RSS

દસ વરસ : ૨

16 May

દસ વરસ : ૧નો તો અધધધ પ્યારભર્યો પ્રતિસાદ તમે બધાએપાઠવ્યો…દિલ સે થેન્ક્સ. જો કે, આ તો મારી દિમાગી ડાયરીના થોડા પાના છે, બધાને રસ ના યે પડે…એટલે રસ લેવા માટે ડબલ થેન્ક્સ.

ઘેર મમ્મીને તો ઠીક અમને ય સંતોષ થાય એવો સાધુ ક્યાંથી ગોતવો ?

કોઈ ધારાવાહિક નવલકથાના હપ્તાની જેમ છેલ્લે અહીં અટક્યા હતા. વેલ, સ્મરણો મારાં હોવાથી કંઈ બીજા માટે એટલા જ મહત્વના કે રસપ્રદ બની જતા નથી. એટલે એક વર્ષોની આદતવશ સહજ પ્રયાસ એટલો થયો કે અટકું એવી રીતે કે થોડીક નીરસતા ઘટે. પણ વાત ગમે તેટલી નાટ્યાત્મક લાગે ને હું ભલે લેખક હોઉં…અહીં કશું ય મોણ નાખીને બિલકુલ લખતો નથી. પહેલા જ ચોખવટ કરી કે આ લખવાનો કોઈ એજેન્ડા નથી. જીવનમાં ભરપૂર ડ્રામા છુપાયેલો છે, એ હું ફક્ત માનતો જ નથી, અનુભવું પણ છું. એટલે આશ્ચર્યપ્રેરક ઘટનાઓ પણ જેમ બની છે એમ જ લખું છું. ઉલટું બહેલાવવાને બદલે ટૂંકમા પતાવું છું, અત્યારે.

એવામાં યાદ આવ્યું કે શાળાનો સહપાઠી અને લાગણીશીલ મિત્ર કેતન શેઠ ( એણે ય થોડા સમય પહેલા જ ત્યારે એના મમ્મી ગુમાવેલા !) વચ્ચે એક જૈન મહારાજસાહેબને મળવા લઇ ગયેલો. સૌમ્ય. યુવાન. કરુણામાય આંખો, ભાવનીતરતો અવાજ, મૂંહપત્તીની પેલે પર પણ અહેસાસ થાય એવું સ્મિત. અને વિશેષ મને ત્યારે ગમેલી બાબત બે. એમના વ્યાખ્યાનમા ધાર્મિક વાતો જ હતી , પણ વિદ્વત્તાપૂર્ણ વાંચનથી છલોછલ. અને સ્વભાવમાં ઘણા જૈન ધર્મગુરુઓમાં આજે ય જોવા નથી મળતી એવી મોકળાશ ! પહેલી જ મુલાકાતમાં મેં મારાં સિનેમાશોખ અને પ્રેમ અંગેના થોડા ક્રાંતિકારી લાગે એવા અભિગમ વિષે એમને કહ્યું હતું. ધારણાથી વિપરીત એમને કોઈ જ નકારાત્મક પ્રતિસાદ આપ્યો નહોતો. બસ પછી તો મમ્મીને કેન્સર ડિટેકટ થયા બાદ નોકરીએ એક દિવસ ગયો નહિ , તો અહીં જવાનું ક્યાંથી આવે?

કેતનને પૂછી ઉપાડ્યો એ વખતે જ્યાં એ નમ્રમુનિ મહારાજસાહેબ હતા ત્યાં. એમણે એમના સુવાનો સમય હોઈ અંદર હોવા છતાં મારી વિનંતીથી અંદર આવવા દીધો. મેં ટૂંકમા પરિસ્થિતિ કહી વિનંતી કરી. મહારાજસાહેબે કહ્યું. ભલે. કાલે વહેલી સવારે મને અહીં તેડવા આવજો. આપણે બંને ચાલીને તમારા ઘેર જશું. સવારે હાજર થયો. એ તૈયાર હતા. અમે ઘેર આવ્યા. એમણે રસથી મારાં પુસ્તકો જોયા. મમ્મીની પથારી પાસે બેઠાં બેઠાં એમણે થોડી વાતો કરી. મમ્મીએ વંદન કર્યા. એમને નવકારમંત્ર સંભળાવ્યો. બહાર નીકળીને મને કહ્યું “મારા જ્ઞાન મુજબ બચે એવું લાગતું નથી. નહિ તો ચોક્કસ એવા આશીર્વાદ આપત. પરંતુ સાત્વિક જીવ જશે સાત્વિક રીતે. આપણે ફરી મળીશું.” મારાં મામાની વિનંતીથી એમની ઘેર પણ એ ગયા. બે’ક કલાક રોકાયા.

બાય ધ વે, છેલ્લા દસ વરસમાં નમ્રમુનિ બેહદ લોકપ્રિય અને પ્રભાવશાળી એવું રાષ્ટ્રીય વ્યક્તિત્વ બની ગયા છે. બેસુમાર પ્રવૃત્તિઓ, વ્યાખ્યાનો, અને એમનો પેલો સર્વસમાવેશક મોકળાશવાળો સ્વભાવ  એમણે છોડ્યો નથી. જીવનના અનેક તબક્કે હું એમણે મળ્યો છું. જૈન-અજૈનના ભેદ વિના અમે આજે ઘણી વાર સાવ એકલા બેસી વાતો કરીએ છીએ. મારા તમામ વિચારો અને જીવનપ્રવાહથી એ સુપેરે પરિચિત છે. એમના આશિષ અને માર્ગદર્શન મળતા રહ્યા છે. એ મને પ્રેમ ઉપર (જી હા, પ્રેમ ઉપર ) પ્રવચન આપવા ય બોલાવે અને હું ય જ્યાં હોય ત્યાં એમને ખાસ મળતો મળતો રહું. રાજકોટ, કોલકાત્તા,મુંબઈ… છેલ્લે હૈદરાબાદ પણ એમણે મળ્યો બ્લ્યુ જીન્સ, ટીશર્ટમા અને મ્યુઝિયમ જોવા એમની સભામાંથી આજ્ઞા લઈને ગયો ત્યારે કેટલાક ભક્તો અજાયબ નજરે મારી સામું જોતા હતા. એમની સામાન્ય તર્કમાં ગળે ના ઉતરે એવી એકથી વધુ ઘટનાઓ / શક્તિઓનો મેં જાતઅનુભવ પણ કરેલો છે. સાવ સાહજીક રીતે. એમના વિષે વધુ ક્યારેક ફુરસદે.

પણ મમ્મી ગુજરી ગયાની આગલી સાંજે, ગોંડલથી વિહાર કરી ગયેલા નમ્રમુનિ મહારાજસાહેબે અચાનક જ મોકલેલી એક ચિઠ્ઠી લઇ એક ગ્રામ્યજન આવેલા એ મેં હજુ સાચવી છે. માતા પરના લેખના વખાણ સાથે એમાં સાંત્વનાના શબ્દો આગોતરા હતા !

***

એ લેખ.

મારી લેખનકારકિર્દીનું સ્વાનસોંગ ગણાય એવો એ લેખ. જાણે વિધાતાએ એ લેખથી જ લલાટે લોકપ્રિયતા લખવાનું નક્કી કર્યું હશે ! અને કેવી આકરી કિંમતે ! એ લેખ પાછળની ઘટના જો રિવર્સ થાય તો હું આ તમામ પ્રસિદ્ધિ પાછી આપી દઉં. પણ નીયતિની બાજીમા ખેલાડી બે હોય , તો ય રમનાર એક જ છે. ડેસ્ટીની. મારો ૧૨ મેના મધર્સ ડે પર છપાયેલા ૨૦૦૨ના લેખના મને એ જ દિવસે સાદા લેન્ડલાઈન ફોન પર જેટલા પ્રતિભાવો ચંદ કલાકો મળ્યા છે , એટલા આજે ૨૦૧૨માં મોબાઈલ મેસેજીઝ કે ફેસબુક કોમેન્ટસથી પણ ફીડબેક આવ્યા નથી ! મારા અસંખ્ય આજ દિન સુધીના વાચકોએ મને નિયમિત વાંચવાનો ત્યારથી જ ચાલુ કર્યો છે. મારાથી થોડા મહિના પહેલા જ મા ગુમાવનાર વયસ્ક મિત્ર પ્રગ્નેશ મહેતા સાથે ૨૦૦૩માં આબુ ગયો તો હોટેલ રિસેપ્શનિસ્ટે કહ્યું “મેં એક જ ગુજરાતી લેખ વાંચ્યો છે, તમે એના લેખકને ઓળખો?’ ને એનું કટિંગ કાઢી બતાવ્યું ને મેં ય નવાઈથી કહ્યું, એ હું જ છું ! હજુ યે એક મહિનો એવો જતો નથી જેમાં પત્ર કે રૂબરૂ મુલાકાતમાં કોઈને કોઈ વાચકે મને એ લેખ યાદ ના કરાવ્યો હોય ! એક આખો કોથળો ભરાય એટલા પત્રો મારી પાસે એના સચવાયેલા છે ! (મેં અત્યાર સુધી એ જાણી જોઈ ક્યાંય છપાવ્યો નહોતો, પણ હવે આ દસકાને અંજલિ માટે જે માતા-પિતા પરનું પુસ્તક કરું છું એમાં આવશે, ટૂંક સમયમા જ ઇન્શાલ્લાહ)

પણ એ લખાયો કેવી રીતે? એક બે નિયમિત સંપર્કમાં ફોનથી રહેતા મિત્રોને હું અફસોસ પ્રગટ કરતો કે મમ્મીની હાલત બગડતી જાય છે, અને એમણે તો મને પ્રેમમાં નવડાવી જ દીધેલો, પણ એમની બિમારી પછી હું એમની બહુ કાળજી લેવા લાગ્યો ત્યારે એમણે એક અમારા જુના પડોશી કમળામાસીને કહેલું કે મને ખબર જ નહિ, જયને મારા માટે આટલું ખેંચાણ હશે ! મારા મોટા મામાએ આવા સંજોગો માં થાય એવી રીતે મને તાકીદે પરણાવવાની વાત કરી ત્યારે હું સુતો હતો, પણ જાગતો હતો એ એ બેઉને ખબર નહોતી. મમ્મીએ કહેલું ‘ એમ જયને હું બીમાર છું એટલે  દબાણ કરી મારે પરણાવવો નથી. એણે ગમતી કોઈ પરી મળે ત્યારે એ ભલે પરણતો. પછી અમે બંને (મમ્મી –પપ્પા) સાથે રહી એના સંસારમાં અડચણ નહિ બનીએ. હિમાલય રહેવા જતા રહીશું.’

એમના આવા વાત્સલ્ય સામે મેં શું કરેલું? એ વર્ષોમાં હું દોડધામમાં નોકરીની , પપ્પાનું પેન્શન આવતું નહોતું, ઘર મારા પગાર પર જ ચાલે.  એમમાં છણકા ઘેર વધુ થતા. મમ્મી ખીજાઈને ને હું કંટાળીને ચુપ થતો. પછી તો મેં ય બહુ વાર લખ્યું-કહ્યું છે. ચીજો ગુમાવવાની થાય ત્યારે એનું મૂલ્ય વધી જતું હોય છે ! (પપ્પાની ય છેલ્લા વરસેકથી કાળજી વધુ લેવા પ્રયાસ કરું છું, ને એમની સાથે વધુ ના રહેવાય ત્યારે મને બહુ કચવાટ થાય છે, ભલે ઘેર કામ કંઈ ના હોય !)મમ્મીના નિધન બાદ વર્ષો પછી રજનીશના એક પુસ્તકમાં વાંચ્યું : વ્હાલી વ્યક્તિના મૃત્યુ બાદ દુઃખ એની વિદાય કરતા વધુ એમના માટે / એમની સાથે શું રહી ગયું એનું હોય છે ! કેવડું મોટું સત્ય !

ત્યારે ઘેર સુવા ભૂપત / ચેતન વારાફરતી આવતા. પપ્પા-મામા-મામી-દીપ તો હોય જ. ગૌરવ-મારી મુખ્ય ડ્યુટી. એમાં ફોન પર ત્યારે જેની સાથે ખૂબ ચર્ચા કરતો (અને છેલ્લા દસકામાં મારા ઈમોશનલ અને એના પ્રોફેશનલ એટીટ્યુડનો મેળ ના આવતા સાથ જ નહિ, મારું એક મેં જ સીંચીને સર્જેલું સ્વપ્ન પણ છૂટી ગયું ) એવા એક રાજકોટના  મિત્રે વાતવાતમાં કહ્યું કે તું આ મમ્મીને લખીને દઈ દે, બહુ બોલી શકતું ના હોય તો. મમ્મીની હાલત તો પછી વધુ કથળતી ગઈ. એમાં ઝબકારો થયો..મમ્મીને એક ગિફ્ટ આપું તો? એમના પર એક લેખ લખું, જેમાં એમણે મારા માટે શું કર્યું, મારા ઘડતર અને આનંદ માટે કેવો આર્થિક, સામાજિક, શારીરિક, માનસિક ભોગ આપ્યો એ લખું તો? એમણે સવારે હાથમાં છાપું લઇ ટેવ મુજબ મારી કોલમ વાંચવા રવિપૂર્તિનું ૭મું પાનું ઉઘડે તો કેવું સરપ્રાઈઝ થાય, કદાચ જીજીવિષા જાગે. હું ય બધું એમાં વ્યક્ત કરી હળવો થઇ જાઉં !

મેં ‘ગુજરાત સમાચાર’માં મારા આત્મીય અંગત સ્વજન જેવા નિર્મમભાઈ શાહને વાત કરી. (શ્રેયાંસભાઈના અમેરિકા ભણી હવે વર્ષોથી અહીં સેટ થઇ ચુકેલા આ મોટા પુત્ર બેહદ ઉમદા ઇન્સાન છે. પણ એમના વધુ વખાણ કરીશ તો એ ભલે ગમે તેવા બોલ્ડ લેખ માટે મને કશું ના કહે , આ બાબતે મને ખીજાય એટલા રિયલી લો પ્રોફાઈલ છે ! ) એમણે કહ્યું આ એક વિશ છે , મૃત્યુના બિછાને પડેલી માના તર્પણ માટે. એમણે ગળગળા અવાજે ફોનમાં કહ્યું, ‘જે લખવું હોય તે લખો’ સ્નેહાળ સંપાદક રમણિકભાઈ પંડ્યાને કહ્યું ‘ફોટા ય જયની મમ્મીના લેજો’

અને હું લખવા બેઠો. મમ્મીની હાલત વધુ ખરાબ હતી. હું અંગૂરની છાલ દાંતેથી કાઢી એનો પોચો ગર એમના મોઢામાં મુકતો જતો. ગૌરવ થોડુંક નાળિયેર ગ્લુકોઝનું પાણી બનાવતો. એ આખી રાત આ કરતા, એમના ઝાડા વગેરે સાફ કરતા એમની પથારીની બાજુમાં બેસીને મેં ટુડે ટુડે સવાર સુધીમાં આ લેખ લખ્યો. ત્યારે રાજકોટ પત્રકાર વિરલ વસાવડા એનું પ્રૂફ રીડિંગ કરતો , એનો ફોન આવ્યો – એણે એ બહુ ગમેલો. પણ એ લેખ મેં કોઈ સંદર્ભ કે ગોઠવણી વિના મમ્મીના બિછાને એની સારવારમાં જ લખેલો. હા, એટલું ધ્યાન રાખેલું કે એમાં ક્યાંય વચ્ચે હું કે મારી ફિલસુફી ના આવે. બસ એક બયાન જ આવે., જે દરેક સંતાન દરેક માતાને પ્રેરણારૂપ બને. કોલમ મારી પર્સનલ સ્પેસ ખરી પણ, લાખો વાચકો વાંચતા હોય ત્યારે મોરલી હું એને પ્રાઇવેટ સ્પેસ બનાવી ના શકું. મારી મમ્મીની જ વાત વંચાવવા વાચકનો વખત બરબાદ કરવાનો મને હક નથી. એટલે આ એક અપવાદ સિવાય મેં કોલમમાં આટલી હદે અંગત-વ્યક્તિગત કશું લખ્યું નથી.

મમ્મીની જાન્યુઆરીથી જેની છાયા અમારા પર ફરી વળી એ બીમારી બાદ પણ એ મારા લેખો વાંચતી. એની બિમારીમાં ય મારા લેખ ચાલુ જ હતા. ના લખું તો એણે એબ્નોર્મલ લાગે. જો કે એમાં મૃત્યુ, માંદગી જેવા વિષયો પ્રવેશી જતા એ વાંચતી ય ખરી. પણ આ વિચાર આવ્યો ત્યારે મોડું થઇ ગયું હતું. ૧૨ મે, ૨૦૦૨ની સવારે એમના ફોટા સહિત છપાયેલા એ લેખને ટેવ મુજબ પપ્પાએ જ પહેલા છાપું હાથમાં લઇ મમ્મીને બતાવ્યો. ત્યારે એની હાલત બહુ જ નબળી હતી. એણે ટગર ટગર ફોટો જોયો. લેખ જોયો. પણ કણસીને પડખું ફેરવી ગઈ. અમે વાંચી સંભળાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ વ્યર્થ. એણે બહુ ગમતું અને જયારે અમે સંભાળવીએ ત્યારે પથારીમાંથી રિસ્પોન્સ આપે એ ‘જબ ભી યે દિલ ઉદાસ હોતા હૈ’ ગીત પણ મુક્યું. આ વખતે એમાં ય એણે મોં ફેરવી લીધું. એની તબિયત ખરાબ હતી. અંતે આ હેરાનગતિ અમે પડતી મૂકી , એને બહુ ખ્યાલ પણ રહેતો નહોતો.

જે લેખ આટલા બધા વાચકો સુધી પહોંચ્યો, એમના દિલમાં વસ્યો…એનો મૂળ હેતુ અધુરો જ રહ્યો. મારે મમ્મીને એના માધ્યમે કહેવું હતું. ‘આઈ લવ યુ. થેંક યુ’. એ સમજી શકે એવી સ્થિતિમાં નહોતી. વાચકોના ફોનનો ધોધ વરસ્યો એમાં મેં કહ્યું દુઆ કરો…ખબર નહિ, એમના છૂટી જવા માટે કદાચ લેખ વાંચી વધુ પ્રાર્થના થઇ હશે – રાત્રે કેટલાક સીમટોમ્સ મેં નિત્યક્રમ મુજબ ડૉ. ચિરાગને કહ્યા. સતત અમને મુશ્કેલીમાં માર્ગ બતાવતા, ફાઈટ આપતા, દરેક દુખાવાનો ઈલાજ શોધતા  – પોતાના પુત્રજન્મના સમયે પણ અમારી ટ્રીટમેન્ટ માટે હાજર થતા એ દોસ્તે આ વખતે કહ્યું – જય, બી પ્રિપેર્ડ. હવે શાંતિ, કોઈ મેડિકલ રોલ રહેતો નથી.

બીજે દિવસે બપોરે મમ્મીએ અંતિમ શ્વાસ લીધા. મોત એમને ધીમે ધીમે આગોતરી નોટીસ આપીને આવ્યું, એટલે કદાચ સહેવાયું. જો કે, ત્યારે બેહોશી છવાઈ ગયેલી, સંબંધીઓ, મારા ગામ જ રહેતા માસા-માસીના આવ્યા પછી, એમને મેનેજમેન્ટ હાથમાં લેતા આવવા લાગેલા. ગૌરવે આવી મને જરાક ખેંચી ઢંઢોળ્યો . ધીરે ધીરે તંદ્રામાંથી ભાનમાં હું સ્વસ્થ થયો, આ ઘટનાક્રમ જેને અનુભવ્યો છે- એ બધા માટે એકસરખો જ છે. એક નવીનવાઈનું આવું દુઃખ મને જ પડ્યું છે, એવું નથી.

સ્થાનિક મિત્રોએ ‘ગુજરાત સમાચાર’માં છેલ્લા પાને ઓલ એડિશન જાહેરખબર આપી. હું તો બહુ નિર્ણયો લેતો નહિ. અગાઉ સ્મશાને ભાગ્યે જ જતો. સ્થાનિક મિત્રો ઘણા આવ્યા. બહારથી સંબંધીઓ બધા આવ્યા. એક પહેલેથી જ મારા મમ્મીને ઓછી અક્કલનો લાગતો એક વેપારી મિત્ર મમ્મીએ એને મળવાની ઈચ્છા પ્રગટ કરી હોવા છતાં, એક જ ગામમાં હોવા છતાં ટ્રેડિંગમાં વ્યસ્ત હોઈને આવી ના શક્યો. પછી આવતા મારા સ્વભાવ મુજબ મેં એનો મોં પર જ ઉધડો લીધો. એ સંબંધ પૂર્વવત – એઝ ઇટ ઇઝ થયો નહિ. કેટલાય પાડોશીઓ મમ્મીને ઓળખતા, મને તો એમના નામે ય નહોતી ખબર ! એ લોકો આવીને કહેતા જયશ્રીબહેન (મૂળ નામ જયા ) તમારી રાહ જોઈ રોજ કલાકો બહાર બેસતા ત્યારે અમારે વાતો થતી., (આજે ય મારી શેરીના બધા જ બાળકો પપ્પાને ઓળખે છે !)

લેખને લીધે આશ્વાસન આપવા આવનારા ખૂબ વધી ગયા. એક જ વાતોનો પુનરુચ્ચાર. થોડું યંત્રવત થઇ જાય. કોલેજ પ્રિન્સિપાલ તો હજુ હું રજા પર જ હોઇને હતો જ. બધાને માટે એક પ્રાર્થનાસભા રાખી. એને ગુલાબના ફૂલ બહુ ગમતા. એ ત્યાં રાખ્યા ફોટા પાસે. ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ એને ગમતા ગીતો. એણે છેલ્લો મારા માટે લીધો હતો એ ઓરેન્જ શર્ટ અને એનું ફેવરિટ બોટલ ગ્રીન જીન્સ પહેરીને જ હું બેઠેલો. રંગીન કપડામાં. અનાથ ગરીબ-બાળકો જમાડવા ને ચણ નાખવા સિવાય બીજા કોઈ વિધિવિધાન કર્યા નહોતા. ત્યાં મેં એક બોર્ડ મુકેલું. એમાં એક એવી વાતનો જવાબ ફેસબુક સ્ટેટસની માફક લખેલો , જે છેલ્લા દિવસોમાં હું સાંભળી સાંભળીને રીતસર ત્રાસી ગયેલો…એક જાહેર ખુલાસો હતો એમાં…

બધા જ કહેતા ‘જયે દીકરા તરીકેની ફરજ ભારે નિભાવી ભાઈ..’ અને મને ચીડ ચડતી. શું ફરજ? જે માએ મને ૨૮ વરસનો કર્યો એને મેં ૨૮ અઠવાડિયા ય ક્યાં સાચવી હતી? હું ખાસ્સો મોટો થયો ત્યાં સુધી એ મને અરીઠાંથી માથું ધોઈ આપતી કે વાંસો ઘસી દેતી. એને મેં થોડા દિવસો નવડાવી કે મળમૂત્ર સાફ કર્યા એમાં શું એવું તો પરાક્રમ કરી નાખેલું? હજુ તો કેટલું ય કરવાનું હતું એ ના થઇ શક્યું..ઘણી જગ્યાએ મારી ભૂલોને લીધે હું ઉણો ઉતર્યો…

માટે મેં એ બોર્ડમાં લખ્યું : અમે જે કંઈ કર્યું એ પ્રેમ હતો, ફરજ નહિ ! ફરજ ખાતર તો કોઈ ગમે તેટલી સત્તા ને સંપત્તિના જોરે ય મને ઝુકાવી ના શકે એવો હું ઢીઠ વિદ્રોહી છું. પણ પ્રેમ ખાતર ગમે તે જતું કરી દઉં. એક ફીલિંગ, એક બોન્ડિંગ હતું માટે આ થયું, કર્યું… અત્યારે અહીં લખવા માટે કે ત્યારે જગતની વાહવાહી લૂંટવા નહિ! કોઈ મેલોડ્રામા નહિ, એટલે જ આ બધું હજુ સુધી મેં લખ્યું જ નહોતું. જસ્ટ લવ. ઘણા મિત્રોએ આ વાંચીને એટલા જ પ્રેમથી મારાં વખાણ કર્યા છે. આપણો પ્રેમ સર- આંખો પર..પણ મારાં મમ્મી -પપ્પાએ મારે માટે જે કઈ કર્યું છે, એનું ઋણ હું ચૂકવી શકું એમ જ નથી. સેવા તો ઓછી જ કરી શક્યો છું , બેઉની પણ ગમે તેટલી કરું તો યે.

અને મૌન પ્રેમ સમજી શકે એ જ તો મમ્મી હોય છે. બહુ ઓછા મિત્રો સાથે ય એ લેવલ આવતું હોય છે. મેલ ફ્રેન્ડ્સ એપાર્ટ, મમ્મી પછી સ્ત્રીઓમાં મારી એક જ મિત્ર એવી છે, જે વગર કહ્યે આસાનીથી મને વાંચી શકે. મહિનાઓ સુધી એક અક્ષરની યે વાત ના થઇ હોય તો યે ! સદનસીબે એ ય હમણાં ક્યુટ બોયની હેલ્ધી મધર બની છે. સી, ધેટ્સ લાઈફ. ક્યાંક માતૃત્વનો વિલય થતો હોય..ક્યાંક એનો ઉદ્ભવ થતો હોય….પર્સન લિવ એન્ડ ડાઈ, લાઈફ ગોઝ ઓન…કોઈક છૂટે, કોઈક મળે..કોઈક સમજે, કોઈક ના સમજે…રોજ તમે ને હું બધા આમ જ મૃત્યુ ભણી સરકતા રહીએ છીએ…ગેલ ગમ્મત કરતા રહીએ એટલો સમય આ ગમગીન વાસ્તવિકતા ભૂલાઈ જાય ને એ એક જ જવાબ આપણા હાથમાં છે : જોય એન્ડ કરેજ. હોપ ફોર હેપીનેસ. બાકી તમામ ચાવીઓ કુદરત, ભગવાન જે કહો તે એની પાસે છે. તમે આસ્તિક હો યા નાસ્તિક – અસ્તિત્વનું અંતિમ સત્ય આ જ છે : જીવન, પ્રેમ, આનંદ, સંઘર્ષ, મૃત્યુ.

મૃત્યુ વિષે લાંબુ અને અર્થહીન ડહાપણ ડહોળવાનો અત્યારે કોઈ ઈરાદો નથી. ભલભલી વિભૂતિઓ ય એની પીડામાં જાતને જ આશ્વાસન આપતી હોય એવું ચિંતન કરે છે. પણ વેદના તો એની વિકરાળ હોય જ છે, વિખૂટાં પડી જવાની. પણ મને એક તારણ જડ્યું એ શેર કરી દઉં : રોગ અને મૃત્યુ વચ્ચે દેખાય છે, એટલો સીધો સંબંધ નથી. મોત અકળ છે, એટલું જ અવિચળ છે. રોગ નિમિત્ત બને કે ના બને. આ લખું છું ત્યારે જ નેપાળ પ્લેન ક્રેશમાં બેબી સચદેવ સહિત કેટલાક પરિવારો સાફ થયાના સમાચાર આવ્યા છે. એ ક્યાં રોગી હતા ? સાવ અચાનક જ ગયા ! મમ્મીનો કેસ લઇ ગોંડલના જે સેવાભાવી ડૉ. સી, આર, પંડ્યાને બતાવવા ગયેલો, એ મમ્મી પહેલા ગુજરી ગયેલા !

***

પહેલા અમે ભાડાના એક જ રૂમના ( જી હા બેડરૂમથી ડ્રોઈંગ રૂમ જે ગણો તે એજ રૂમ ને ચાર ઘર વચ્ચે કોમન ટોયલેટ –બાથરૂમ!) મકાનમાં વર્ષો સુધી રહ્યા. એટલે સાથે જ સુવાની ટેવ ત્રણેયની. થોડા દિવસો બે જ જણ છીએ એ સમજી સુવામાં એડજસ્ટ થવામાં લાગ્યા. ચંદ્રકાંત બક્ષી- કાંતિ ભટ્ટના ફોન આવ્યા. ૧૬ વર્ષથી હું કોલમ લખું છું, પણ મારાં તરફથી ગમે તેવી હાલત હોય, દુનિયાના કોઈ પણ ખૂણે હોઉં, માંડો હોઉં કે વ્યસ્ત હોઉં – હજુ સુધી એક પણ વખત ડેડલાઈન ચુક્યો નથી. ક્યારેક લેખ છપાયો ભલે  ના હોય..મોકલાયો તો હોય જ ! પણ મમ્મીના દેહાંત પછી બે સપ્તાહ લખાયું નહિ. પપ્પા ગજબનાક સ્વસ્થતા અને અસહ્ય એકલતા વચ્ચે બધું જ શાંતિથી મેનેજ કરતા. મોટા ભાગના મુલાકાતીઓ અને ફોન પણ. હું ઉશ્કેરાટના બળાપા બાદ વિચારે ચડી જતો. આજે ‘દિવ્ય ભાસ્કર’ રાજકોટના નિવાસી તંત્રી કાના બાંટવા સપરિવાર મારી ઘેર આવ્યા. ( એમણે ય બા હમણાં ગુમાવ્યા છે ) – એમણે ટિપિકલ ખરખરાને બદલે અલક મલકની વાતો છેડી. ત્યારે એમ થયું કે ના, બધું સરખું થશે.

અધ્યાપક મિત્ર સમીર ભટ્ટ કહી ગયેલા, તે વાંચ્યું, જોયું છે બહુ..એ તને કામ લાગશે. રાજેન્દ્ર શુક્લ આવીને કહી ગયેલા – હવે આંગણે મમ્મીએ વાવેલા પારિજાતની ડાળીઓ સ્પર્શ કરશે , એમાં મમ્મીનું વ્હાલ મળશે. દિલીપ શાહનું પોસ્ટકાર્ડ આવ્યું Mother – M goes – now live with OTHERS !  ઢગલો સંદેશા આવ્યા, પણ જેમની વાર્તાઓના મારાં ઘડતરમાં અનેરો ફાળો છે , એ સ્વ.રમણલાલ સોની જેવા દિગ્ગજ બાળસાહિત્યકાર- સમર્થ સર્જકે તો પોતાના ખર્ચે, મારી મમ્મીની સ્મૃતિમાં એક પુસ્તિકા છપાવી “ઋણાનુબંધ’ નામની કથા ! સોનીદાદા પર વર્ષો પહેલા લેખ લખેલો, એ વાંચી એમને અમને ત્રણેયને ઘેર બોલાવેલા. રીતસરના ઋષિપુરુષ.

એમને નેવું પાર કરી ગયેલી જૈફ ઉંમરે, ધ્રુજતા હાથે એમણે એક મને પોસ્ટ કાર્ડ લખેલું એ અત્યારે પણ મારી આંખ સામે તરવરે છે. એમાં શું હતું ? મમ્મી ગઈ ને મહેમાનો ય ગયા, પછી રોજેરોજ રસોઈ મામી વ્યસ્ત હોય અને પપ્પા પહોંચી ના વળે તો કોણ કરે?  મૃત્યુ પર જડ્યું એમ જીવનનું એક સત્ય આ અનુભવમાંથી શું જડ્યું ?

એ વાત લાંબી ચાલશે. હવે ત્રીજો સંભવતઃ અંતિમ ભાગ લખાય ત્યારે.

 
101 Comments

Posted by on મે 16, 2012 in personal

 

101 responses to “દસ વરસ : ૨

  1. Tapan Shah

    મે 16, 2012 at 5:38 AM

    anayase pehlo reply karvano moko malyo chhe to chhodish nahi….bcoz tak ne aagal vaal ne pachhal taal hoy chhe…

    comment—-kya baat kya baat kya baat,,,,,,hakikat ma madhyamvargi na roopma amne celebrity mali gaya chho tame…..1001 thanks for sharings…long live jv and his ગ્રહ..

    Like

     
  2. Tapan Shah

    મે 16, 2012 at 5:52 AM

    aa vanchine mari sathe ghana na swabhav ma definately,definately,definately change aavshe – e pan tamara dwara tamara matashree ne devayely ek vadhu anjli nu parinam j hashe…..

    Like

     
  3. Envy

    મે 16, 2012 at 6:38 AM

    “એ લેખ.

    મારી લેખનકારકિર્દીનું સ્વાનસોંગ ગણાય એવો એ લેખ. જાણે વિધાતાએ એ લેખથી જ લલાટે લોકપ્રિયતા લખવાનું નક્કી કર્યું હશે ! અને કેવી આકરી કિંમતે ! એ લેખ પાછળની ઘટના જો રિવર્સ થાય તો હું આ તમામ પ્રસિદ્ધિ પાછી આપી દઉં. ”

    “પપ્પા ગજબનાક સ્વસ્થતા અને અસહ્ય એકલતા વચ્ચે બધું જ શાંતિથી મેનેજ કરતા. મોટા ભાગના મુલાકાતીઓ અને ફોન પણ.”

    જયભાઈ, આ મુદ્દા નો મેં પહેલા લેખ ની કોમેન્ટ માં ઉલ્લેખ કરેલો. બાપુજી ની સ્વસ્થતા અને એકલવ્ય જેવી વ્યસ્તતા થી કાર્ય કરવાની ટેવ….નજર સામે આવે રાખે છે, હંમેશા. પ્રભુ એમણે સ્વસ્થ રાખે.

    Like

     
  4. Jani Divya

    મે 16, 2012 at 7:26 AM

    વ્હાલી વ્યક્તિના મૃત્યુ બાદ દુઃખ એની વિદાય કરતા વધુ એમના માટે / એમની સાથે શું રહી ગયું એનું હોય છે ! કેવડું મોટું સત્ય ! 150% agree🙂
    yes baki e vaate e sehmat, society che ne vakhaan kare j!!! laagu na pade to pan!! flattery ghana ne pasand na pan hoi but stil then jem chale che em chalva dai , we can’t prevent!!

    તમે આસ્તિક હો યા નાસ્તિક – અસ્તિત્વનું અંતિમ સત્ય આ જ છે : જીવન, પ્રેમ, આનંદ, સંઘર્ષ, મૃત્યુ :- a good thing i read and learnt today.🙂

    thodi vistaar ma comment karvi hati but still whenever you put 3rd part🙂 till then a soulfull time ahead dear Jaybhai🙂

    Like

     
  5. Annonymus

    મે 16, 2012 at 8:04 AM

    જયભાઈ , બે – બે વાર રોવડાવી દીધા તમે તો ,યાર

    Like

     
  6. નિલેષ જોશી

    મે 16, 2012 at 8:28 AM

    ek gajab ni kasish ane gajab ni khech che tamara sabdo ma.realy great command.ek ek sabd ma aasu nitare che read karti vakhte.ane vat sachi che tamari faraj nathi prem che aa.ane aapni su kimat ke aaone enu run chukvi sakiye.ma bap na 11ma bhag nu ek bhag nu pan jo aapne kariye to pan lucky kevay.jay god tamara mummy jeva mummy saune aape ane tamara papa to tamara mate himaly ni chattan ni jem che realy temnu strong personality che.missu and with u jay always…………

    Like

     
  7. Jahnvi Antani

    મે 16, 2012 at 9:14 AM

    કોઈ ધારાવાહિક નવલકથાના હપ્તાની જેમ છેલ્લે અહીં અટક્યા હતા. ……dharavahik kartay…. vadhu aturta hati..kem k aa live telecaste jevu lagtu hatu ema tame atkya e amne gamyu notu atle eagerness vadhu hati……………..

    જીવનમાં ભરપૂર ડ્રામા છુપાયેલો છે,.. chejj……………… જાણે વિધાતાએ એ લેખથી જ લલાટે લોકપ્રિયતા લખવાનું નક્કી કર્યું હશે ! અને કેવી આકરી કિંમતે ! એ લેખ પાછળની ઘટના જો રિવર્સ થાય તો હું આ તમામ પ્રસિદ્ધિ પાછી આપી દઉં. .. vah🙂
    નીયતિની બાજીમા ખેલાડી બે હોય , તો ય રમનાર એક જ છે. ડેસ્ટીની…… so true….
    અમે જે કંઈ કર્યું એ પ્રેમ હતો, ફરજ નહિ ! ફરજ ખાતર તો કોઈ ગમે તેટલી સત્તા ને સંપત્તિના જોરે ય મને ઝુકાવી ના શકે એવો હું ઢીઠ વિદ્રોહી છું. પણ પ્રેમ ખાતર ગમે તે જતું કરી દઉં. yesss aaj jay vasavda che jene ame shabdo thi odkhie chie..

    ધેટ્સ લાઈફ. ક્યાંક માતૃત્વનો વિલય થતો હોય..ક્યાંક એનો ઉદ્ભવ થતો હોય….પર્સન લિવ એન્ડ ડાઈ, લાઈફ ગોઝ ઓન…કોઈક છૂટે, કોઈક મળે..કોઈક સમજે, કોઈક ના સમજે…રોજ તમે ને હું બધા આમ જ મૃત્યુ ભણી સરકતા રહીએ છીએ…reality of life.
    તમામ ચાવીઓ કુદરત, ભગવાન જે કહો તે એની પાસે છે. તમે આસ્તિક હો યા નાસ્તિક – અસ્તિત્વનું અંતિમ સત્ય આ જ છે : જીવન, પ્રેમ, આનંદ, સંઘર્ષ, મૃત્યુ……………….speechless.

    yesss aa JV j che avu lakhi sake… salam tamari kalam ne!

    Like

     
  8. janak r.mehta

    મે 16, 2012 at 10:55 AM

    Jai bhai..hraday sonsarva tme utro cho..tamara shabdo thi ne ne tamari bhvanao thi…

    Like

     
  9. nikhilshah9

    મે 16, 2012 at 11:05 AM

    you have given words to many people’s feelings

    Like

     
    • Dhruti

      મે 16, 2012 at 2:15 PM

      hmmmm.. ..

      Like

       
  10. Akhil

    મે 16, 2012 at 11:22 AM

    this time….No Words Jay…!….. Only feeling to Hug u lot of times

    Like

     
  11. Abhishek Sabhaya

    મે 16, 2012 at 11:50 AM

    મૌન પ્રેમ સમજી શકે એ જ તો મમ્મી હોય છે. ખુબ જ સાચી વાત કહી જયભાઈ..

    Like

     
  12. Vaishali Devani

    મે 16, 2012 at 11:57 AM

    Speechless…still crying

    Like

     
  13. jigar shah

    મે 16, 2012 at 12:04 PM

    jay sir ghanu badhu lakhvu 6, pan koi shabd j nathi… avi feelings tame direct final print ma kevi rite lakhi sakya… avu tyare j saky bane jyare tame ankho bandh kari flashback ma hasho ane hath apo-aap type kari nakhyu hashe…atla amuly lekh ne feel karva sivay koi shabdo thi nai birdavi sakay….bas birdavavo hoy to matra etuj kaish ” kyarey maa-baap ne dukhi nai thava dau bas aaj aa lekh ni sachi kadar 6″ thanks sir ek maa na atma ne swarg ma ketlo anand thase ke ena dikra ni maa ni lagani vyakt karta matra 2 lekh thi kaik ketla ye dikra ni ankho khuli jashe ane ketlay swjano na haiya ma thadhak thase..

    Like

     
  14. Mit "Mazin Scott" Chauhan

    મે 16, 2012 at 12:09 PM

    I couldn’t read complete… ઓફીસ માં રડી પડવું સારું નહિ લાગે…

    જો મેં જીંદગી માં એક પણ પુણ્ય કર્યું હોય તો મહામહિમ આપના માતાને મોક્ષ નું મહાદાન આપે…
    માતા ની પાછળ તર્પણ વિધિઓ કરવા કરતા તે સંતોષી મહામાનવ ને સુખ ના પળો ની ભેટ ધરવી એ અશ્વમેઘ મહાયજ્ઞ કરતા પણ વધુ પુન્યસાડી હોય છે…

    Like

     
  15. farzana

    મે 16, 2012 at 12:10 PM

    evu sambhalyu chhe ke jyare Maa duniya mathi jati rahe chhe tyare tena santaan ni andar kayam mate kashuk tuti jatu hoy chhe je koini pan laagni thi fari sandhatu hotu nthi

    Like

     
  16. Viral Desai

    મે 16, 2012 at 12:11 PM

    જયભાઈ,
    તમને personally ઓળખતો નથી,પણ તમારા લખાણો નો નિયમિત વાચક હોવાને લીધે તમારો આશક તો છુ જ. ક્યારેય કોમેન્ટ લખવાનું થયું નથી પણ આ તમારા ૨ લેખ તો….speechless…એટલે લખ્યા વગર રહી સકતો નથી..

    અને થયા કરે છે કે,, તમારો આ જોસ, લગન, નિષ્ઠા, ને પારાવાર સફળતા થી જો કોઈ વધુને વધુ આનંદિત, અને સંતુષ્ટ હોય, તો જયભાઈ… એ તમારા મમ્મી જ હોવાના….

    છો ને એય બ્રહ્માંડ નાં પેલા છેડે હોય ને આપણે આ છેડે હોઈએ….

    એમણે તમારા મા સિંચેલ સ્નેહ ને વાવેલ ખંત આજ ભરપુર લહેરાઈ ઉઠયા છે….(એમનેમ નહિ પણ તમારામાં એમણે મુકેલા એક એક ઈનપુટ ની ગણતરી કર્યા બાદ એમ ચોક્કસ કેવાય….બધા જાને કે freedom, love, care ના executions…. )

    તો એ સંતુષ્ટ ના શું કરવા હોય??

    ને આજ આપણું તર્પણ,,,

    Like

     
  17. nikhilshah9

    મે 16, 2012 at 12:12 PM

    thanx

    Like

     
  18. ermasum

    મે 16, 2012 at 12:33 PM

    Mindblasting writing ever i read

    Like

     
  19. tejas bhagat

    મે 16, 2012 at 1:09 PM

    jaybhai very nice but very true maa ni sarkhamni koi sathey
    na thay

    Like

     
  20. Shefali Desai

    મે 16, 2012 at 1:12 PM

    લેખકના ચેહરા પાછળ છુપાયેલા પુત્ર જયના સાંગોપાંગ દર્શન થયા…ખુબ જ હ્રદયસ્પર્શી લખાણ…ગદગદ થઈ જવાય એવુ…:)

    Like

     
  21. Paan Singh Tomar

    મે 16, 2012 at 1:23 PM

    sir, You are the inspiration for the new generation..when the meaning of mother is getting change…hats off

    Like

     
  22. Chital

    મે 16, 2012 at 1:27 PM

    Reality.. Fact of Life!!!!….

    Jetli tamari pase thi sikhava ane jaanva male che… etli to kyaay thi nathi malti… You share the feelings which any normal person has in his/her own life…

    Your each and every word touches directly to the heart…

    પર્સન લિવ એન્ડ ડાઈ, લાઈફ ગોઝ ઓન…કોઈક છૂટે, કોઈક મળે..કોઈક સમજે, કોઈક ના સમજે…રોજ તમે ને હું બધા આમ જ મૃત્યુ ભણી સરકતા રહીએ છીએ…ગેલ ગમ્મત કરતા રહીએ એટલો સમય આ ગમગીન વાસ્તવિકતા ભૂલાઈ જાય ને એ એક જ જવાબ આપણા હાથમાં છે : જોય એન્ડ કરેજ. હોપ ફોર હેપીનેસ. બાકી તમામ ચાવીઓ કુદરત, ભગવાન જે કહો તે એની પાસે છે. તમે આસ્તિક હો યા નાસ્તિક – અસ્તિત્વનું અંતિમ સત્ય આ જ છે : જીવન, પ્રેમ, આનંદ, સંઘર્ષ, મૃત્યુ.

    Mother – M goes – now live with OTHERS ! …………… No one can defeat you….

    I am feeling proud to be your fan!!!….

    Thanks for everything you share…

    Chital….

    Like

     
  23. Pratik

    મે 16, 2012 at 1:30 PM

    no words….waiting for next part….i hope it won’t be last….coz it’s nt at all about gaining sympathy…it shows many things about life…even after these type of incidents, u hv lived ur lyf in such a way that (…no words…again…)….(jaybhai, as i told u earlier on fb, i and many others are waiting for ur autobiography )….

    Like

     
  24. Pratik

    મે 16, 2012 at 1:32 PM

    speechless again….waiting for next part…i hope it won’t be last…

    Like

     
  25. swati paun

    મે 16, 2012 at 1:42 PM

    dear sir……….salute……….U………….no words……….jem dar vakhte thay 6 tem tame lakhela 1 1 ghatna vat dekhati hati n ……………ankho bhini.lucky sir k frndz sara malya 6 tmne….

    Like

     
  26. devalpatel

    મે 16, 2012 at 1:53 PM

    Sir darek vyakti na jivan ma tamara jevo ek adarsh hovo j joie.Ane aapna lekh vanchti vakhate nanpan ma sari javay che jyare bhanvanu j hatu.Thanks k aap dar vakhate mara nanpan ni yado ma khovavano moko aapo cho…

    Like

     
  27. sabbir khatri

    મે 16, 2012 at 2:00 PM

    tamaro lekh puro vanchi shakato nathi, akho bhini thai jata kasu agad dekhatu j nathi.

    Like

     
  28. devalpatel

    મે 16, 2012 at 2:00 PM

    Darek na jivan ma aapna jevi ek uttam vyakti no sath hovo joie.Ane aapna darek lekh ma mane maru balpan yad aave che k jyare hamesha thoduk vadhar ni apeksha j hoti hati to e balpan ne yad karavva badal koti koti vandan….

    Like

     
  29. dipikaaqua

    મે 16, 2012 at 2:01 PM

    બકુલા બક્ષી અને રીવા બક્ષી વિષે બક્ષી સાહેબ ની બૂક માં વાંચ્યા પછી પેહલી વાર બહું સમય પછી એવું કઈ ફરી વાર વાચી રહી છું જે મને રડાવે!! નિસ્વાર્થ પ્રેમ જ આવું લખાવતું હશે…તમારા મમી ની cancer ની પીડા એટલે કદાચ વધારે સમજી શકું કેમકે બરાબર એ જ સમયએ મારા માસી ને ત્રીજા તબક્કાનું cancer થયું હતું અને તમે પરોક્ષ રીતે હિંમત આપી છે. આ બ્લોગ અને fb ના લીધે આ વ્યક્ત કરવા મળ્યું એ અદભુત છે બાકી તમને અમે વર્ષો થી વાંચીએ છીએ આવું જરૂરી નથી કેહવું તો પણ !!🙂

    મને બહું ગમી એ વાત- ફરજ ખાતર તો કોઈ ગમે તેટલી સત્તા ને સંપત્તિના જોરે ય મને ઝુકાવી ના શકે એવો હું ઢીઠ વિદ્રોહી છું. પણ પ્રેમ ખાતર ગમે તે જતું કરી દઉં. જે બાત!!!

    Like

     
  30. parth

    મે 16, 2012 at 2:06 PM

    tamaro lekh badha mate misal jevo che,thanks for sharing this story

    Like

     
  31. mayur ranpariya

    મે 16, 2012 at 2:15 PM

    jaybhai, tamaru lakhan vachine thayu ke te vakhate hu pan tya gondalma j hato,,,,halabalavi didha yar…….ane ha, marad mansona mitro marad j hoy….

    Like

     
  32. Dhruti

    મે 16, 2012 at 2:24 PM

    : વ્હાલી વ્યક્તિના મૃત્યુ બાદ દુઃખ એની વિદાય કરતા વધુ એમના માટે / એમની સાથે શું રહી ગયું એનું હોય છે ! કેવડું મોટું સત્ય !

    Like

     
  33. bharat doshi

    મે 16, 2012 at 2:29 PM

    Dear Jaybhai…… Part 2 vanchi ne khub maja avigai…. Mana prem ne tamari bhasha ma samji ne navo abhash thayo……. SURAT avo tyare malvanu rakhasho pl….. BHARAT DOSHI – -SMS mitra .. Ambuja cement —- surat

    Like

     
  34. manhar dave

    મે 16, 2012 at 2:43 PM

    tamaaro blog lagbhag 1 mahina thi niyamit rite visit karu chu….aa maari pratham comment che….tamaara lekh niyamit rite vaanchu chu..aa be lekh pan aa blog ma vaancya pan shu kehvu khabar nathi padti……just love you….bas biju kai nai….!

    Like

     
  35. યશવંત ઠક્કર

    મે 16, 2012 at 2:45 PM

    … જાણે કે, સામે બેસીને જ મનની વાતો અનાયાસે જ કહેતા હોય એવો લેખ.
    મારા જેવાં ઘણા મિત્રોને એવું લાગ્યું હશે કે – આ તો જાણે નજીવા ફેરફાર સાથેની આપણી જ વાત!
    આપણે આપણી દુનિયામાં વ્યસ્ત હોઈએ અને સ્વજનની જવાની વેળા અચાનક આવીને ઉભી રહે ત્યારે મન પર એકસામટો જે અફસોસ ત્રાટકે છે એનો મને પણ અનુભવ છે.
    જે મિત્રો આ લાગણીને સમજી શકે છે એ તમામને સલામ.
    તમે ન લખ્યું હોત પણ .. આવા લાગણીભર્યા લેખનો પ્રતિભાવ મને બ્લોગ પર આપવાનું વધારે ઠીક લાગે છે.

    Like

     
  36. sanjay

    મે 16, 2012 at 3:24 PM

    very nice..god bless u dear jaybhai..

    Like

     
  37. jigisha79

    મે 16, 2012 at 3:26 PM

    along with your mother’s strength you also have your father’s courage…part 3 awaited.

    Like

     
  38. jignesh rathod

    મે 16, 2012 at 3:47 PM

    બે લખાયેલી લીટીઓ વચ્ચે ની એક ના લખાયેલી લીટી …માં કોઈ ની મરસો નહિ, ૩-પાર્ટ ના લખશો .

    Like

     
  39. Aarti mandaliya

    મે 16, 2012 at 3:51 PM

    માં વિષે જયારે પણ તમે લખ્યું છે, હમેશા હ્રદય સોંસરવું ઉતર્યું છે. અને દરેક વખતે એક દીકરી અને એક માં હોવાનો ગર્વ અનુભવ્યો છે. હું તો મારી મમ્મી સાથે સતત રહી નથી શકતી પણ જયારે મળું ત્યારે તે મારા માટે કેટલી મહત્વની છે એ જતાવું છું. ત્યારે તે કઈ બોલ્યા વગર આંખો ઢાળીને ધીમું હસી દે છે બસ . અને જયારે પાપણ ઉઠાવે ત્યારે એક ચમક અને સંતોષનો ભાવ હું સ્પષ્ટ વાચી શકું છું કે ‘દીકરી તું મારી કદર કરે છે મને બીજું શું જોઈએ.” અને બસ આ માં-દીકરીના મૌન સંવાદમાંથી જ મને માતૃત્વની શીખ મળે છે.(મારા મમ્મીનું નામ પણ જયશ્રી છે) જયશ્રીનો હમેશા જય હો🙂

    Like

     
  40. sangita

    મે 16, 2012 at 5:14 PM

    so touching. I am speechiess. I havn’t any words to express my feelings.awaiting for part-3..

    Like

     
  41. ચેતન ઠકરાર

    મે 16, 2012 at 5:49 PM

    તમે આસ્તિક હો યા નાસ્તિક – અસ્તિત્વનું અંતિમ સત્ય આ જ છે : જીવન, પ્રેમ, આનંદ, સંઘર્ષ, મૃત્યુ.

    રીઅલી જય, ઓફીસ એ બેસી ને વાંચ્યો તમારો આ લેખ… અને રડી પડાયું…. મેં એ તમારો લેખ પણ વાંચેલો અને સંધ્યા ભટ્ટ ની બૂક “તારું ચાલી જવું ” એમાં પણ વાંચ્યો છે…. પણ અત્યારે આ લેખ પણ બહુ જ ગમ્યો અને ત્રીજા ભાગ ની રાહ આતુરતા થી જોવ છું.

    Like

     
  42. shobhana dudhatra

    મે 16, 2012 at 7:13 PM

    i also lost my mother on 19 april 1977,when i m 9 yr old,but she always help me/us at each steps.so touching.

    Like

     
  43. blue7harsh

    મે 16, 2012 at 7:24 PM

    એક જ વાત કેહવી છે…

    આ લેખથી વર્ષોથી હૃદયની ખુબ જ નાજુક અને એ જ સમયે ખુબ જ મજબુત દીવાલો પર અફળાતા લાગણીઓના મોજાના છાંટા તમારી આદરણીય મમ્મી જયાબેન જ્યાં પણ હશે ત્યાં અનુભવતા હશે…!! અને દીકરા પર જરૂર ગર્વ લેતા હશે…!!! સલામ, રીસ્પેક્ટ ..!!

    Like

     
  44. akash

    મે 16, 2012 at 7:27 PM

    am to nahi kahu k radvu aavi gayu pan aankho na khuna jarur bhina thai gaya ane jivan ne jova ni ek alag najar pan mali gai….

    Like

     
  45. blue7harsh

    મે 16, 2012 at 7:29 PM

    એક જ વાત કેહવી છે.

    આ લેખ થી વર્ષોથી હૃદયની નાજુક અને એ જ સમયે મજબુત દીવાલો પર ધરબાયેલા અફળાતા લાગણીઓ ના મોજા ના છાંટા તમારી આદરણીય મમ્મી જ્યાં પણ હશે ત્યાં અનુભવતા હશે… અને દીકરા પર જરૂર ગર્વ લેતા હશે…!! સલામ. રીસ્પેક્ટ ..!!

    Like

     
  46. dhaval300

    મે 16, 2012 at 7:38 PM

    touching… speech less…

    Like

     
  47. Praful Kamdar

    મે 16, 2012 at 8:04 PM

    કેટલીક અંગત પળોની વાતોથી જરા જરા દ્રવી જવાતું હતું . મારી બા ને પણ કેન્સર થયું હતું . છેલ્લે , જેલી પણ માંડ ગળે ઉતારી શકતા હતાં એ બધું તાદ્દશ થયું . આંખો ભરાઈ આવી .

    ઉપર મૂકાયેલી તસવીર મને પહેલીવાર જોવા મળી . એમની જવાનીમાં લીધેલ ફોટા આ પહેલાં હું જોઈ ચૂક્યો છું .એમના નાક- નક્શ તમને મળતા આવે છે. એમનો ચહેરો હજી તમારામાં જીવંત છે .

    લખો , યાર હજી વધારે લખો . આખી દુનિયામાં મા – દીકરાની લાગણીઓ અને સ્પંદન સરખા જ હોય છે .

    પૂજ્ય પિતાશ્રીને મારાં પ્રણામ .

    Like

     
  48. Harsh

    મે 16, 2012 at 10:24 PM

    ૧૨ મે ૨૦૦૨ વાળો એ સદાબહાર લેખ ફરીથી પોસ્ટ કરવા વિનંતી છે…થોડું રીવીઝન કરવું છે….!!!

    Like

     
  49. Parth Veerendra

    મે 16, 2012 at 11:03 PM

    ફરી વાર આંખમાં પાણી આવી ગયા……

    Like

     
  50. riddhish gandhi

    મે 17, 2012 at 12:40 AM

    speechless……sir..:(

    Like

     
  51. Kamini

    મે 17, 2012 at 1:58 AM

    Badha e …. ghanu lakyu…pan hu lakhij na shaki Karan ke jetli vakht kai pan comment karvani koshish Karu ne ankho ma aaahu aavi jay che. Ane lakhu pan shu??? E samjtu pan nathi. Tame khubaj himmat vala cho….JV…… Zindgi e tamari shathe kareli avi krurta sahi gaya, atyre phrithi had Kari ne lakyi shkya.
    Amne rederbiradaro ne potana ghani ne atala Dil thi share karava badal aje pahelivar hu tamne thanxxx nathi kehvani, e word mane nano lage che.
    Mummy atle………..Universal free wifi connection……e planet earth par hoy ke na hoy potana balak shathe always connected j hoy.
    Ane tamro planetJV to Tamari Mummy na ashirvad thi jalhalto to che Ane rehshe.

    Like

     
  52. Hitesh Joshi

    મે 17, 2012 at 7:00 AM

    ના ભઈ..મે ત્યાંરે ન્હોતો વાંચેલો, વાંચેલો કે નઈ મને યાદ નથી..૭મા ધોરણમા હતો હુ ને ઈ ઉમંરે તો શુ..ઠીક હવે..આપડે મસ્ત ને આપડી ફાની દુનીયા મસ્ત..પણ ૨૦૦૫મા એક દોસ્તારે ‘ગીફ્ટ’ મા આપ્યો હતો..કારણ કે એન ખબર કે હું આર્ટીકલો ભેગા કરુ(કરતો હતો !)..પણ આ લેખ મારાથી ચુકાય ગયો છે..મેં એ ત્યારે વાંચેલો..ત્યાંજ..એ નાઝરધના ગ્રાઉન્ડની ઈ પાળી ઉપર..સીલ મેચ ચાલુ હતી ને હું બેટીગ લેવા નહોતો ગયો..જઈ જ નહોતો શક્યો..!! મને હજી યાદ છે મારા બાકીના દોસ્તારો ના એ મુમ્બઈયા શબ્દો..”પાગલ હુઆ હૈ ક્યા ?”..”અબ કુછ બોલ ભી !”..બે જણા ખાસ તાકીદે મને ઘરે મુકવા આવેલા !!

    આજે એ લેખ મારી પાસે નથી..એ ફાઈલ લોકલ ટ્રેનમા એક બેગ ભુલાયેલી ઈ સાથે કોઈ અજાણ્યા પ્રવાસે નીકળી ગઈ હતી..તે હજુ પાછી આવી નથી..પણ એની સ્મુર્તી હજુ છે..દિલની નોન વોલેટાઈલ મેમરીમા રમ્યા કરે છે..મધર, એ કેન્ડલ ઈન વીન્ડ..અહીં આ લખાણમા જે ૨૮ અઠવાડીયા ની વાત કરી છે આપે..એ વસવસો ઈ લેખમા પણ હતો કદાચ !! મને યાદ છે..

    બાકી જગત તાતે દુનીયા જ ઈ રીતને રચેલી છે કે સ્ત્રીતત્વમા ના ‘માતૃત્વ’ સામે માણસ હમેંશા વામણો જ સાબીત થયો છે, થતો રહશે..ગમ્મે એટલો મોટો સુરમા હોય…પોષણ આપવાની જે પ્રીઈન્સ્ટોલ્ડ લાયકાત તેમની પાસે છે..that makes them no lesser imp then god..ને ઈનફેક્ટ આપણે ભગવાનને ક્યાં જોયા જ છે ?(ભાઈ, મારી જેવા સામન્ય લોકોની વાત છે હો :p ) આપડે તો મા ને જોઈ છે..ટુંકમા મા એટલે, આપડા આખા અસતિત્વનો ચીતાર !! આપડા અસતીત્વમા ઓગળી જતુ એક અસ્તિત્વ !!

    ક્યાંક વાચેલુ..
    તેરે દામનમે સીતારે હૈ તો હોગે એ ફલક,
    મુજકો તો માકી મૈલી ઓઢની અચ્છી લગતી હૈ !!

    Like

     
  53. Kamini

    મે 17, 2012 at 10:40 AM

    Badha e …. ghanu lakyu…pan hu lakhij na shaki Karan  ke jetli vakht kai pan comment karvani koshish Karu ne ankho ma aaahu aavi jay che. Ane lakhu pan shu??? E samjtu pan nathi. Tame khubaj himmat vala cho….JV…… Zindgi e tamari shathe kareli avi krurta sahi gaya, atyre phrithi yad Kar
    Amne rederbiradaro ne potana ghani ne atala Dilkarava badal aje pahelivar hu tamne thanxxx nathi kehvani, e word mane nano lage che. 
    Mummy atle………..Universal free wifi connection……e planet earth par hoy ke na hoy potana balak shathe always connected j hoy.
    Ane tamro  planetJV to Tamari Mummy na  ashirvad thi jalhalto to che Ane rehshe.

    Like

     
  54. Arpit Pandit

    મે 17, 2012 at 10:46 AM

    પ્રતિક્રિયા માટે શબ્દો તો સુઝતા નથી…..પણ એટલું કહીશ કે લાગણી થી તમારી સાથે જોડાઈ ગયો છુ આ વાંચીને…..

    Like

     
  55. vandana

    મે 17, 2012 at 11:20 AM

    kyarek aevu lage chhe ke ame to tamari sathe dil thi jodai gaya chhiye pan tame? lagni na sambandh ma thanks kyarey na hoy!!!!!!!!!!!

    tamane kadach afsos hase ke tame mummy ne thanks kahi na shakya pan aemne to khabar j hase ke tamara dil ma su chhe. mrutyu ni najik pahochela manas ne bhagvan avi shakti aape chhe ke aemna badhi vastu nu gyan thai jay chhe….its personal expe. pan aapane ae joi shakta nthi…

    baki to aa artical parthi je temna parents ne nai samji shakta hoy ke na sachvata hoy ae jarur thi ek var vichar karata thai jase…

    Like

     
  56. varmasanket1987

    મે 17, 2012 at 11:55 AM

    એક જ ઝાટકે બંને લેખ વાંચી જવા પડ્યા. તમારા દિલની દિવાલ માંથી સફર કરીને આવેલું લખાણ છે જયબાબુ આ. અમને ય સ્પર્શી ગયું.

    Like

     
  57. VIPUL

    મે 17, 2012 at 12:34 PM

    I WANT TO REPLY BUT I DONT KNOW SU LAKHU SU NAHI……………. THANKS FOR SHARING DEAR JV

    Like

     
  58. yashmorbia

    મે 17, 2012 at 2:21 PM

    JV si can u post that MAA article in the blog ??
    Because we had missed that artcile in childhood…..

    Like

     
  59. yashmorbia

    મે 17, 2012 at 2:25 PM

    Dear JV SIr

    Can u post that “MAA” article in this blog???
    We had missed that article in our childhoood and we are desparate to read it..

    Or any one having that?? can u share with me? it will be great help.

    Like

     
  60. jiguanju

    મે 17, 2012 at 2:42 PM

    જયભાઇ, હંમેશની જેમ ઉત્તમ લેખ પણ આ લેખમાં એક-બે બાબતોએ લાગણીભીનો કરી દીધો એ બતાવું છું –

    ૧. શું ફરજ? જે માએ મને ૨૮ વરસનો કર્યો એને મેં ૨૮ અઠવાડિયા ય ક્યાં સાચવી હતી? હું ખાસ્સો મોટો થયો ત્યાં સુધી એ મને અરીઠાંથી માથું ધોઈ આપતી કે વાંસો ઘસી દેતી. એને મેં થોડા દિવસો નવડાવી કે મળમૂત્ર સાફ કર્યા એમાં શું એવું તો પરાક્રમ કરી નાખેલું? હજુ તો કેટલું ય કરવાનું હતું એ ના થઇ શક્યું..ઘણી જગ્યાએ મારી ભૂલોને લીધે હું ઉણો ઉતર્યો…

    ૨. દિલીપ શાહનું પોસ્ટકાર્ડ આવ્યું Mother – M goes – now live with OTHERS !

    Like

     
  61. Shailesh Patel

    મે 17, 2012 at 3:37 PM

    it’s very tough to write on our beloved b’cos it hurts. you r lucky v’cos of beloved parents and ofcourse more beloved friends who gave u strength otherwise one could be broken in this situation. i like to read u much. this article is like jain muni’s book which led many people to love their parents. really i understand one thing that i should take atmost care of my parents before it goes late. Thanks.

    Like

     
  62. yashmorbia

    મે 17, 2012 at 3:39 PM

    please update that old article…..

    Like

     
  63. Raju Patel

    મે 17, 2012 at 5:31 PM

    bas nishabda thai gauo chhu apno lekh vachine… aum shanti….

    Like

     
  64. doyoureckon

    મે 17, 2012 at 6:02 PM

    Am not very intelligent and maybe one can find something wrong in this post of mine… so, sorry in advance if its required…

    this is what we call “DUVIDHA” – “DHARAM-SANKAT” – “CONFUSION” etc..etc.. when someone is surely at some point starts thinking whether to say sorry or awesome…

    here i guess sorry is just so small word to say … but then to.. sorry to hear all this and at the same time its nice … the way you used your word and language power to describe it .. short and sweet as much as possible…

    Like

     
  65. SATISH DHOLAKIA

    મે 17, 2012 at 7:55 PM

    ના, કશું જ નહીં, એક ઉંડાણ સભર મૌન….!

    Like

     
  66. vishal rathod

    મે 17, 2012 at 10:49 PM

    no words !!!

    Like

     
  67. Vora Anandbabu

    મે 17, 2012 at 11:34 PM

    no words,,,,,,kyathi lavu shabda……tamara pratye na man ma …….aganit….. ghano vadharo,,,,,,,,,

    Like

     
  68. Gaurang Patadia

    મે 18, 2012 at 12:13 AM

    Hi Jv,

    Both article in one sitting ! A mother – Candle in the wind.
    I was not able to read that article as I was very new. But since becoming aware abot that article I am duying to read that article. And know one day I will be able to read it – Awaiting for your book on “PARENTING”

    Gaurang

    Like

     
  69. Nirav

    મે 18, 2012 at 12:57 AM

    Mr JV always writes in favor of valentine day / events that celebrate love – and I have seen that these writings are less inclined on love and more inclined against our short-sighted prohibitions that restricts free expression of love in Indian society.

    But I was always wondering why every mothers’ day we find an article in Spectro / Shatdal.

    Now I know🙂

    Like

     
  70. Padmaja Vasavada

    મે 18, 2012 at 1:23 AM

    મારી માં હંમેશાં એમ કહે કે દુઃખમાં આપણાથી હેઠ્ના દાખલા લેવાના .આપણાથી વધુ દુઃખી હોય છે .
    ત્યારે મારાથી ખીજાઈ જવાય કે ભગવાન પોતે જ ગણિતમાં ખોટો છે.એને મેનેજમેન્ટ આવડતું નથી .
    મોટી ઉમરના કેટલા હેરાન થતા હોય છે અને મૃત્યુ માંગતા હોય છે અને જેની અહી વધુ જરૂર છે તેને
    પોતાની પાસે બોલાવે છે .પરંતુ જો જન્મ -મરણ બે વાત એને એની પાસે ના રાખી હોત તો માણસ
    એની સામે પણ ના જોવે .એનો નિર્ણય આંખ માથે રાખી સ્વીકારવો જ પડે .

    Like

     
  71. yashmorbia

    મે 18, 2012 at 9:19 AM

    Please provide that old article….

    Like

     
  72. yashmorbia

    મે 18, 2012 at 9:20 AM

    Please sir provide that old article…..

    Like

     
  73. Ajay V. Jagani

    મે 18, 2012 at 2:28 PM

    ફરી વાર આંખમાં પાણી આવી ગયા……

    Like

     
  74. pravin jagani,palanpur

    મે 18, 2012 at 11:12 PM

    સુતા સુતા જ લાગ્યું કે ચાલો પ્લેનેટ jv પર નજર ફેરવી લઈએ,પણ બંને લેખ વાંચ્યા પછી આંસુ રોકાતા નથી કારણ કે અઠવાડિયા પહેલા મારી પત્ની એ મારી વિધવા મમ્મી ને જે અપશબ્દો કહ્યા ને હું મૂંગોમંતર સાંભળતો રહ્યો માત્ર સમાધાન ખાતર,એ દિવસે મારા વર્તનથી મમ્મીને પપ્પાની કેટલી ખોટ સાલી હશે એ તમારા આર્ટીકલ વાંચીને સમજાયું થેન્ક્સ જયભાઈ

    Like

     
  75. bhavesh lakkad

    મે 19, 2012 at 4:27 PM

    awesome lekh chhe jay bhai thnk u

    Like

     
  76. mannwithuforever

    મે 21, 2012 at 10:23 PM

    Kuch Khokar Pana Hai… Kuch Pakar Khona Hai…….
    2002 ma hu 22 varsh no hato… Dukh e vatnu che ke tyare aa article nahi vanchelo… Pan 2011 na May Mahina ma tamara badha lekho website par thi download kari ne vancho to to tyare vanchelo… Lekh vishe kasu kahevay em nathi………………..

    Like

     
    • parth

      મે 22, 2012 at 1:48 PM

      can you tell me from where i can get article on mother’s day by jaybhai of year 2002

      Like

       
  77. Kanchit Modi

    મે 21, 2012 at 11:33 PM

    now i realize my mom’s value

    Like

     
  78. Dr.Kartikeya.Chandrakant.Pandya

    મે 22, 2012 at 2:47 AM

    Hello Jaybhai I am Dr. Kartik Pandya s/o Dr. C.R.pandya.I read your article with a heavy heart.I lost my father in 2001 & my mother in 2010.I think that we take our parent’s presence for granted while they are alive but realize their special place in our life & our heart only after their exit & by that time it is too late.I cherish the time in my childhood in late 60s spent with my father .Listening to Radio Ceylon with my father. Bhule Bisre Geet & listening to K. L Saigal’s song at 7:55 AM & adjusting the wall clock accordingly!!!!!If I could set the clock to go backwards in time,I would do many things differently.like spending quality time with my parents ,learn classical music from my father,learn proper English from my mother, give quality time to my wife & my children.But alas, time & tide wait for none.Jindagi ke safar mein gujar jaate hain jo makaam , woh phir nahin aatein.

    Like

     
  79. AMIT

    મે 23, 2012 at 12:01 AM

    hello jay bhai
    hu aa planet no navo pravasi
    planet na malik ane anya rahevasi o ne mara pranam .
    varsho thi tamne vaachu chhu mate thoda janu pan chhu.
    tamaru chitra mari samaj ma ek dam ful gulabi to nahi pan ja ni va li pi na ra (rainbow) jevu chhe. malata rahishu varamvar……

    Like

     
  80. rajesh r raval

    મે 23, 2012 at 1:20 PM

    ahsir mane yaadd che tamra artical ma tamne tamri mmumy std-8 ma dakhal karavva school ma layi igayel…..
    aavi biji kethliy yaddgirio j hamesh jivant rahe che je aap ne hamesha perna aapti rahe tevi prbhu ne prarrthana……

    yaado j jivant rahe che..

    Like

     
  81. Mehul Sakhia

    મે 24, 2012 at 2:56 PM

    Jaybhai your words r really heart touching….seems everything is flashback just infront of ur eyes…

    Like

     
  82. ashwinahir

    મે 25, 2012 at 1:06 AM

    ashru bhini aankh che.
    jaane kaun aaspaas hota he!!!!!

    Like

     
  83. Parth Veerendra

    મે 25, 2012 at 11:02 PM

    yar jv sir bo time thai gyo have ek post muko ftafat …a vakhte bo rah jovdavi..ano tijo bhag muko yar jaldi hve …atlo bdha divas sudhi tame navi post na muko e na chale boss…

    Like

     
  84. Ajitsinh Sardarsinh Zala

    મે 27, 2012 at 8:07 PM

    Jay Bhai

    I am 72 i have fallen in love with Jay Vasavada and also his writings..what he reads? what he writes?
    missing words to express all that I feel…how do you manage the information storing ? how could you recollect at right time at right place in the right context…I asked this question to Kumarpal Bhai…Yasin Dalal and also wrote to Arun Nehru and Sudarshan Upadjyay some didi not reply some explained in person it is simply amaziing..just can not think it is possible…BUT IT IS …latest I read about banned books..I am not ashamed to disclosed my admiration but I only say
    you…………………………authors and writes are God’s gift to this world and God does no mistake to send them to earth at right time….I would have loved to write in Gujarati but inability to type in Gujarati prohibits me…..my last request if you give me names of all the books published it will be a special favour to me….GOD bless you and give a very very long life and a writting life in our interest…..

    Ajitsinh Zala

    Like

     
  85. khushbu

    મે 27, 2012 at 11:35 PM

    tamne nahi yaad hoy pan tamara mammy ni chirvidai pachhi tamne malava mate gujarat na ek nana town mathi 2 girls tamne malava avi hati rajkot ni tamari collage ma ema thi ek hu hati…..khas te lekh vanchi ne j ame avya hata and tame khub j khush thaya hata k aatla door thi tamne koi malava avyu

    Like

     
  86. Dinesh

    June 1, 2012 at 5:02 PM

    No words

    Like

     
  87. abhinisha

    June 4, 2012 at 1:32 PM

    Radavi didhi..

    Like

     
  88. Anny Naik

    June 8, 2012 at 10:32 PM

    Sachu chhe sir> maa baap ni seva karvano avsar santano mate faraj nahi pan prem no bhag chhe.Santano je kare ee to mahasagr ma ek bund barabar pan nathi hotu ane maa baap ne kyarey thanks na kahi sakay . ee to emna tyag ane prem nu ritsar apman j kehvay. jivan nu antima satya badha j jane chhe , ghana pachavi jane chhe pan chhevte to koi aapna potana thi vikhuta padi javani vedna je hoy chhe e atyant kthain hoy chhe baki nu jivan ee vyakti vina jivava mate. Ena gya pachhi aam to kashu j badlatu nathi hotu tem chhata ghanu badali gayu hoy chhe jivan.😦

    Like

     
  89. Nilesh Gadesha

    August 19, 2012 at 3:26 PM

    જયભાઈ…તમારી મમ્મી વિષે લખેલો અ લેખો મેં પણ વર્ષો સુધી સાંચવી રાખેલો…પછી એક મિત્ર ને તેમના જન્મ દિવસે તમારા ઘણા બધા લેખ ગીફ્ટ માં આપ્યા તેની સાથે આપ્યો હતો…આજે એ લેખ વાંચવાની ઘણી ઈચ્છા થાય છે…પરંતુ મળશે ક્યાંથી..?? જયભાઈ..તમે કૈક રસ્તો બતાવશો એ લેખ વાંચવા મળે તે માટે…તમારો આભારી થઈશ…my e-mail ID is nileshgadesha@rediffmail.com

    Like

     
  90. chhaya sachdev

    February 8, 2013 at 3:42 PM

    jai bhai hu mahina ma ekad var on the way old age home aave chhe tya jau chhu,
    j mata pita ne tamara jeva santan nathi. ek ben na dikra to andheri sat bangla side na hata,ane chhas piva nu man thu chhe,am kheta hata. biji vat ek maharashtrian maa na nampar ghar chhe pun oldage home ma atla mate rhe chhe k dikro ghar vagar kya jay maa to a aanda ashram ma rahi lese. aavo ne chalo ne amna santano ne kaik samjavie.

    Like

     
    • atul dashandi

      February 10, 2013 at 10:42 AM

      I have same feelings for my pappa but i am not a writer and can’t explain those like JAY VASAVADA. Anyway thanks jaybahi to express behalf of me. my father passes away before 10 years. just a day before my birthday……………………..

      Like

       
  91. PARTH

    મે 9, 2013 at 3:07 PM

    You Dont Believe,I am Crying Now..

    Like

     
  92. Ashish Makwana

    July 12, 2013 at 4:44 PM

    very nice and heart touching…તમે પેલા નમ્રમુનિ મહારાજ સાહેબ ની વાત ક્યારેક ફુરસદે કરો એવી વિનંતી .

    Like

     
  93. Dipak M. Shiroya

    April 12, 2014 at 7:09 PM

    TODAY, I JUST GONE THROUGH YOUR ARTICLE AND SEE AN ARTICLE ABOUT “MAA”. I JUST LEAVE MY OFFICE WORK & BY SINGLE BREATH READ BOTH THE ARTICLE.

    THANKS JAY……FOR WRITING THIS FEELABLE ARTICLE………..aaj sudhi ma tamara darek article newspaper ma vanchu chu & THIS IS THE BEST OF IT.

    “MAA” all is there about love and feel in a single word.

    Thanks again……..Jay

    Like

     
  94. gargi

    March 10, 2016 at 12:41 AM

    jay sir very delightful after reading this one.. and i think the word never fade up or give up is brings loudly after.. and inspiring totally .. and that is called a true journey of life.. and every person have always that kind of situation in life … but imp thing is to fight over it.. weather u nailed it or not

    Like

     
  95. Gargi Panchal

    April 13, 2016 at 12:00 AM

    jaysir very delightful after reading this one.and i think the word never fadeup or giveup is brings loudly after…. and inspiring totally..and that is called a true journey of life.and every person have always that kind of situation in life..but important thing is to fight over it ….wheather u nailed it or Not! so thank you for such an inspirational Article

    Like

     
  96. Gargi Panchal

    April 13, 2016 at 12:05 AM

    jay sir very delightful after reading this one…i think the word never fade up or give up is speak loudly.n..inspiring totally..which is called as true journey of life and every person face that kind of situation in life…..but the important thing is to fight over it weather u Nailed it or Not..so thank you for this article…🙂

    Like

     
  97. Gargi Panchal

    April 13, 2016 at 12:21 AM

    jay sir very delightful after reading this one…i think the word never fade up or give up is speak loudly.n..inspiring totally..which is called as true journey of life and every person face that kind of situation in life…..but the important thing is to fight over it weather u Nailed it or Not.. thank you for this article…🙂 touchwood it is very emotional as well as inspired because ….child is owed by a mother….a real god…

    Like

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: