make It Into Art” (Meryl Streep)

ગુજરાત સમાચાર, ૫ માર્ચ, ૨૦૧૭.

* લા લા લેન્ડ ફિલ્મ પરનો આ પહેલાનો લેખ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો : લા લા લેન્ડ ૧

 
8 ટિપ્પણીઓ

Posted by on માર્ચ 9, 2017 in cinema, feelings, personal, romance, youth

 

નોર્થ પોલ : યુવાનીની કહાની, યુવાનની જબાની…

IMG-20170228-WA0020.jpgજિતેશ દોન્ગા.

જણ પહેલેથી જ તરવારિયો. રીડરબિરાદર તરીકે વર્ષોથી મારા સંપર્કમાં. હું દર વખતે જવાબ ન આપી શકું, તો ય માઠું ન લગાડે…મીઠું લગાડે. એન્જીનીયર થઈને ય અવનવા બિઝનેસ કે સાહિત્યના આઈડિયાઝ મોકલાવે. ફુરસદે વાત કરે. પૂજ્યભાવનો તો હું જ માણસ નથી, પણ એનો પ્રિયભાવ પૂરો મારા પર.

વાચન સારું હોય તો લેખનના ઉભરા આવવાના જ.જે અંદર જાય એ બહાર આવે. જિતેશ પોતાના વિશે તો ઘણું લખતો રહે, પણ પહેલી નવલકથા ‘વિશ્વમાનવ’ લખી, એના વિમોચનમાં હું GLF માં પહોંચું એવો એનો પ્રેમાગ્રહ. હું વાંચી તો ન શક્યો પણ પહોંચ્યો જરૂર યુવા ચેતનાને પોંખવા. એ ઇ બુક સ્વરૂપે સારી વંચાઇ. જિતેશનું વિઝન સંકુચિત નહિ પણ ગ્લોબલ એટલે તાવડો સારો તો ઘાણવો સારો ઉતરે.

પછી જાતભાતની સફરો એણે ફિઝિકલી એન્ડ મેન્ટલી ખેડી એવું ફેસબૂક જોઈને ને અમુક વાતચીત પરથી જાણી શક્યો. બેંગાલુરું  પ્રતિલિપિમાં ગયા પછી પણ એક કથા લખવાનું ચાલુ રાખ્યું. મોટિવેશનનો જમાનો છે, પણ તો ય એણે ફિક્શન પકડી રાખ્યું. હું અંગત રીતે વાર્તા ને નવલકથા કે કવિતા જેવા સ્વરૂપનો ચાહક. સાહિત્યની સર્જકતાનો પ્રદેશ આ જ છે.

‘નોર્થ પોલ’ એની બીજી નવલકથા છે. હમણા જ મને મોકલી. હું અત્યારે બેહદ વ્યસ્ત વ્યાખ્યાનો ને પ્રવાસોમાં. ફોન પર વાત પણ ના કરી શકું. ઓન એનો જીદ જેવો આગ્રહ કે હું વિમોચન કરુ !

આખી તો ઈચ્છા છતાં હું વાંચી નથી શક્યો ઓન જે નજર નાખી એના પરથી એટલી વાત પકડાઈ ગઈ કે યુવાહવાની, જવાનીની વાત છે. વળી, વાત વેવલી નથી પણ વાસ્તવિક છે. ફ્લેવર ચગે એમાં યૂથ ને યંગીસ્તાનની. બાકી તો કેવી છે એ વાચક નક્કી કરશે.

જિતેશની વિશ એવી કે આ કથા મફત જ ડાઉનલોડ માટે મુકવી.ને મને સર્જકતા આમ સસ્તી થાય એ ગુજરાતીપણાનું અપમાન લાગે.  સબ કુછ નહિ મિલતા રેડીમેઈડ એ મારું સ્પષ્ટ સૂત્ર. પ્રસિદ્ધ થવા કરતા સિદ્ધ થવાનો મોહ વિશેષ. મફત બાબતો પોતાનું મૂલ્ય તો ઘટાડે જ, પણ માર્કેટ પણ બગાડે. આપણા દેશની ક્રિએટીવીટી ફ્રીની ટેવ પડી એમાં ક્રિલેટિવ લોકો ફીના મોહમાં પરદેશી થઈ ગયા ! જિતેશે કહ્યું કે એની વાર્તામાં તાકાત છે. જો તમને લાગે કે આ નવલકથા વાંચીને તમારામાં કશો બદલાવ આવ્યો, જો તમને લાગે કે લેખકે મહેનત કરી છે, અને જો તમારો આત્મા કહે કે લેખકને કશુંક આપવું જોઈએ તો જીતેશને તમે પેમેન્ટ આપી શકો એની સાઈટ પર.

એની વે, પણ જિતેશ લાગણીથી છલોછલ છે, તો એના પ્રેમનો પ્રતિસાદ આપવામાં સિદ્ધાંતો મને નડે નહિ. વળી કામ તો યુવાનોનું જ છે..યુવાન લેખક, યુવાનીની વાત કરતું પુસ્તક, ટાર્ગેટ ઓડિયન્સ પણ યુવાનોનું. અને યુવાઓ માટે આપણે કંઇ પણ કરવા હરહમેંશ હાજર. કારણ કે, ગમે છે એ દુનિયામાં રહેવું. ક્વોલિટી યુથ વોઇસને પ્રમોટ કરવો એ મારી નૈતિક જવાબદારી બને. દબાવ્યા વિના નવી ટેલન્ટ્સને યોગ્યતા હોય તો દિલથી ચાહી છે. જિતેશની વાતો તો મારા વિચારોનું એક્સટેંશન ગણાય. એનામાં જે કશુંક કરી દેખાડવાનો સળવળિયો છે, એ મને ગમે છે. પાછું તપ પણ કરે ને તૈયારી ય. ખાલી તક ને તારીફની તમન્ના પર જીવતો નથી.

તો હવે નવલકથા જેવી લાંબી વાતને બદલે, સીધી નવલકથા જ હાજર છે. નવી તાજગી ને મને ગમતું કોલેજકાળનું રિફલેક્શન તો એમાં મહેસૂસ થયું છે. શૈલી પણ ફ્રેશ છે.  એની ઈચ્છા મુજબ જ મારા દ્વારા લોન્ચ કરી આપણી સામે મુકું છું. રસ પડે તો મારો ધુબાકા. કરો ફ્રી ડાઉનલોડ ને વાંચો. આ રહી લિંક. કરો ક્લિક.

ઓલ ધ બેસ્ટ જિતેશ. કરો ફત્તેહ. થેન્ક્સ મને ગમાડવા માટે ને શાબાશ ગુજરાતીમાં જવાનીની મશાલયાત્રા આગળ વધારવા માટે 🙂

યે હુઆ ડિજિટલ લોન્ચિંગ ! નીકળી પડે નોર્થ પોલની સફરે…

 

North Pole – http://jiteshdonga.com/

 
12 ટિપ્પણીઓ

Posted by on ફેબ્રુવારી 28, 2017 in Uncategorized

 

પ્રેમ અને ડ્રીમ : યૂં હોતા તો ક્યા હોતા…

lala-2
‘લા લા લેન્ડ’ માથે ઘાત તો ધારેલી જ હતી. ભારતીય લિબરલ્સના વન વે સેક્યુલરિઝમમાં જેમ એક પક્ષ તરફ અઢળક ઢળવામાં આવે છે. જેમાં આજની ૨૭ ફેબ્રુઆરીએ ગોધરાનો ડબ્બો ૫૯ કારસેવકોના જીવ લેતો બાળવામાં આવેલો એ ભૂલાઈ જાય પણ ગોધરાકાંડનાં હવાલે રાજકોટના યુવકોની  isis બ્રેઈનવોશિંગ કરી શકે, એમ એની આનુષંગિક રમખાણોની ઘટનાઓ યાદ રહી જાય…બાબરી ઢાંચાના ઉદાહરણો દેવાય પણ મલબો પાડવાના બદલામાં ડી કંપનીએ સેંકડો નિર્દોષોને ભૂંજી નાખેલા, ને પછી ય ક્સાબ કંપની હુમલો કરવા પહોંચી ગયેલી એ બધું વિસારે પાડી દેવાય. આવું જ અમેરિકન લિબરલ્સમાં ગે અને બ્લેક જેવી સામાજિક ઉપેક્ષાનો ભોગ બનેલાઓનું છે. ‘મૂનલાઈટ’ જેવી સારી ( એવોર્ડ તો ઠીક, ઓસ્કાર નોમિનેશનનું એક લેવલ તો હોય જ છે, સાવ લાલિયાવાડી એમાં હોતી નથી. માટે નોમીનેટ થયેલ લગભગ બધી ફિલ્મો સારી, જોવાલાયક તો હોય જ. ) ફિલ્મમાં વળી ગે ને બ્લેક બેઉ દુખતી રગ એકસાથે પકડવામાં આવી છે. એટલે જો વધુ મજબૂત હરીફો સામે પ્રમાણમાં નબળી એવી ‘૧૨ ઈયર્સ એ સ્લેવ’ અપસેટ સર્જી શકે તો એનાથી બેહતર મૂનલાઈટ ઘણો મોટો અપસેટ સર્જી શકે.

આ ભીતિ ઓસ્કાર અગાઉ મેં જ નહી, કેટલાય રસિયાઓએ અગાઉ વ્યક્ત કરેલી જ. આ મેરિટ ખાઈ જતી અનામતપ્રથા જેવું છે. બાકી ઓલમોસ્ટ ઇન્ડિયન એવી ‘લાયન’ પણ ખરેખર સરસ ફિલ્મ છે. પણ એમાં ગે અને બ્લેકના ધજાપતાકા નથી એ કેમ ચાલે ? 😉 રૂપાળો અને રૂપાળી છોકરી રોમાન્સ કરે એ ભલે નેચરલ હોય તો શું થયું , બે કાળા અને એય બે ય છોકરા જ પરસ્પર કરે એ પ્રેમ મહાન કહેવાય શું ? 😛 ચાંપલાઓ વાહ વાહ  કર્યા કરે. લુપીટા નિયોગી અને ફ્રેડા પિંટોને આમ જ બધા બ્યુટીફૂલ બ્યુટીફૂલ કહેતા ફરતા હતા. કેટલાએ આ ‘હોટ બ્યુટીઝ’ના વોલ પેપેર ડાઉનલોડ કર્યા ? એના કરતા અનેકગણી વધુ વખત સલમા હાયેક ખાનગીમાં સર્ચ થઇ હશે. ભલેને એવોર્ડ ના મળે એને ! ( એક્ટિંગની વાત નથી,પોલિટિકલ કરેક્ટનેસના નામે “સૃષ્ટિ વિરૂધ્ધના સત્યો” ની વાહવાહી કરવાના ડોળની વાત છે, વાસ્તવ એનાથી ઉલટું હોય છે એમાં તો મોદી કે ટ્રમ્પને ટોચ સુધી પહોંચવાનો ચાન્સ મળે છે !)

આજે તો શૂળીનો ઘા સોયથી ટળ્યો. છેલ્લે ‘પોપટિયા પડદો પાડ’ જેવો ટ્રેજીકોમિક ભગો સર્જાણો પછી બેલેન્સ કરવા ‘ટાઈ’નાં વિકલ્પે ટોસની જેમ બેસ્ટ ડાયરેક્ટર એકને અને બેસ્ટ પિક્ચર બીજાને આપી બે ય ને સાચવી લેવાનું ગઠબંધન આપણા નાયબ મુખ્યમંત્રીઓ જેવું જુનું ને જાણીતું છે. એટલે લા લા લેન્ડને બેસ્ટ ડાયરેક્ટર અને મૂનલાઈટને બેસ્ટ પિક્ચર આપવામાં આવ્યું, એમાં બલા ટળી. નહિ તો બીજી દરેક ડિઝર્વિંગ ફિલ્મો સામે મૂનલાઈટ ગે બ્લેક સાગા તરીકે છવાઈ જાત. ઓવરરેટેડ એરાઈવલ તો એટલું કન્ડમ હતું કે એનો ચાન્સ જ નહોતો. પણ મૂનલાઈટ તો પાછું સારું ય હશે જ એનાથી તો. એમ તો મેલ ગિબ્સનનું હોય એટલે ‘હેકસો રીજ’ ને ડેન્ઝ્લનું હોય એટલે ‘ફેન્સીઝ’ પણ કમ નહી હોય ને ‘માનચેસ્ટર બાય ધ સી’ પણ વખણાયેલું જ છે.

જો કે, આ બધા લાસ્ટ મોમેન્ટ ડ્રામામાં એ ભૂલાઈ ગયું કે ગોલ્ડન ગ્લોબ અને બાફટાની જેમ લા લા લેન્ડ  તો ઓસ્કારમાં ય મેઈન સ્ટ્રીમમાંઆ વર્ષે સૌથી વધુ એવોર્ડ લેનારી ફિલ્મ બનીને રેરેસ્ટ ઓફ રેર હેટ્રીક કરી ચૂકી છે. આજે છવાઈ જનાર ફિલ્મ તો લા લા લેન્ડ જ હતી. , છે અને રહેશે. વર્ષમાં દરેક ક્વોલીફાઈડ એવોર્ડ્સમાં સૌથી વધુ એને જ મળ્યા છે, અને આજના ઓસ્કારમાં ય હાઇએસ્ટ, બેસ્ટ ડાયરેક્ટર સહિત. એ ય આજના જમાનામાં એક મ્યુઝિકલ રોમેન્ટિક ફેરીટેલને ! સો, yes you guessed it right – અપુન ને તો પહેલે સે હી બોલ દિયા થા, ક્યા  😛

આ ફુલણજી કાગડો તો હમો જાણે હક્કથી થઇ શકીએ એમ છીએ તો બેશરમ થઈને થશું જ. 😀 પણ ઓન સિરિયસ નોટ, અમસ્તી જ લા લા લેન્ડ બધે ઝંડા નથી નાખતી. લૂક, ૧૧ ઓસ્કાર તો લોર્ડ ઓફ ધ રિંગ્સ -૩ ને મળ્યા હતા ને એ ય સુપરહિટ ને સારી હતી જ. પણ યાદ તો તમને મહાન ફિલ્મોની વાત નીકળે તો ગેરેન્ટીથી ‘ટાઈટેનિક’ જ આવશે. મૂનલાઈટ પાંચ વર્ષમાં ભૂલાઈ જશે. પણ લા લા લેન્ડ ટાઈમલેસ ક્લાસિક છે. ‘સાઉન્ડ ઓફ મ્યુઝિક’ કે ‘કાસાબ્લાન્કા’ની જેમ. કોઈ એવોર્ડ નહોતા ને ફિલ્મ હજુ રિલીઝ થઇ હતી ત્યારે જ એના પર માત્ર જોઇને જ હમો કોઈ ફિલ્મમેકિંગના અનુભવ વિના માત્ર ઓડિયન્સના અનુભવે ફિદા થઇ ગયેલા એ હવે જગ જાહેર છે. એક લેખ લખ્યો છે ને હજુ કમ સે કમ બે-ચાર લખી શકું એટલી અનુભૂતિ તો મારી પાસે છે. આજે જે થયું એ જ તો એક્ચ્યુઅલી ફિલ્મનો ક્લાઈમેક્સ પણ છે જ ને ! ઓલ્ટરનેટ રિયાલીટીમાં હેપી હાર્ટ ને એક્ચ્યુઅલ એન્ડ પોઈન્ટ પર અચાનક જ હેવી હાર્ટ ! આથી મોટી ઐતિહાસિક અંજલિ ડાયરેક્ટર ડેમિયનને બીજી કઈ હોય ?  જરાક વાર માટે, થઇ ગયું ને બધા ઓસ્કાર  જોનાર ને ને લેનાર ને ય કે….યૂં હોતા તો ક્યા હોતા ! ધેટ્સ લવ, ધેટ્સ લાઈફ. આ માટે ય લા લા લેન્ડ કાયમ માટે યાદ તો રહેશે જ  નવી પેઢીઓને !

તો વાંચો  ‘લા લા લેન્ડ’ જોઇને ૧૭ ડિસેમ્બરની મધરાતે ચાચા ગાલિબનાં આ જ ટાઈટલ સાથે લખેલો આ લેખ, જે ૨૧ ડિસેમ્બર ૨૦૧૬ના રોજ ગુજરાત સંચારના અનાવૃતમાં છપાયો હતો.  એ ય વિચારજો કે ફિલ્મ ભલે અંગ્રેજી હોય, એના વિષે લખવાનો ઠેકો અંગ્રેજીનો જ નથી. અંગ્રેજીમાં લખાયા એની પહેલા ગુજરાતીમાં ય બંદાએ આવો લેખ  માતૃભાષામાં ઓરિજીનલ લખેલો છે. રસિયા હો તો આ તારીખ પછીના કે આસપાસના અંગ્રેજી લેખ સાથે એની ક્વોલીટી પણ સરખાવી લેજો  🙂 ફિલ્મના તો રાજકોટ ગેલેક્સી સિનેમાંના સહકારથી સ્પેશ્યલ શો કર્યા , અને આ લેખકડાના ભરોસે રીડરબિરાદરો એ એ હાઉસફુલ કર્યા…એ દાસ્તાન બહુ  જાણીતી છે. પણ  હજુ ય મેળ પડે તો એના શો કરવા છે, ને  વધુ લેખ પણ લખવા છે !

lala-1

બિના પંખો કા એક પરિન્દા, દુનિયા જીસ કો દિલ કહેતી હૈ, તેરી પાક હંસી કી આહટ સુન કે ઉડ જાતા હૈ (ઈરશાદ કામિલ)

la-la-land-featured-2

લવના મોસ્ટ મીનિંગફૂલ કોન્વર્સેશન્સ ક્યારે થાય? સ્વીત્ઝર્લેન્ડના પહાડો પર? કાશ્મીરના બગીચામાં? ફાઈવસ્ટાર હોટલની લોન્જમાં? એરબસ એ-૩૮૦ના બિઝનેસ ક્લાસમાં? ઝાકઝમાળ ક્રિસમસ પાર્ટીમાં? લક્ઝુરિયસ હવેલીના ભવ્ય બેડરૃમમાં? ઓવર ધ ડ્રિન્ક ઈન બાર?

ના. એ થાય રાત્રે કે ઢળતી સાંજે ચાલતાં ચાલતાં! પ્રિફરેબલી, આસ્ફાલ્ટની કાળી સડકો પર. બહુ બધા અવાજો અને અવરજવર ન હોય, દિવસની રોજીંદી ઘટમાળના કામ સૂરજ સાથે ઢળી ચૂક્યા હોય, મોબાઈલમાં વાગતી રિંગોમાં ઓટ આવે, થાકેલું ડીલ અને જરા ભરાયેલું દિલ હળવા થવા માટે ઝંખતું હોય, અને મનગમતી કંપની સંગાથમાં હોય, કોઈપણ રેન્ડમ ટૉપિક પર નોર્મલ વાતો બંધ જ ન થાય… વાટ (રસ્તો) ખૂટે, પણ વાતો ન ખૂટે!

હળવે હળવે ચમકતા તારા શીતળ પવનની ધીમી લહેરોમાં ગૂંથીને રૃપેરી ચાંદની આસપાસ રેલાવતા હોય કે ઢળતી સંધ્યાની કેસરી રતુમડી ઝાંય વૃક્ષોના પાંદડામાંથી ચળાતી આવતી હોય, કાં પંખીના ડહૂકા કાં ખળખળ વહેતા પાણીનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક હોય… ને આવું કશું ન હોય, તો ય બે ધડકતા દિલ હોય, બસ!

આમાં શબ્દોનું બહુ મહત્વ નથી. આવા રોમેન્ટિક કોન્વર્સેશન્સમાં મૌન પણ બોલતું હોય છે. ઈનફેક્ટ, આંખો અને જીભ જુગલબંધી કરીને જાણે ઓટોમેટિકલી કોરિયોગ્રાફ થતું નૃત્ય રચતા હોય ત્યારે!

આ એવી મોમેન્ટસ છે, જે પૂરી થઈ ગયા પછી પણ પસાર થતી નથી! ઈનફેક્ટ, નાની નાની આડીઅવળી વાતો ભૂલાઈ જાય તો ય એ વખતે જે આનંદનો અહેસાસ થયો હોય છે, એ ભૂલાતો નથી! આ ફિલીંગ તો ધીરે-ધીરે સંવાદ અને સંગાથના સમાપન પછી પણ ‘ગ્રો’ થયા કરે છે. બીજમાંથી ફૂટતા ફૂલના છોડની જેમ એ મોસમ બદલાય એમ ખીલતી જાય છે!

સિનેમાઘરના અંધકારમાં કોઈ સભર ફિલ્મ જોયા પછી પણ આવી જ તૃપ્તિના ઓડકાર લાંબા સમય સુધી આવ્યા કરે છે. શૉ પૂરો થયા પછી પણ રીલ દિલોદિમાગમાં ફર્યા કરે છે. ફરી ફરી, ફરી ફરી એ રિ-વિઝિટ થયા કરે છે.

અને એક સીટ પર બેઠાં-બેઠાં એક અનોખા વિશ્વની સફર ખેડાયેલી એની યાદની મોસમ ઝરતાં-ઝરતાં પારિજાતની માફક કોમળ કોમળ સુગંધ પ્રસરાવ્યા કરે છે, ભીતરમાં!

***

આપણે બધા એકલા જ આવ્યા છીએ આ ધરતી પર. સ્વજનો મોટા કરે છે. મોટા થયા બાદ એ જ સ્વજનો બંધન લાગે છે, કારણ કે પોતાની પાંખ ફૂટે એની ઉંચી ઉડાન ભરવી હોય છે. ત્યારે જ મળી જાય છે, કોઈ સ્ટ્રેન્જર.

આપણાથી અલગ રીતે, અલગ પરિવારમાં, અલગ વાતાવરણમાં, અલગ વ્યક્તિત્વ સાથે ઉછરેલી કોઈ વ્યક્તિ… જે મળ્યા બાદ અજાણી નથી રહેતી. મજાની બની જાય છે.

શરૃ શરૃમાં હોય છે, સિમિલારિટિઝનું શેરિંગ. સરખા શોખ, સરખી વેદના, સરખી મંઝિલના હમસફર. અને થોડું અલગ પણ હોય છે કશુંક. જે રહસ્ય પેદા કરીને ખેંચે છે, ચૂંબકની જેમ!

પછી બે અજાણ્યાઓ આવે છે એકબીજાની કરીબ. મહેસૂસ કરે છે આત્માનું સંગીત અને આત્મીય બની જાય છે, એના અદ્રશ્ય તાલ પર! ખુદ સાથે વીતાવેલો જે સમય કંટાળો આપે છે, એ જ સમય કોઈ પ્રિયજનના સથવારે રૃપાળો થઈ જાય છે.

નાની નાની ઈંટોથી આખી ઈમારત ચણાય, અને એક આકાર બની જાય, એમ જ સેંકડો નગણ્ય લાગતી ક્ષણોની પાંદડીઓ બાજુબાજુમાં જોડાઈને એક પુષ્પ રચી દે છે, ધીરેથી ઉઘડીને મહેકતું! જેટલી સ્મોલ લિટલ મોમેન્ટ્સ વધુ, એટલો ફીલિંગનો સિમેન્ટ પાક્કો!

એવું થાય ત્યારે રચાય છે, સંગીત. ડુ યુ નો? મ્યુઝિક ઈન એન ઓલ્ડેસ્ટ આર્ટ! ચિત્રો ય માણસે પછી દોર્યા હશે. પણ પહેલાં તો સાંભળ્યું હશે સંગીત! પ્રકૃતિ પાસેથી, પોતાનાઓ પાસેથી. સૂર અને સ્વર. એમાંથી પ્રગટયું હશે નૃત્ય. તબલાં હોય કે બાંસુરી, વાયોલીન કે સિતાર, ગિટાર કે પિયાનો, ઢોલ કે સંતૂર… મ્યુઝિક એક મેજીક છે. મ્યુઝિક ઈઝ શેડો ઓફ લવ. જ્યાં પ્રેમ છે, ત્યાં ગીત છે, સંગીત છે.

એની તાન છાતીમાં રહેલા હૃદયને જેમ કઢાઈમાં મોહનથાળ તવેથાથી હલાવવાનો હોય એમ વલોવે છે. લાગણીઓની સરવાણીઓ સંગીતના સથવારે એકરસ થાય છે! જ્યાં શબ્દની સરહદ પૂરી થાય છે, ત્યાં સંગીતનું ભાવજગત શરૃ થાય છે.

મ્યુઝિકનું મેજીક લવ ફ્યુઅલ છે. પ્રેમની વસંત હોય કે બ્રેકઅપની પાનખર, આપણી વ્યક્ત થઈ ન શકતી લાગણીઓને સંગીતની લાઈફ સપોર્ટ સીસ્ટમ મળે છે! એમાં ય ફિલ્મો ન હોત, તો સંગીતના સાઉન્ડનું વિઝ્યુઅલ કોમ્બિનેશન સાથેનું અમરત્વ ન હોત!

ખાલી વાદ્યો વાગે તો ઘોંઘાટ થાય. રાગ અને રાગડા વચ્ચે પણ તફાવત હોય છે. મ્યુઝિકનું ય રિલેશનશીપ જેવું છે. બેઉમાં સુખ ત્યારે જ મળે જ્યારે ‘રિઝોનન્સ’ હોય. રિઝોનન્સ એટલે બે વેવલેન્થ મેચ થઈ જાય, એકબીજામાં બધા સૂર, અને સ્વર ભળી જાય, જેમ ગરબામાં ડ્રમની બીટ સાથે પગના ઠેકા આપોઆપ જુદા-જુદા હોવા છતાં મેચ થઈ જાય, એવું કંઈક. ફ્રીકન્વન્સીની ફાઈન ટયુન્ડ હાર્મની.

અને આવું સંગીત જ્યારે ફિલ્મી પડદે રણઝણે ત્યારે જો અભિનય અને કહાનીનો સ્ટ્રોન્ગ સપોર્ટ હોય, તો વગર ધ્યાનશિબિરે સમાધિ લાગી જાય!

પણ હા, એ માટે પ્રેમભીનું દિલ જોઈએ. મ્યુઝિકનું વાવેતર એ વિના ઉગી શકતું નથી. પ્રેમભીનું નહિ, તો પ્રેમભગ્ન હૃદય પણ ચાલે. જે પુરું થાય એ તો ભૂલાઈ જાય. પણ જે અધૂરું હોય એની તડપ શેરડીના મીઠા રસ ચૂસાઈ ગયા પછી ફાંસ જીભમાં ભોંકાઈને ધીમે ધીમે લાલ લોહીની ટશર કાઢે, એમ ભોંકાયા કરે!

પછી ગીત પડઘા બની જાય, સ્પર્શ પ્રેત બની જાય! ક્યારેક બે જણ મળે, ત્યારે એકબીજામાં ઠંડીમાં ટૂંટિયુ વાળી ધાબળાં નીચે ઢબૂરાઈને સૂતી હોય એવી પોતાની પ્રતિભા તણી શક્યતાઓ મનમીતના સહવાસમાં સફાળી ઠેકડો મારીને જાગી જાય. આપણી અંદરની રોશનીની અચાનક આપણને ઓળખાણ થાય.

પણ એલિઝાબેથ ગિલ્બર્ટ ‘ઈટ, પ્રે, લવ’માં લખે છે તેમ એવું ઢાંકણું ઉઘાડવા પૂરતું, છાલ ઉતારી ગર બહાર કાઢવા પૂરતું જ સોલમેટનું અવતારકૃત્ય હોય, એમ ક્યારેક એ વિખૂટા પડીને એવા દૂર ફંગોળાઈ જાય કે એમને મિસ કરીને રાહ જોવી કે ભૂલીને આગળ વધવું એ સમજાય નહિ.

એક સમયે જે ગીત મિલનના મહોત્સવનું હતું, એ પછી વિરહની વેદનાનું બની જાય. સંગીત એ જ છે, સંગ એ રહ્યો નહિ!

***

ફૈઝ અહમદ ફૈઝની મશહૂર એવી ટચૂકડી રચના છે : _વો લોગ બહુત ખુશકિસ્મત થે, જો ઈશ્ક કો કામ સમજતે થે… યા કામ સે આશિકી કરતે થે… હમ જીતે જી મસરૃફ (વ્યસ્ત) રહે, કુછ ઈશ્ક કિયા… કુછ કામ કિયા! કામ ઈશ્ક કે આડે આતા રહા, ઔર ઈશ્ક કામ સે ઉલઝતા રહા… ફિર આખર તંગ આકર હમને દોનોં કો અધૂરા છોડ દિયા!_

સાહિત્ય કે સિનેમાની કહાનીઓમાં ઈશ્ક હોય છે, પણ એના પાત્રો દેખાવ પુરતું કશુંક કામ કરતા હોય છે. રિયલ લાઈફમાં કામ મોટે ભાગે પ્રેમને ખાઈ જાય છે. બધાના સપના મોટાં થઈને, આગળ વધીને નામ કે દામ કમાવાના હોય છે. કોઈ કહેતું નથી કે મેચ્યોર થઇને પ્રેમ કરીશું!

એટલે તો કવિતા કરતાં સફળતાના પુસ્તકો વધુ વેચાય છે. પૈસા જોઈએ છે, પ્રાઈવસી જોઈએ છે, ગાડીબંગલા ને દોલતશોહરત જોઈએ છે. લાઈફનું સેટલમેન્ટ જોઈએ છે. અને એ બધા પાછળ દોડવામાં મોહબ્બત ડ્રાઈવિંગ સીટમાંથી કારની ડિકીમાં ફંગોળાઈ જાય છે, હપ્તે હપ્તે!

કોમ્પ્રોમાઈઝ એન્ડ કોન્ફલિક્ટ્સ લવનું ભક્ષણ કરી જાય છે. પ્રેમની મોસમ વાસંતી હોય ત્યારે ગુલાબી ધુમ્મસનું સૌંદર્ય હોય છે. પણ સમયના તાપમાં એ શબનમ, એ બાષ્પ ઊડી જાય છે. ને રહી જાય છે, બળેલા બાવળિયાના કાંટાળા ઠૂંઠા અને ચીરાઇ ગયેલી કડવી વાસવાળી ડામરની સડકો !

લવ ઈઝ એ ડ્રીમ. મેઘધનુષી સપનું હોય છે પ્રેમ. એક એવી દુનિયા જ્યાં સિતારાઓની સફર પરીઓની પાંખે ઊડીને કરી શકાય, એવી સૃષ્ટિ જ્યાં ફૂલો ગાય અને પતંગિયા નાચે, એવું વિશ્વ જ્યાં ચોકલેટની ખૂશ્બુ હોય અને વાઇનનો કેફ. જે મસ્ત મધુર જગત બહાર કશે ન હોય, પણ આપણે પ્રેમમાં હોઇએ કોઇના તો આપણી અંદર રચાવા ને ઉઘડવા લાગે ! જ્યાં કાંટા વિનાના લાલચટ્ટક ગુલાબો હોય અને આંખોમાં મોરપીંછ આંજેલા હોય ! જ્યાં સ્મિત એ ગીત બની જાય, અને વાતોમાં મ્યુઝિક સંભળાવા લાગે. જ્યાં કોઇ વૃધ્ધ કે જૂના થાય જ નહિ, હંમેશા યુવા અને તરોતાજા રહે ! જ્યાં પ્રકાશસંશ્લેષણની જેમ સનશાઇનના ઘૂંટડા પીવાતા હોય અને મૂનલાઇટના ચોસલાં ચવાતા હોય ! જ્યાં મેજીક કાર્પેટ પર વગર વિઝાએ પૃથ્વીની સફર થતી હોય અને રોમાંચના ઘૂઘવતા મોજાં અંદર સમંદર ડોલાવતા હોય !

આવો માયાવી કલ્પનાલોક એટલે લા લા લેન્ડ. કલરફૂલ મ્યુઝિકલ ડાન્સિંગ એવો પ્રેમનો પ્રદેશ, પરીલોક. આપણે જ્યારે ઉંધેકાંધ પ્રેમમાં પડયા હોઇએ ત્યારે આ વન્ડરવર્લ્ડના દરવાજા ખૂલે છે, અને એની સોહામણી રળિયામણી ઝલકનો આપણને રોમ રોમ સ્પર્શ થાય છે. એક અર્થમાં દરેક કળા, સિનેમા, સર્જન અને લા લા લેન્ડ છે. વાસ્તવ ભૂલાવી દેતી રંગબેરંગી દુનિયા !

પણ રોમાન્સના ડ્રીમલેન્ડથી આગળ ડ્રીમ્સ હોય છે લોકોને. પોતાની ઈનબિલ્ટ પેશનના, હિડન ટેલન્ટના, મહત્વાકાંક્ષાના. જેમ બહુ ચમકતું ગિફ્ટ રેપર પાતળું હોય પણ ખરબચડું લાકડું એનાથી લાંબુ ટકે, એમ જ લવનું લા લા લેન્ડ બ્યુટીફુલ છતાં ઓછી આવરદાનું તકલાદી નીવડે છે. પોતાની જાતને દુનિયાના રિજેક્શન સામે કમિયાબીના રેકગ્નિશન તરીકે મૂકવાનું ડ્રીમ લોંગ લાસ્ટિંગ છે.

રાજકારણીઓ કે ઉદ્યોગપતિઓ મોટી ઉંમરે પણ એમાં એક્ટિવ હોય છે. અને એમ્બિશનના ડ્રીમ સેક્રિફાઇસ માંગે છે. ભોગ માંગે છે, બલિ માંગે છે. તમારી ફીલિંગ્સનો, તમારી માસૂમિયતનો, તમારી ફુરસદનો.

પ્રેમમાં હોવું ને રહેવું તો નવરા માણસોનું કામ છે. એટલે જ પ્રેમ એકધારો એવો ને એવો હંમેશા રહી શકતો નથી. સ્વભાવ બદલાય છે, પ્રાયોરિટી ચેન્જ થાય છે. ઓપ્શન વધી જાય છે સુખી થવાના ! અને પ્રેમની કિંમત ચૂકવીને પોતપોતાના સપના પર ચોકથી અલગ-અલગ દિશામાં ફંટાઇ જતા એક રસ્તાની જેમ રિયલ લાઇફમાં મોટા ભાગના પ્રેમીઓ જુદા થઇ જતા હોય છે.

બાયોડેટામાં સ્પાઉઝના નામ લખાય છે, મ્યુઝના યાને આશિક-માશૂકના નહિ. સારા હોય એ વિશ કરીને ગુડ ફ્રેન્ડસ રહે, ને બાકી જેમ કોલેજના બડી ક્લાસમેટ્સ ધીરે ધીરે વૉટ્સએપ ગ્રુપ સિવાય મળતાં જ ન હોય, અને એકબીજાથી દૂર પોતપોતાના સંસારમાં ખોવાઇ જાય એવી ઘટનાઓ બની જાય છે.

પણ રહી જાય છે, દિલના ખૂણે પીપરમિન્ટ જેવી પેલી લા લા લેન્ડમાં વીતાવેલી ઉડનખટોલા જેવી મેજીક મોમેન્ટ્સની ખટમીઠી યાદ !

સ્વ. રાવજી પટેલની કવિતા છે : “એકલતામાં પણ ભીડ જામી કેટલી ? આ કો’ક મીઠી છોકરી જેવી હવા… મુજને ઘસાતી જાય. કાંટા બેઉ છલકાતાં, વધી અંધારાની હેલી. ડગલું ભરાતું માંડ ત્યાં, રોમ પણ જરી ઊંચુ ન થાય એવો હવાનો પાશ ! આ પુલની પેલે તરફના લોકમાં થોડું ફરી આવું. ડગલું ભરાતું માંડ…. રે, એક જણની ભીડનો મને ન્હોતો જરીએ ખ્યાલ !”

આ વૉટ્સએપમાં ટૂચકા ફેંકતો કવિ નથી. એટલે અહીં પારદર્શક, વજનહીન એવી હવા કવિને સ્પર્શે છે, એમાં દબાણ લાગે છે. હવા દેખાય નહિ, અનુભવાય. એમ કવિને છૂટી ગયેલા / રહી ગયેલા પ્રેમની અદ્રશ્ય યાદ ઘેરી વળે છે, જે સતત એમની સાથે જ ચાલે છે. પણ એમના સિવાય બીજા કોઇને દેખાતી નથી !

સૂસવાટા મારતા પવનમાં પર્વતશિખરે ફોટો પાડો, તો ફોટામાં એ આપણને ધસમસતો મહેસૂસ થતો પવન કોઇને દેખાય નહિ, પણ એનું પ્રેશર આપણને તો ખબર હોય !

પોએટ્રી હોય કે પિકચર, એનો ક્વોલિટી ટેસ્ટ એ જ છે કે, એમાં ખોવાઇ ગયા પછી આપણને એવી વાતો યાદ આવી જાય છે કે, જે હજુ સુધી યાદ છે કે કેમ, એની આપણને ય ખબર નથી હોતી !

પ્રેમ એટલે જ પરમનો મારગ છે, જ્ઞાન નહિ. ઈર્શાદ કામિલ એટલે જ કહે છે કે સમજદાર લોગ પ્યાર નહિ કર સકતે, સિર્ફ કારોબાર કર સકતે હે ! માઇકલ ફોકસડે લખે છે, એમ ‘લોસ્ટ ઈઝ એ પ્લેસ વ્હેન યુ એન્ડ આઈ મીટ !’ ક્યાંક ખોવાઇ જશો, તો પ્રેમને જડશો કે પ્રેમ તમને મળશે ! જસ્ટ લાઈક લા લા લેન્ડ. લિજેન્ડરી મૂવી !

***

માત્ર ૩૧ વર્ષના ડેમિયન શેઝલે ત્રીજી જ ફિલ્મ તરીકે બનાવેલી ‘લા લા લેન્ડ” ખામોશીમાં કોઇ થિએટરમાં જુઓ તો રૃંવે રૃંવે ઈશ્ક રાસડા લેવા લાગે ! ઑસ્કાર માટે હોટ ફેવરિટ ફ્રન્ટરનર ગણાતી આ ફિલ્મ ટાઇટેનિક ક્લાસનું દિલની આરપાર નીકળી જતું, ના કાયમ દિલમાં જ ડેરાતંબુ તાણીને રહી જતું અમર સર્જન છે.

વૉટ એ મૂવી ! જાણે સરોવર પર વરસાદ પડતો હોય કમળો અને ગુલાબોની સાક્ષીએ એવું લાગે જોતી, ના ના અનુભવતી વખતે ! લા લા લેન્ડ ઓલ્ડ રોમેન્ટિક મ્યુઝિકલ ચાર્મનો રિમાઇન્ડર છે. જરાય ડ્રામેટિક નહિ. છતાં ભારોભાર ડ્રામા ઊભો કરતા વાતચીતના સંવાદ, દેવતાઇ અસર ઊભી કરતા એના ચિરસ્મરણીય અને શબ્દોમાં ય ઊંડાણ ધરાવતા ગીતો, અને ફેન્ટેસીના માધ્યમે કહેવાતી રિયાલિટીની દાસ્તાન ! ઈટ્સ ફેસ્ટિવલ ઓફ કલર્સ.

આંખો, ભાવ, સ્પર્શથી વાત કરતા બે પાત્રોની કહાની લા લા લેન્ડ છે. મિયા (એમા સ્ટોન) એક વેઇટ્રેસ છે, પણ ‘રંગીલા’ની મિલીની જેમ સપના જુએ છે. એને એક્ટ્રેસ બનવું છે, પણ પારાવાર રિજેક્શન જ મળ્યા છે. ચાન્સ એન્કાઉન્ટરમાં એની પાસેથી પોતાની પર્સનાલિટી જેવી વિન્ટેજ ખખડધજ કાર લઇ પસાર થઇજતો સેબસ્ટીયન (રાયન ગૉસલિંગ) જાઝ મ્યુઝિકનો દીવાનો જુવાનિયો છે. ફિલ્મની જેમ જ એનો નાયક રેબેલિયસ ટ્રેડિશનલીસ્ટ છે. જૂની ભૂલાતી ભૂંસાતી જતી ખૂબસુરતીને નવા રૃપે રજુ કરીને બચાવી લેવાના સપના જુએ છે.

વાસ્તવની ઝીણી ઝીણી કતરણો પરોવીને કલ્પનાનો ચંદરવો ફિલ્મમાં રચાય છે. સિનેમેટાગ્રાફી અને લાઇટિંગ વિન્ટેજ છતાં બ્રાઇટ ટેક્નિકલર ટેક્સ્ટચર ઊભું કરે છે. બીજી મુલાકાત બંનેની થાય છે, એમાં કશુંક કનેકશન છે, એવું દર્શકને દેખાય છે પણ પાત્રોને થતું નથી.

પછીની મુલાકાતમાં અંતે એકબીજા નજીક આવે છે. નજીક પાર્ક થઇ હોવા છતાં પોતાની ગાડી દૂર છે, એવો દેખાવ કરી છોકરીની સાથે ચાલવા જતો હીરો, એમાં લિટરલી સિન્ડ્રેલાના ગ્લાસ સ્લીપર્સની જેમ શૂઝ બદલાવી થતું નૃત્ય અને સમીસાંજે રચાતી ફેરી ટેલ જેવી દોસ્તી… અને નિર્દોષ યુવા હૈયાઓનું થિએટરના અંધકારમાં જરાક નજીક સરકવું અને શરીરથી નહિ મનથી ઓગળવું અને ‘સિટી ઓફ ડ્રીમ્સ’ એવા લોસ એન્જલ્સમાં ભટકવું, પોતાની નવરાશના ખાલીપાને પ્રિયજનની સોબતથી ભરવી…

બેઉ નજીક આવે છે, સપનાના માધ્યમે. કારણ કે, બેયને કોઇ ઓળખતું ન હોય એવી ભીડમાંથી બહાર નીકળી ઉપર ઊઠવાના ઓરતાં છે. ફિલ્મની શરૃઆતમાં જ (અગેઇન, રંગીલાના ટાઇટલ સોંગ જેવી જ ભાવના ધરાવતા) ટ્રાફિક જામમાં ફસાયેલી કારના છાપરે કૂદકા મારતા યંગસ્ટર્સની દિલફેંક મસ્તી, એનર્જી અને સપનાની તાકાત બતાવાઇ છે. શરૃ શરૃમાં બેઉ એકબીજાની મદદ કરે છે. એકબીજાની અંદર પડેલી શક્યતાઓને પ્રેરણા આપી ઢંઢોળે છે. પણ ડ્રીમ્સ અધૂરાં હોય, ત્યારે પ્રેમ મધૂરો લાગે છે !

મીટિંગ ટુ મેટિંગની યાત્રામાં મીનિંગ ત્યારે બદલાય જ્યારે બેઉના કે બેમાંથી કોઇનું ડ્રીમ પુરું થાય, અને ત્યાંથી એ નજીકમાંથી દૂર સરકતું દેખાય કે બીજાને એના જજમેન્ટ્સમાં અસલામતી લાગે કે ફીલિંગ હોય પણ ટાઇમ બચે નહિ, એકબીજા માટે એ ટાંકણી પરપોટાંને ફોડી નાખે !

પાર્ટનર અને કરિઅર વચ્ચેની કશ્મકશ વાળી ટિપિકલ લાગતી વાતને એકદમ ફ્રેશ નોવેલ્ટી સાથે રજૂ કરાઇ છે. પિકચર પરફેક્ટ લાગતો રોમાન્સ કોઇના ય વાંક વિના ક્યારેક કેવી રીતે દીવાલ પરના રંગો કુદરતી ઝાંખા પડે એમ ફેડેડ થતો જાય… અને (સ્પોઇલર એલર્ટ) પારો-દેવદાસની જે એક ક્ષણ એવી સર્જાય જ્યાં પ્રેમની મુલાકાત સિમ્બોલિક રીતે બતાવાયેલા કેકના ધુમાડાનીજેમ મીઠાશને બદલે આંખો બાળી ગૂંગળાવે…

ફિલ્મના જ ગીતમાં ગવાય છે એમ… સિટી ઓફ સ્ટાર્સ, હુ નૉઝ ઈઝ ધિસ ધ સ્ટાર્ટ ઓફ વન્ડરફૂલ એન્ડ ન્યુ, ઑર વન મોર ડ્રીમ આઈ કેન નૉટ મેઇક ટ્રુ ! અને લા લા લેન્ડ ફિલ્મની સાથે આપણે પણ ફીલ કરતાં થઇ જઇએ છીએ.

આ ફિલ્મ ઓર્ગેઝ્મિક કુંડલિની જાગરણ જેવી છે. ગમે તેટલું લખો, એની અનુભૂતિને શબ્દોમાં ઢાળવી શક્ય નથી. એમાં લેયર્સ પણ એટલા બધા છે ! ગ્રીફિથ ઓબ્ઝરવેટરીના પ્લેનેટોરિયમમાં ‘રેબેલ વિઘાઉટ કૉઝ’ ફિલ્મમાં લોકેશન જોઇ ધસી જતા પ્રેમીઓ ગળાબૂડ પ્રેમમાં છે. ત્યારે હીરોઇનનો ડ્રેસ વાયબ્રન્ટ ગ્રીન છે. પણ પહેલું કન્ફ્રન્ટેશન બે વચ્ચે તડ પાડતું થાય ત્યારે દીવાલોનો રંગ ઉદાસ એવો ડલ ગ્રીન છે !

ફિલ્મનું સિમ્પલ સ્ટોરીટેલિંગ પણ બદલાતી સીઝન મુજબ ચેપ્ટર પાડીને કરાયું છે. બંને પાત્રોની રિલેશનશિપના ચેન્જ થતાં ગીઅર દેખાડવા ! એક જગ્યાએ ‘કાસબ્લાન્કા’ ની બારી પાછળ પેરાપ્યુલી લખેલું દેખાય છે, એ લા લા લેન્ડ જેવી કહાની ધરાવતી ૧૯૬૪ની ફ્રેન્ચ ફિલ્મને અંજલિ છે. ફૂટપાથ પરની દીવાલો પરના વિન્ટેજ પોસ્ટર્સ હોય કે કળાને અવગણી પોતાનામાં જ ખોવાયેલો રહેતો સમાજ બતાવતા દર્દીલા છતાં રમૂજી દ્રશ્યો હોય…

કરિઅરમાં રિજેક્શનનું દર્દ ઈમોશનલ આઉટબર્સ્ટ જેવા સીનમાં હીરોઇન કહે છે, એ આપણો ય અનુભવ હોય એમ લાગે. હીરો જેઝ મ્યુઝિક માટે જે પેશન ફીલ કરે એ આપણા ય જોશેઝનુનનું પ્રતિબિંબ લાગે. સામાન્ય માણસને ય સમજાય અને એક્સપર્ટસ પણ જેના લેયર્સ ઉકેલી શકે એવી ફિલ્મો રેર હોય છે.

લા લા લેન્ડ યાદ દેવડાવે છે કે ફિલ્મો કેવી હોય ને શા માટે બને. એના જ સંવાદ મુજબ પેશોનેટલી જે કરો, એ બીજાનું ધ્યાન ખેંચે જ. અને એ ય બતાવે છે કે કરણ જોહરો તથા આદિત્ય ચોપરાઓ કેવા કન્ફયુઝ્ડ છે, નવી જનરેશનને બતાવવામાં !

જે સપના આપણને ભેગાં કરે, એ જ ધીરે ધીરે વિખૂટાં ય પાડી શકે. અને પછી રહી જાય, અંદરોઅંદર જ ઘૂંટાતી એક અફસોસની વાત.. એક પળ માટે વીતેલી જીંદગીનું કામ છે કહીને ઈશ્કના ‘મરીઝો’ ખુદાને ગમે તેટલી વીનવણી કરે… જીંદગી કે સફર મેં ગુઝર જાતે હૈ જો મકામ, ફિર નહીં આતે !

પોતપોતાની કરિઅર તરફ જતાં બેઉ પાર્ટનર વિચારે તો છે કે, ‘આપણું’ ( સાથે ) ભવિષ્ય શું, લેકિન… આપણે જે ચોઇસ કરીએ છીએ, એના ટપકાંઓનો ગ્રાફ જોડાઇને આપણી કિસ્મતના વિધિલેખ લખી નાખે છે.

પછી ફરી જવું હોય છે, ફુર્સત કે રાતદિનમાં પણ જઇ શકાય છે ખરું ? અને ગાલિબે લેખન શીર્ષકની એક લીટીમાં કહી એવી ઑલ્ટરનેટિવ રિયાલિટી લા લા લેન્ડનો માસ્ટર ક્લાઇમેકસ છે. કાશ, આમ જો થયું હોત તો… તો આપણી જિંદગી કેવા અલગ માર્ગે ત્યાંથી ફંટાઇ હોત !

ફિલ્મના કેરેક્ટર્સ અને સ્ક્રીપ્ટ રિમાઇન્ડર આપે છે : બધા આખી જીંદગી ખજાનો ભેગો કરતાં કરતાં એક જ ખજાનો શોધે છે : પ્રેમનો ! ટુ લવ, એન્ડ ટુ બી લવ્ડ ! આંખોથી કામ લેતા અભિનેતાઓ અને સંગીતકાર તથા સર્જકને સલામ.

*ઝિંગ થિંગ*

‘લવ ઈઝ એન્સર ઓફ ઓલ વ્હાયઝ…’ (અદ્ભુત ફિલ્મ કોલોટરલ બ્યુટીનો સંવાદ)
la-la-land-festival-poster

 
16 ટિપ્પણીઓ

Posted by on ફેબ્રુવારી 27, 2017 in cinema, feelings, romance

 

ચિહ્નો કોઈ વિરામના એમાં મળ્યાં નહિ, કોણે લખી આ જિંદગીને વ્યાકરણ વિના !

spkl1

આખું આયખું એવા કામમાં વીતાવવાનું  ?- જે કરવું ગમતું ન હોય, પણ જેની જરૃર ન હોય એવી ચીજો ખરીદવા કરવું પડતું હોય !

—————

કયામત સે કયામત તક.

યાદ છે, હિન્દી સિનેમાની ફોર્મ્યુલા મસાલા ઢિશૂમ ઢિશૂમ ફિલ્મોથી તાસીર બદલાવી દેનારી આ ફિલ્મ? બ્લોકબસ્ટર હતી – ‘પાપા કહેતે હૈ બડા નામ કરેગા’ થી ‘અકેલે હૈ તો ક્યા ગમ હૈ’ વાળા ગીતો ધરાવતી આ રોમિયો-જુલિયેટ બ્રાન્ડ લવસ્ટોરી.

એ ફિલ્મનું દિગ્દર્શન કરેલું આમીરના કઝીન મન્સૂર ખાને. સગા કાકાનો યુવાન દીકરો. મન્સૂર ખાનના બાપ હિન્દી ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી પર દાયકાઓ રાજ કરનારા દિગ્ગજોમાં એક નાસિર હુસેન. ‘તુમસા નહીં દેખા’થી ‘જબ પ્યાર કીસીસે હોતા હૈ’ બનાવનારા. ‘તીસરી મંઝિલ’ના પ્રોડયુસર. ‘યાદોં કી બારાત’ અને ‘હમ કિસીસે કમ નહીં’ના ડાયરેક્ટર. મન્સૂરને પૈસાની કમી હતી નહિ. અને અનલાઈક ફિલ્મી કિડ્સ, એ અમેરિકામાં કોર્નેલ યુનિ. અને પછી ટેકનોલોજીમાં અલ્ટીમેટ ગણાતી એમ.આઈ.ટી.માં સાયન્સ ભણેલો! દિગ્દર્શક તરીકે ભરજુવાનીમાં પહેલી જ ફિલ્મમાં કેટલાયની તકદીર બદલાવી નાખી : આમીર ખાન, જૂહી ચાવલા, આનંદ મિલિંદ, ઉદિત નારાયણ, અલકા યાજ્ઞિાક, સિનેમેટોગ્રાફર કિરણ દેવહંસ વગેરે વગેરે.

પછી પણ સેન્સિબલ ફિલ્મ્સ બનાવી  ‘જો જીતા વહી સિકંદર’, ‘અકેલે હમ અકેલે તુમ’, શાહરૃખ-ઐશ્વર્યાવાળી ‘જોશ’. ત્યારે ય સિક્કો ચલણી હતો. અને આજે તો હિન્દી ફિલ્મોમાં ટિકિટબારી પર સૌથી વધુ પૈસા ઉસેડી શકતો મેગાસ્ટાર કઝીન આમીર સાવ ઘરનો છે જ. અને પબ્લિક તો આજકાલ વોટ્સએપનું ગ્રુપ નથી છોડી શકતી!  માલમિલકત તો દૂરની વાત છે. ફિલ્મસ્ટારોની ઝલક મેળવવા ધાર્મિક દર્શન જેવી ધક્કામુક્કી કરે છે.

પણ વર્ષો પહેલા મન્સૂર ખાને ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી જ નહિ, મુંબઈ શહેર પણ છોડી દીધું! આજે તો આમીરની જૂની ઓળખાણો વટાવવા લોકો કોમર્શિયલ ફાયદો જોઈને દોડી જાય, ત્યારે મન્સૂર વર્ષોથી તામિલનાડુના હિલ સ્ટેશન કૂનૂરમાં એના બેકગ્રાઉન્ડના પ્રમાણમાં નાનકડા રળિયામણા મકાનમાં પરિવાર સાથે રહે છે, અને ખેતી કરે છે!

spkl2પત્ની ટીના અને ટીનએજર સંતાનો પાબ્લો અને ઝયાન પણ જોડે છે. નીલગિરિની પર્વતમાળા પાસે ચીઝ બનાવે છે. થોડા વખત પહેલા પરિવાર સાથે બે વર્ષ માટે આખા ભારતની યાત્રા કરી હતી. એક આજે અપ્રાપ્ય એવું નાનકડું પુસ્તક ‘થર્ડ કર્વ’ બનાવીને વિદ્યાર્થીઓમાં વહેંચ્યું હતું. જેમાં ચમકદમક અને માત્ર આર્થિક વિકાસ પાછળની આંધળી દોટ સામે સાયન્ટિફીક સમીક્ષા સાથે લાલબત્તી હતી.

મન્સૂર કહે છે કે ”ફિલ્મોમાં ક્યાંક મને લાગ્યું હતું કે હું સેકન્ડહેન્ડ બની ગયો છું. કોઈના આઇડિયાથી ઈન્સ્પાયર થાઉં છું કે પછી અન્ય કોઈ (પ્રેક્ષકો-વિતરકો-સ્ટાર્સ)ને કેવું લાગશે એ વિચાર્યા કરું છું. પણ પ્રકૃતિ સાથે ખેતી કરવી એ ફર્સ્ટહેન્ડ એક્ટિવિટી છે. ઓરિજીનલ ક્રિએટીવિટી. બધો આનંદ મૂકીને ઉતરેલી કઢી જેવા મોં રાખી ફકીર બની જવું એમ નહિ. પણ સુખસગવડોથી જીવતાં જીવતાં એટલું ધ્યાન જાગૃત બનીને ગાંધીજીની જેમ રાખવું કે આપણી તૃષ્ણા બેહિસાબ, બેસુમાર છે. પણ આ ધરતી, પર્યાવરણ જે આપે છે એ મર્યાદિત છે!”

વાતો કરવી સહેલી છે ત્યાગની. અને ખિસ્સા ખાલી હોય ત્યારે તો બધા કરતાં જ હોય છે, પણ લક્ષ્મીથી લાઈમલાઈટ બધું જ હાથવગું હોય ત્યો એ છોડીને ફિલ્મી રોમેન્ટિક યંગથીંગ્સની જેમ દુનિયાથી દૂર શાંત સુંદર કુદરતના ખોળે એક કોટેજ બનાવી સ્વર્ગની સાધના કરવી એ અઘરું છે. ઈમ્તિયાઝ અલી શહેરમાં રહીને એ સૂફી જીંદગી વીતાવે ને પડદા પર દર્શાવે છે. મન્સૂર ખાને તો કોઈ હલ્લાગુલ્લા મીડિયા એટેન્શન વિના જ એનો અમલ વર્ષોથી કરે છે.

એકચ્યુઅલી મહાવીર સ્વામીએ આવી જ વાત કરેલી કંઈક.

***

બે ઘડી બહુ અટપટી ધાર્મિક ફિલસૂફીઓ અને હથોડાછાપ ઉપદેશના ભયભીત કરી દેતા વ્યાખ્યાનો ભૂલી જાવ. એક ડિફરન્ટ મોડર્ન પરસ્પેક્ટિવથી વિચારો. મહેલોમાં રહેતા કસાયેલા શરીરવાળા યોદ્ધા રાજપુત્ર મહાવીર ‘બી વન વિથ નેચર’ થવા માટે ચૂપચાપ બધું રજવાડું છોડી એક્ઝિટ લઈ ગયા. નેચરલ મીન્સ નેચરલ, એટલે વસ્ત્રો પણ નહિ, આભૂષણોનો ઠાઠઠઠારો નહિ. જીવદયા અને અહિંસા એટલે કે ઓછામાં ઓછું મેળવવાનું. કશુંક છીનવી લેવું કે – જરૃરથી વધુ ભોગવવું એ ય હિંસા છે.

કુદરતના કાનૂનમાં ક્યાંય પરિગ્રહ એટલે કબજો, સંગ્રહ, માલિકીભાવનું પઝેશન પ્લસ ગ્રીડ નથી. માટે અપરિગ્રહમાં રહેવાનું. કોઈ જીવજંતુને પણ નડવાનું નહિ. કોઈ યંત્રના ઉપયોગ વિના (જેમ કે પૈડાંવાળો રથ) કે પશુની એનર્જી (જેમ કે, ઘોડો-બળદ) ચૂસ્યા વિના માત્ર ચાલીને જ જેટલો થાય એટલો વિહાર કરવાનો. સૂર્યાસ્ત ઢળે ને પંખીઓ જેમ માળામાં આવીને સૂઈ જ જાય એમ અંધારું થાય એટલે ભોજન એ પહેલાં જ કરીને જંપી જવાનું. અજવાળાં સમયે ઉઠી જવા માટે! એન્વાયર્નમેન્ટ કન્સર્નની રીતે કહો તો મિનિમમ રિસોર્સીઝ એટલે મિનિમમ ફૂટપ્રિન્ટસ. સ્પિરિચ્યુઅલ એંગલથી કહો તો ઓછામાં ઓછું કર્મબંધન.

હિન્દુ ઋષિઓ આ લાઈફ સ્ટાઈલને બ્રહ્મચર્ય કહેતા. જી ના. આ શબ્દને કમરની નીચે આવેલા પ્રજનનઅંગની તાળાબંધી સાથે કોઈ સંબંધ નથી. મહાભારતમાં એકથી વધુ સ્ત્રીઓના પ્રિયતમ કૃષ્ણ પણ પોતાને બ્રહ્મચારી ગણાવે છે. ઉપનિષદ મુજબ બ્રહ્મચર્ય એટલે નેચરલ ઈકો ફ્રેન્ડલી લાઈફ સ્ટાઈલ. ખપ પૂરતું જ લેવાનું. સહજભાવે જીવવાનું. જે મનમાં હોય એ પારદર્શકતાથી પ્રગટ કરવાનું. વધુ પડતા પ્રતિકારનો સ્ટ્રેસ ભોગવ્યા વિના સમય-સંજોગો સાથે પાણીની જેમ રંગ-ગંધ-આકારહીન બનીને વહેતા જવાનું. ઉમળકો થાય અને પરસ્પરની સંમતિ હોય તો પ્રેમ-સમાગમ પણ બ્રહ્મચર્ય બ્રહ્મ (અદ્રશ્ય ચૈતન્ય / પ્રાકૃતિક પ્રાણઊર્જા)ના ઈશારે એને અનુકૂળ થઈ જીવવું તે! સહજ મૈથુનનો આનંદ પણ પ્રાકૃતિક અને ઈશ્વરીય છે. સૌંદર્યનું સુખ પણ. પણ બળજબરી કરવી કે છેતરપિંડી કરવી એ વિકૃતિ છે. પ્રકૃતિ નથી.

ભારતીય સાધુ જીવનમાં એટલે જ એક જગ્યાએ જ પડયા પાથર્યા રહેવાની ના હતી. સાધુ તો ચલતા ભલા. એને ભિક્ષા માંગવાનો અધિકાર હતો. કારણ કે, પેટની રોટી તો જીવન ટકાવવા જોઈએ. પણ એમાં વધુ પડતો રસ કે મનગમતી પસંદની ફરમાઈશ ભળવા લાગે તો એ ભોગવવા કોઈની ગુલામી કરવી પડે. અને એમાં આત્માની સ્વતંત્રતા રહે નહિ. ચમત્કારિક સાધનાસિદ્ધિ તો ઠીક છે છોકરાં રમાડવાના જાદૂઈ ખેલતમાશા છે. પણ જો સતત બીજા પર આધારિત જ રહેવાનું થાય, તો લાલસા વધતી જાય. એને સારું લગાડવા માટે આપણે ખોટું કરતાં શીખવું પડે. તો ચિત્ત નિર્ભયપણે મૌલિક વિચારો કરી ન શકે. તો અંદરની સંવેદનશીલતા ગૂંગળાઈ જાય. ફીલિંગ શુદ્ધ ન રહે. શિશુસુલભ યાને ચાઈલ્ડલાઈક વિસ્મય ખોવાઈ જાય.

અને તો નેચર સાથેની, પરમ સાથેની મૌન કનેક્ટિવિટીના સિગ્નલ ખોરવાઈ જાય. માટે અપેક્ષા વિના અજાણ્યા પાસેથી રેન્ડમ ભિક્ષા લેવાની. એમાં વાસી બાજરાનો રોટલો ય મળે અને તાજી મીઠાઈના ચોસલાં. જે મળે તે હરિ ઈચ્છા કરી જીવન કૃષ્ણાર્પણ કરતાં રહેવાનું. ભોગવવાનું ખરું, પણ માંગવાનું નહિ. ઈશ્વરના ઈશારે જીવન છોડી દેવાનું. એ આંગળી પકડીને ચલાવે કે વ્હાલથી તેડીને ખભે બેસાડે. જે ગમે જગદ્ગુરુદેવ જગદીશને…

ગાંધીયુગના રતન જેવા સ્વામી આનંદે એ જમાનાની બહુ દુર્ગમ ગણાતી ગંગોત્રી-કેદારનાથની યાત્રાના અનુભવો લખ્યા છે. એ વખતે બાબા કાલીકમલીવાલાનું સુખ્યાત સદાવ્રત. મોટાભાગના સંસારત્યાગી સાધુઓ પણ ત્યાંથી સીધુંસામાન ભરી લે. એક અજાણ્યો અલગારી સાધુ ત્યાં જાડા રોટલા એટલે ટીક્કડ ખાવા આવ્યો. લોટ સદાવ્રતમાંથી લઈ જાતે જ શેકીને ખાધા. ચાલતો થયો કે કોઈ પરગજુએ બૂમ પાડી. ‘બાબા, આગળ કશું મળશે નહિ. મોસમ ખરાબ છે. અહીંથી બે ટંકનો લોટ/રોટી લઈ જાવ.’

સાધુ થોભ્યો. પાછું વળીને કહે ”પ્યારે, સાધુ શામ કી ફિકર નહીં કરતા!”

આ થઈ સાધુતા. જેને ટીવી કેમેરાની મોહતાજી નથી. શિબિરો ભરીને સમાજમાં દેખાડો કરવો નથી. સંસાર છોડવાના બહાને નવો સંસાર વસાવવો નથી. પોતાની વિચારધારાના ચેલાચેલી શોધવા નથી. વૈભવી આશ્રમો માટે જમીનસંપાદન કરવું નથી. પોતાના કેલેન્ડર-ડાયરી છપાવી પ્રચાર કરવો નથી. લોકો આવે ને ફોટા છપાય તો સારું, ન થાય તો વધુ સારું એકાંતનો આરામ મળ્યો – એ પ્રકારની સંતુલિત સ્થિરતા સાહજિક છે. ને નવી નવી યાત્રાનો રસિક રોમાંચ છે. આવું નથી એટલે આપણે ત્યાં સંન્યાસીઓ બહુ છે, પણ સત્ય-સાત્વિકતા-સદાચાર નથી. મંદિરો વધે છે, પણ માણસાઈ વધતી નથી!

lotus_by_mattthesamuraiઆવતીકાલની ફિકર કરવાવાળો ભગવાન છે. નદીના જળમાં ડૂબકી મારીને ન્હાવ, બાલટી ભરીને ઘેર લઈ જાવ, ખોબો ભરીને પીવો – પણ આખી નદી ઘરની તિજોરીમાં સમાશે? બધું જ પાણી કોઈ રોકેટોક નહિ તો ય પી શકાશે? એમ આ અનંત વિરાટમાં જે મળ્યું એની મોજ માણતા માણતા બાકીની લીલા મુગ્ધભાવે નિહાળ્યા કરવાની. આ વૃત્તિ કેળવાય તો કપડાના રંગ બદલાવી દીક્ષા લેવાની જરૃર નથી. પોતાનું કર્મ હસતાં હસતાં કરતાં જવાનું. ફિકર કરશે નરસિંહનો શામળિયો, મોરારિબાપુનો રામ, કબીરનો માલિક, સેઈન્ટ વેલેન્ટાઈનનો જીસસ, જલાલુદ્દીન રૃમીનો અલ્લાહ, સમ્રાટ અશોકનો બુદ્ધ!

પ્રેક્ટિકલી, તદ્દન સૂફી-સાધુ ન થઈ શકાય એ ય સ્વાભાવિક છે. પણ થોડા હોશમાં તો જીવી શકાય ને. બહારના કોલાહલને મ્યૂટ કરીને નિરાંતની નવીનતા માણવાનો સમય તો કાઢી શકાય ને ? ભક્તિ- બંદગીના નામે વૈભવી ઉત્સવો કરવાને બદલે થોડુંક પ્રભુના પયગંબર બાળકોની નવી પેઢી માટે, આસપાસની સૃષ્ટિ માટે તો કરી શકાય ને !

પણ એ માટે ઘેટાંની જેમ જ્ઞાાતિ, ધર્મ, રાજકીય પક્ષો કે પૈસાપાત્ર કંપનીઓને ત્યાં ગીરવે મૂકેલું ચાપલૂસ મગજ છોડાવવું પડે. ડેવિડ ફિન્ચરની ‘ફાઇટ ક્લબ’ ફિલ્મમાં આ આંધળી બહેરી અને લાઉડ બોલકી એવી રેસમાં ઘૂટન અનુભવતા સેન્સિટીવ થિકિંગ સોલની કાળઝાળ વેદના હતી. પુનરપિ જન્મમ્, પુનરપિ મરણમ્ જેવો આ ચકરાવો ફર્યા જ કરે છે. આખી જિંદગી શું પેટ્રોલ પંપે ફ્યુઅલ પુરાવવામાં અને રેસ્ટોરાંના ટેબલ પર આપેલા ઓર્ડરની વેઇટ કરવામાં જ પૂરી કરવાની છે ? નવી કાર, નવો બંગલો, નવો મોબાઇલ, નવી પાર્ટી, નવો ડ્રેસ, નવા ઘરેણાં…. બસ, એના સપનાની પાછળ હાંફળી ખુલ્લી જીભમાંથી લાળ ટપકાવતા દોડયા કરવું એ જ લાઇફ છે ?

સ્ટોપ. એન્ડ થિંક. બધા વ્હાઇટ કોલર જોબ/ પ્રેસ્ટિજની કઠપૂતળીઓ થતા જાય છે. આપણે કોઈ મહાન લડાઈ નથી લડી. ધર્મ- જ્ઞાાતિ, સંસ્કૃતિને પરંપરાના છૂટકિયા અહંકાર માટે ટોળામાં ભેગા થઈ નારાબાજી કે ભાંગફોડ કરવી એને આપણે વીરતા માનીએ છીએ. આપણે કોઈ ભયાનક મંદી નથી જોઈ. આપણી લાઇફમાં ઢળતી સાંજની એકલતા જોડે રૃટિન બોરિંગનેસને લીધે આવતા ડિપ્રેશનનો કંટાળો આપણે મહારોગની કંગાળ પીડા માનીએ છીએ. બકૌલ ફાઇટ ક્લબ, વી આર મિડલ ચિલ્ડ્ર્ન ઓફ હિસ્ટ્રી. નો પર્પઝ ઓર પ્લેસ !

આપણે ઉછરીએ છીએ બસ ટી.વી. મોબાઇલના હાથમાં. બધા સામુહિક સપના જોયા કરે છે, ટિકિટના પૈસા વસૂલતા બિઝનેસ મોટીવેટર્સે ઉધાર આપેલા કે એક દિવસે આપણે બધાં કરોડપતિ થઈ જઈશું, બધા ફેમસ રોકસ્ટાર થઈ જઈશું, બધાની લાઇફમાં ફિલ્મી હીરો- હીરોઇન જેવા પાર્ટનર્સ આવશે, આપણા બાળકો સુપર સેલિબ્રિટી જ બની જશે.

પણ આવું થવાનું નથી. સ્કૂલોથી પોલિટિક્સનો કોર્પોરેટ પ્રોફિટ વધ્યા કરશે. પણ તમામેતમામ ભૌતિક સંપત્તિમાં ગરીબથી અમીર, ગુમનામથી નામંકિત થઈ શકવાના નથી. કારણ કે, બધા એકસરખા શ્રીમંત હોય એને શ્રીમંતાઈ જ ન કહેવાય. બધા જ ફેમસ થઈ જાય તો ફેન કોણ થાય? એ ફિલ્મમાં તો વાસ્તવના આવા વિરાટદર્શનથી હતાશ નાયક ડલ લાઇફને એક્સાઇટિંગ બનાવવા પહેલા લોહી રેડતી મારામારીના ખાનગી દંગલ યોજે છે.

ઉપરઉપરથી સિવિલાઇઝ્ડ દેખાતી સોસાયટીમાં અંદરથી તો બધા ભૂખ્યા રાની પશુ છે. હિંસામાંથી એમને કિક લાગે છે ! ગાંધી એમને ડલ લાગે છે અને જેવો આ વિષચક્ર સામે વિપ્લવ કરવા જાવ, એટલે વિદ્રોહને ઉપરવાળા તો ઠીક, નીચેવાળા જ ખતમ કરી નાખશે. કારણ કે, એમનું મૃગજળિયું ઘેન સચ્ચાઈના તાપમાં વીખેરાઈ જાય, એ એમને ગમતું નથી ! એટલે ‘મારે સામો પ્રહાર કરી મળતા બદલાનો આનંદ નથી જોતો, પણ સામાને બદલવાના પરિવર્તનનો સંતોષ જોઈએ છે.’ એવું માની જીવતા ગાંધીએ મરવું પડે છે, હડધૂત થવું પડે છે.

જસ્ટ થિંક, એવી કેવી ઘેલછા કે એકદમ અંગત પોતીકાઓ સિવાય કોઈ નથી જોવાનું, એવા અંદર પહેરવાના બ્રા અને જાંગીયા પણ કોઈકના નામના બ્રાન્ડેડ હોય?! નિજી જીંદગીની- પસંદગી પર એડવર્ટાઇઝીંગની આવી તરાપ? ફ્રી વિલની ચોઇસ પર?

***

૧૯૯૯માં એક ફિલ્મ આવેલી ‘ઇન્સ્ટિન્ક્ટ’ બહુ વખણાઈ કે જોવાઈ નહિ. પણ લાજવાબ, અદ્ભુત ફિલ્મ હતી. ફિલ્મ પૂરી થાય ને વિચારો શરૃ થાય એવી!

ટોકેટિવ છતાં ઇન્ટરેસ્ટિંગ ફિલ્મનું પ્રિમાઇસ કંઈક આવું છે. એક અમેરિકન નૃવંશશાસ્ત્રી જંગલોનો અભ્યાસ કરવા આફ્રિકા જાય છે. વર્ષો સુધી ગાયબ થઈ જાય છે. મળે છે ત્યારે એક ગોરિલ્લાના જૂથ સાથે રહેતો હોય છે અને માણસોના ખૂન કરી નાખે છે (પછીથી પ્રગટ થાય છે રહસ્ય કે જેમના ખૂન થયા એ ગેરકાનૂની શિકારીઓ હતા) બાદમાં એ તદ્દન મૌન થઈ જાય છે. એ માનસિક અસ્થિર અને હિંસક ગણાયેલા વૃદ્ધને જાલિમ અમેરિકન જેલમાં ટ્રાન્સફર કરાય છે, જ્યાં એક કરિયર બનાવવા માટે ઉત્સાહી એવો મનોવિજ્ઞાાની એમનો લીગલ રિસર્ચ કરી ફેમસ થઈ જવાની ઝંખનાથી પરમિશન લઈને આવે છે…

skpl5અને ઉત્તમ કળાની જેમ એ ફ્રેમની બહાર જઈને સવાલો ઉઠાવે છે. એન્થની હોપકિન્સે જેનું પાત્ર બેનમૂન રીતે ભજવેલું એવો જંગલી પાગલ ગણાયેલો વૃદ્ધ પ્રોફેસર કહે છે કે, ‘આ દુનિયા ટેકર્સે ભ્રષ્ટ કરી છે. યુગો પહેલાં પૃથ્વી પર જીવન શરૃ થયું ત્યારે માણસ જંગલી જોડે રહેતો હતો, એટેલ આટલી પ્રગતિ કરી શક્યો. એ મૂળિયાના જોરે! આજે તો મહાનગરમાં લૂંટ, બળાત્કાર, ઈજાનું જોખમ જંગલ કરતા વધુ છે!’ (બાપડા પ્રાણીઓને લાગણી તો હોય છે, પણ બેવકૂફ બદમાશ ઇન્સાનોની જેમ એ દુભાતી નથી!)

હજારો વર્ષો પહેલાં હન્ટર્સને પ્લાન્ટર્સ હતા. એ ખતરારૃપ નહોતા. કારણ કે એ જરૃર પૂરતો જ શિકાર કરતા કે વાવેતર કરતા. પોતાની જરૃરિયાતથી આગળ આવેલી એમની કોઈ મહત્ત્વકાંક્ષા નહોતી. માટે એ લડતા, પણ કોઈ (રાજ્ય કે ધર્મ ખાતર) યુદ્ધ કરી બીજાને લડાવતા નહિ. એમની હિંસા પોતાના સર્વાઇવલ, ડિફેન્સ પૂરતી હતી. શિકાર કે ખેતી પણ પોતાની ભૂખ મિટાવવા માટે.

પણ પછી આવ્યા ટેકર્સ. જે માનવજાતના બની બેઠેલા ભગવાનો થઈ ગયા, ધરતીની માલિકી એમણે બથાવી પાડી. એ ટેકર્સ એટલે વેપારી વૃત્તિવાળા. ઓથોરિટી જમાવવામાં આનંદ આવે તેવા. એમણે બધું બગાડી નાખ્યું. હું કેમેરા લઈને ગોરિલાઓ પાસે જતો તો એ ભડકતા. કારણ કે એમને મશીન સામે વાંધો હતો. પછી એમણે મને એમનો ગણી લીધો. માણસોએ નુકસાન પહોંચાડયું ને પોતાના ચુકાદા આપી એને ગુનેગાર ઠેરવ્યો પણ પ્રાણીઓએ સાચવીને રાખ્યો.

એ આક્રમણ કરતા, પણ સ્વરક્ષણ અને ભક્ષણ પૂરતું. એમની ઇચ્છાઓ અસંખ્ય નહોતી, જીંદગી સિમ્પલ હતી. પ્રકૃતિ એમનું ઘર હતું પ્રોપર્ટી નહોતી,  એટલે એ મારું ધ્યાન રાખતા એમાં ફેમિલીનો મીનિંગ સમજાયો. કોઈ કશું બોલે નહિ, પણ આપણી સામે કાળજીથી જોવે એ એમની હાજરીનો ખામોશ અહેસાસ છે… એ સ્વજન હોવાનું સુખ!”

રોમાંચક ઘટનાઓ વચ્ચે મિસ્ટર નેચર જેવા પ્રોફેસર પેલા યુવા સાઇકિયાટ્રિસ્ટને સમજાવે છે કે, માણસની મૂળભત નબળાઈ છે : કન્ટ્રોલ. દરેકને બીજા પર કાબૂ મેળવીને ગ્રેટ કે રિચ બની જવું છે. એમાંથી ખટપટ, જૂઠ, ઇર્ષા, અપરાધ જન્મે છે. ફ્રીડમના ડ્રીમ જોતો માણસ પણ બીજાને કન્ટ્રોલ કરવા મથતો રહે છે! કારની સ્પીડ કે એસીનુ ટેમ્પરેચર કે ટીવીનું વોલ્યુમ- બધા કંટ્રોલ આંગળીના ટેરવે રાખી એ પોતાને ‘બોસ’ સમજે છે. પછી એના આ લોભને થોભ નથી એટલે એને ‘ડ્રીમ ઓફ ફ્રીડમ’ ગમતું નથી.

ડાયરેક્ટર ‘ઇન્સ્ટિંક્ટ’માં બે-ત્રણ અગત્યની વાતો વાર્તામાં ગૂંથીને આપણને કહે છે. એક, આઝાદી અસંભવ નથી પણ સામે દેખાતી વાડને ઓળંગીને વાઇલ્ડ કૂદકો મારવાની આગ અંદર ભભૂકવી જોઈએ. અને એ પોતાની અંદરથી ઉઠાવી જોઈએ. પારકી સલાહને લીધે ખુદનું જીવન જીવી ન શકાય. બે, આપણે બધા જ કોઈને કોઈ ઇલ્યુઝન (ભ્રમણા)ના ગુલામ છીએ. બહાર જે મહોરું પહેરીએ તે, અંદરથી ચાલાક, ગણત્રીબાજ છીએ. કોઈને કેવું લાગશે એ વિચારીને જાતને અને સામેવાળાને છેતરીએ છીએ. બધું પ્રોગ્રામ્ડ કેલ્ક્યુલેશન છે. સફળતા માટે જીહજૂરી, ઘૂસણખોરી, પંચાત, કૂથલી, કોને શું સારું લાગશે જેનાથી આપણને કશોક ફાયદો થાય એમ માનીને સતત જીવવાના નામે માત્ર જીવવાનું નાટક જ કરતા રહીએ છીએ!

યસ, આપણી અંદરના અસલી અવાજને ઘોંટીને આપણે સમાજ, ધર્મ, પરંપરા, દેશના ચોકઠામાં જાતને ફિટ કરીએ છીએ. માનો કે થોડે અંશે એ અનિવાર્ય ગણો તો ય – એટલિસ્ટ, એવું થાય છે એનું અંદરથી ભાન તો હોવું જોઈએ ને? તો થોડુંક ટોલરન્સ આવશે. બીજાનો સ્વીકાર થશે. પણ આર્ટિસ્ટ કે રેશનાલીસ્ટ કે કવિ થઈને ફરતા લોકો, જરાક ખોતરો અને વાત એમની ગમતી માન્યતા કે આસ્થાની આવે એ પછી ખાનદાન હોય- કોમ હોય- ધર્મ હોય- વોટએવર એટલે તરત જ જડસુ, હિંસક, રેઝીસ્ટન્સ ડેવલપ કરી લે છે. લાજવાને બદલે ગાજવા લાગે છે. એન્ડ ધેટ્સ ધ પિટી, ધેટ્સ ધ ડેન્જર.

રીડર બિરાદરોને થશે કે, તો શું મન્સૂર કે મહાવીરને જેમ બધું છોડી જંગલમાં કે પહાડો પર જતા રહીએ? વેલ, એ ય ત્યારે થાય, જ્યારે એ બંનેની જેમ સુખસગવડોથી પહેલા પૂરા ધરાઈ ગયા હો. (બંને સંપન્ન પરિવારના ફરજંદ હતા !) અંદર અધૂરપ હશે, તો આવું પલાયન બનાવટી ને તકલાદી નીવડશે.

બુદ્ધના મધ્યમ માર્ગે એવું કહી શકાય કે ‘ફેક નીડ્સ’થી દૂર રહો. કન્ટ્રોલ ફ્રીક ન થાવ. જીવન મસ્તીથી રસભરપૂર માણો, પણ કોઈના માર્કેટિંગ રોબોટ બનીને નહિ. ખુદની મરજીથી. મોંઘી કાર લો, તો ય જરૃર વગર એ વાપર્યા ન કરો. પગે ચાલવાની કે કોઈકના બાઇકની પાછળ બેસી જવાની સાહજિકતા કેળવો. ફોર્માલિટી ઘટાડશો, તો નોબિલીટી વધશે! બહુ બધો સંગ્રહ- પરિગ્રહ ન કરો. તબીબી- શૈક્ષણિક- પારિવારિક જરૃરિયાતોથી વધુ પ્લાનિંગ ન કરો. સેક્સ, ડાન્સ, મ્યુઝિક, એન્ટરટેઇનમેન્ટ, ટ્રાવેલિંગ બધું જ માણો, પણ જરા ડિટેચ્ડ રહીને. ગીતામાં કહ્યું છે, એમ મમત્વના એટેચમેન્ટને ઘટાડીને. સાક્ષીભાવે. 

આપણી પહેલાં ય આ ભોગવિલાસ હતા, ને આપણા પછી ય રહેશે. માટે મુગ્ધતાથી આનંદ માણો, પણ એના માલિક બનવામાં જીવન બરબાદ ન કરો. વસ્તુઓ કે વ્યક્તિઓને બદલે અનુભૂતિઓ અને આત્મનિરીક્ષણ બાબતે ક્રેઝી બનીએ. એક્ચ્યુઅલી, ફ્રીડમ બાબતે આપણે કોન્ફિડન્ટ નથી – ડરપોક છીએ. લિવ ધેટ સેફ્ટી મોડ.

રિમેમ્બર, પૈસો કમાવો પડશે આવું લખવા- વિચારવા- ફિલ્મ બનાવવા- બૂક છપાવવા- જીવવા માટે ય. પણ પૈસો જેટલો વાપર્યો એટલો જ આપણો છે. સાચવ્યો એ તો પારકો છે. આપણે ખોટા કેરટેકર તરીકે એના લોહીઉકાળા કરતા રહ્યા ! તમને અંદરથી અફસોસ છે કે કશુંક ખરેખર ગમતું હતું એ કરવાનું રહી ગયું ! મરતા પહેલા એ કરવું છે? તો ક્યારે મરવાનું થશે, એની ગેરન્ટી નથી. સ્ટાર્ટ ઇટ ટુડે.  (શીર્ષક પંક્તિ: ઉદયન ઠક્કર)

ફાસ્ટ ફોરવર્ડ

‘પ્રેમનો વિરુદ્ધાર્થી શબ્દ શું?’- નફરત? ઉપેક્ષા? ક્રોધ? વેર? હિંસા?… ના. ઓપોઝિટ ઓફ લવ ઇઝ ફીઅર. પ્રેમનો વિરુદ્ધાર્થી શબ્દ છે ભય!

(ગાંધીજીના ગ્રાન્ડ ડોટર, તારા ગાંધી ભટ્ટાચાર્યજી)

spkl3

————-

સ્પેક્ટ્રોમીટર * જય વસાવડા
ગુજરાત સમાચાર ૫ ફેબ્રુઆરી, ૨૦૧૭

 
24 ટિપ્પણીઓ

Posted by on ફેબ્રુવારી 10, 2017 in cinema, feelings, inspiration, philosophy, Uncategorized

 
 
%d bloggers like this: